Μεγάλες Αλήθειες, Αστικοί Μύθοι και Αιώνιες Απορίες...

This summary is not available. Please click here to view the post.

Κριτική ταινίας από special guest...

Ξύπνησα σήμερα και είχα μια πελώωωωωρια λαχτάρα...για κράξιμο. It's one of those days I guess...Χωρίς λόγο. Χωρίς να θέλω να επισπεύσω κάποια διαδικασία ή να στιλητεύσω κάποια κακώς κείμενα με την κρυφή ελπίδα ότι θα αλλάξουν. Κράξιμο για το κράξιμο. Όπως λέμε τέχνη για την τέχνη. Φράση η οποία να σημειώσω ότι με βρίσκει απολύτως σύμφωνο. Για ποιον άλλο λόγο να κάνεις τέχνη δηλαδή; Για τα λεφτά; Κι αφού το κράξιμο είναι μια μορφή έκφρασης, ακριβώς όπως και η τέχνη, γιατί όχι; Μόνο που δεν θεωρώ τον εαυτό μου βιρτουόζο της "τέχνης" του κραξίματος οπότε εδώ είχα ενα πρόβλημα. Επειδή όμως το σύμπαν με αγαπάει, εντελώς συμπτωματικά έστειλε μπροστά μου τη λύση. Κυρίες, δεσποινίδες και κύριοι είμαι στην ευχαριστή θέση να σας ανακοινώσω ότι το σημερινό ποστ είναι η απαρχή μιας τρομερής συνεργασίας. Μιας "συγχώνευσης" που κάνει το deal ανάμεσα στην Aegean και την Ολυμπιακή να μοιάζει παιδικό αστείο. Πλεον, μια σχέση αγάπης και μίσους μας ενώνει με τον ένα, τον μοναδικό, τον maître του είδους, τον άνθρωπο που μπορεί να κάνει τον Μάκη Τριανταφυλλόπουλο να βάλει τα κλάματα, τον θρυλικό σχολιαστή των κειμένων μου...τον Spasokarido!!! Θα είναι λοιπόν μαζί μας συχνά πυκνά, σχολιάζοντας ότι του κάνει κέφι με το μοναδικό του ύφος και στυλ ξεκινώντας από σήμερα με μια κριτική ταινίας (Buried) που είδε χθες το βράδυ μαζί με τον Apollona ('Οταν σας λέω ότι μόνο φίλοι μου με διαβάζουν, κάτι ξέρω...). Σας αφήνω να τον απολαυσετε:

------------------------------------------------------------------------

Spoiler Alert!!!

(Πιό spoiler δεν γίνεται...αποκαλύπτει μέχρι και το τέλος της ταινίας...)

--------------------------------------------------------------------------

...Για να μη σχολιάσω την ταινία που διάλεξε. "Buried"
Yπόθεση: Ο Πολ Κόνροι είναι Αμερικάνος οδηγός φορτηγού (πολιτικό προσωπικό) στο Ιρακ. Μετά από ενέδρα Ιρακινών ανταρτών βρίσκεται θαμμένος κάτω από την έρημο , εχοντας μόνο έναν αναπτήρα και ένα κινητό (και κάτι άλλες μαλακίες, που αν εξαιρέσεις το σουγιά με τον οποίο κόβει ένα δάχτυλο δεν πολυχρησιμοποιέι). Οι απαγωγείς που τον έβαλαν εκεί ζητάνε λύτρα και αυτός παλέυει να τα βρει ή να ψήσει κάποιον να τον σώσει, μέσω τηλεφώνου.
Σχόλια/Απορίες Spasokaridou:

• Μεγάλε, αν μπορούσαμε να βρούμε 5εκ από το τηλέφωνο, θα το κάναμε κι εμείς. Ο Apollonas μάλιστα μπορεί να έκοβε και το πουλί του αντί για δάχτυλο.
• Στην ταινία εμφανίζεται 1- επαναλαμβάνω ένας- ηθοποιός!!!! Παρόλα αυτά, μέσα στο φέρετρο διεξάγονται στιγμές μάχης, καταδίωξης, ακρωτηριασμών, πυρκαγιάς και αγωνίας.
• Ποιός μπορεί να εξηγήσει ότι υπεύθυνος του αμερικανικού στρατού για τους απαχθέντες στο Ιράκ μιλάει με πιο αγγλική προφορά κι απ' τον Τόνυ Μπλερ;!!
• Πώς μπόρεσε ο τύπος να βρει στο κινητό με δύο πατήματα κουμπιών και χωρίς να κάνει πρώτα κάποιο λάθος και στη συνέχεια να ξαναδοκιμάσει κ.ο.κ., να βρει πώς το ΑΡΑΒΙΚΟ μενού του κινητού αλλάζει στα αγγλικά;!;!
• Πως περιμένει ο πρωταγωνιστής να σωθεί όταν (1) η γκόμενά του δεν απαντάει το τηλέφωνο παρά μόνο στα τελευταία 10' της ταινίας- καλό καριολάκι κι αυτή (2) ο μοναδικός γνωστός του που του απαντάει τον βρίζει και δε θέλει να του μιλήσει (3) η μάνα του δεν τον αναγνωρίζει
• Σοβαρολογούν ότι δε μπορούν να εντοπίσουν πού είναι ένα κινητό με το οποίο μιλάνε 45';!;!;!

Συμπέρασμα:
Αυτόν τον έθαψαν. Εμείς τι φταίμε;!;!
Βαθμολογία:
5,5/10
Για το καλό σας:
Μην το δείτε. Στο τέλος πεθαίνει γιατί οι μαλάκες που προσπαθούν να τον σώσουν πάνε και βρίσκουν έναν άλλον που είναι θαμένος και πεθαμένος αλλού. Από Τιτανομαχία καλύτερο

Το Θεόμουνο (part 2)

«- Ώπα, ώπα, κάτσε γιατί τώρα το χοντραίνεις. Θες να μου πείς ότι είσαι Ο θεός; Και θες να το πιστέψω κιόλας;»

«- Ω ναι. Είμαι Ο Θεός. Αυτό που ονομάζετε εσείς θεό τέλος πάντων. Αν και το όνομα το διαλέξατε τόσο αυθαίρετα και τυχαία. Θα μπορούσατε να με πείτε και Η Κάλτσα.» είπε και χαμογέλασε. «Αν και μεταξύ μας, χαίρομαι πολύ που δεν το κάνατε. Τώρα το αν θα το πιστέψεις είναι δικό σου θέμα…»

Ένιωθα ότι το μυαλό μου είχε γίνει πουρές. Είχα ήδη αρκετά να επεξεργαστώ και χωρίς αυτήν την τελευταία πληροφορία, η οποία έπεσε βαριά σαν αμόνι στο ταλαιπωρημένο και μπερδεμένο σαν λαβύρινθο δίκτυο των νευρικών απολήξεων του εγκεφάλου μου. Φυσικά αυτό που μου είπε ήταν πολύ χοντρό για να το χωνέψω. Όμως κάτι βαθιά μέσα μου με κρατούσε από το να το απορρίψω ασυζητητί. Κάτι στον τρόπο της με έκανε να πιστεύω ότι τα εννοούσε αυτά που έλεγε. Αποφάσισα λοιπόν να παίξω το παιχνίδι της και να δω πού θα το πάει.

«- Ώστε υποστηρίζεις ότι είσαι ο Θεός. Μπορείς να μου το αποδείξεις με κάποιο τρόπο;»

«- Τυπική ανθρώπινη αντίδραση. Έχετε γίνει τόσο ορθολογιστές και τόσο σκεπτικιστές. Πάντα θέλετε ένα θαύμα για να πιστέψετε. Πάνε οι παλιές καλές εποχές που αρκούσε ένας κεραυνός ή μια αστραπή για να αρχίσετε να πέφτετε στο πάτωμα και να τρέμετε σαν τα κοτόπουλα κάνοντας μετάνοιες και θυσίες στους θεούς. Τότε δεν αμφισβητούσατε, απλά πιστεύατε. Τώρα θέλετε αποδείξεις για τα πάντα.»

«- Ναι και κάποτε δεν ξέραμε τι είναι το σαπούνι. Αν ζούσαμε ακόμη σε εκείνες τις αποχές τώρα θα έπρεπε να φοράς αντιασφυξιογόνα μάσκα για να με πλησιάσεις. Με προτιμάς άπλυτο, βρωμιάρη και χαζό;»

«- Όχι, σε καμία περίπτωση. Άλλωστε σκοπεύω να σε πλησιάσω αρκετά…» είπε χαρίζοντας μου άλλο ένα πονηρό χαμόγελο. Πήγα να πλάσω μονομιάς άλλη μια πικάντικη εικόνα στο μυαλό μου με πρωταγωνιστές εμένα κι εκείνη αλλά το έκοψα αμέσως. Είχα πάρει το μάθημά μου. Εκείνη έδειξε να το αντιλαμβάνεται και όχι μόνο αυτό. Στα βλέμμα της φάνηκε κάτι σαν απογοήτευση που δεν ολοκλήρωσα τη σκέψη μου. Παρ ‘όλα αυτά συνέχισε: «Ομολογουμένως έχετε προοδεύσει πολύ σαν είδος από τότε. Έχετε εξελιχθεί. Έχετε διευρύνει τις δυνατότητες του μυαλού σας. Οι οποίες, δεν ξέρω αν το έχεις υπόψη σου, είναι τεράστιες!»

«- Κάτι έχει πάρει το αυτί μου. Όλα αυτά που λένε ότι ο άνθρωπος χρησιμοποιεί μόνο το 10% περίπου του εγκεφάλου του;»

«- Παπαρίες καμαρωτές!» έκανε απότομα παίρνοντας μια γκριμάτσα απόγνωσης.

«- Σε παρακαλώ, πως εκφράζεσαι έτσι; Θεός πράγμα…»

«- Ε μα συγνώμη, αλλά αυτά είναι παραμύθια που λένε οι επιστήμονες επειδή δεν ξέρουν τι άλλο να πουν. Επειδή δεν μπορούν να κατανοήσουν πλήρως τις λειτουργίες του εγκεφάλου.»

«- Και ποια είναι η αλήθεια δηλαδή, γιατρέ μου;»

«Χα χά, πνευματώδης όπως πάντα.» είπε και παίρνοντας ένα επιτηδευμένα σοβαρό ύφος συνέχισε με μια πιο μπάσα φωνή: «Η αλήθεια, νεαρέ μου, είναι ότι χρησιμοποιείτε μια χαρά το 100% του εγκεφάλου σας. Το θέμα είναι το ΠΩΣ τον χρησιμοποιείται και ΤΙ κάνετε με αυτόν.»

«- Α, ώστε αυτό εννοούσαν οι δάσκαλοι και οι καθηγητές μου όταν μου έλεγαν να χρησιμοποιώ το κεφάλι μου. Βέβαια…έτσι εξηγείται…»

«- Ενώ εσύ το χρησιμοποιούσες προσπαθώντας να βρεις τρόπους να γλιτώσεις το μάθημα και να ρίξεις γκομενάκια. Σωστά;»

«- Έκαστος στο είδος του…»

Κακά τα ψέματα, είχα προβληματιστεί. Η όλη κατάσταση έμοιαζε πολύ αληθινή για να είναι όνειρο, αυτό έπρεπε να το παραδεχτώ. Ωστόσο άνθρωπος - και δη όχι ευκολόπιστος- ων, δεν μπορούσα να επιτρέψω στον εαυτό μου να πειστεί έτσι εύκολα. Ύστερα, μπορεί όντως να μην κοιμόμουν ή να μην έβλεπα οράματα αλλά θα μπορούσα κάλλιστα να έχω χάσει τα λογικά μου και στην πραγματικότητα να κάθομαι να μιλάω μόνος μου με μια φανταστική τύπισσα. Έπρεπε να επιστρατεύσω όλη μου τη λογική και κριτική σκέψη αξιολογώντας όλες τις εισερχόμενες πληροφορίες, αποκλείοντας συναισθηματισμούς που ενδεχομένως να με οδηγούσαν στην παράνοια. Επίσης έπρεπε να δω κάποιες χειροπιαστές αποδείξεις που θα υποστήριζαν τους ισχυρισμούς της. Τέλος, έπρεπε να πιάσω αυτά τα βυζιά πάση θυσία…

Αποφάσισα λοιπόν να προσπαθήσω να πάρω τον έλεγχο της κατάστασης στα χέρια μου και να παίξουμε το παιχνίδι με τους δικούς μου όρους. Έτσι της είπα;

«- Λοιπόν καλά ως εδώ, αλλά όπως αντιλαμβάνεσαι μου είναι ακόμα αρκετά δύσκολο να διαχειριστώ αυτά που συμβαίνουν και να πιστέψω αυτά που λες.»

«- Δεν είπα ποτέ ότι θα είναι εύκολο.»

«- Ωραία. Άκου λοιπόν τι θα κάνουμε. Εγώ θα σου θέτω διάφορα ερωτήματα κι εσύ θα μου τα απαντάς. Ξεκάθαρα όμως! Δεν θέλω να με μπερδέψεις περισσότερο. Εντάξει;»

«- Μμμμ…όμορφος, σέξυ ΚΑΙ δυναμικός. Τι άλλο να ζητήσει μια γυναίκα;»

«- Ναι, άστα κοπλιμέντα όμως και πες μου, συμφωνείς;»

«- Σύμφωνοι…σκληρέ άντρα. Αν και δεν μου αφήνεις και πολλές επιλογές.»

«- Η ελευθερία επιλογής είναι προνόμιο των ανθρώπων, όχι του θεού. Έτσι μας έμαθαν στα θρησκευτικά.»

«- Χα χα χα! Touché. Θα θέσω όμως κι εγώ έναν όρο. Έχεις δικαίωμα μόνο για 10 ερωτήσεις. Χρησιμοποίησε τες σοφά...»

«- Το δέχομαι.»

«- Σε προειδοποιώ όμως. Να κάνεις ερωτήσεις των οποίων τις απαντήσεις θα αντέξεις να ακούσεις και θα μπορείς να καταλάβεις…»

«- Θα το έχω υπόψη μου. Και συνεχίζω. Αν δεν καλυφθώ από τις απαντήσεις που θα πάρω, θα πρέπει να κάνεις κάποιου είδους θαύμα για να με πείσεις.»

«- Κοίτα, αν και μόνο το να κάνεις σεξ μαζί μου είναι από μόνο του θαύμα, θα δω τι μπορώ να κάνω για σένα. Θα κρίνω και θα πράξω αναλόγως. Να ξέρεις όμως, ότι αν δεν καταφέρω να σε πείσω, και να είσαι σίγουρος ότι θα ξέρω αν με έχεις πιστέψει ή όχι, όπως σου απέδειξα και πιο πριν, θα χάσεις την ευκαιρία να πιάσεις αυτά…» είπε, χαμηλώνοντας το κεφάλι και διορθώνοντας τάχα τα –ανεπίδεκτα της οποιασδήποτε παραμικρής διόρθωσης ή παρέμβασης (είτε ανθρώπινης, είτε θεϊκής)- στήθη της πάνω από τη μπλούζα.

«- Δηλαδή το να κάνω σεξ μαζί σου, θα είναι η ανταμοιβή μου για την κατανόηση της ύπαρξης του θεού;»

«- Αυτή είναι η πρώτη σου ερώτηση;» είπε χαριτολογώντας.

«- Ε, μην κλέβεις! Φυσικά και δεν είναι.»

«- Τέλος πάντων.» είπε με ένα δασκαλίστικο υφάκι. «Αυτή θα στην απαντήσω δωρεάν επειδή σε συμπάθησα. Το να κάνεις σεξ μαζί μου θα είναι η επιβράβευση της κατανόησης της τεράστιας δύναμης που περικλείεται μέσα σε αυτή την γλοιώδη μάζα φαιάς ουσίας που έχεις μέσα στο κρανίο σου. Επίσης θα είναι μια αξέχαστη, μεγαλειώδης εμπειρία για σένα, πέρα από οτιδήποτε έχεις φανταστεί ή ονειρευτεί. Κάτι που είχαν το προνόμιο να βιώσουν πάρα πολύ λίγα και πολύ τυχερά άτομα στην ιστορία της ανθρωπότητας. Και τέλος είναι κάτι που το θέλω πολύ γι’ αυτό φρόντισε να μην με απογοητεύσεις…»

Τα τελευταία της λόγια με άγχωσαν λίγο. Είδα στα μάτια της την επιθυμία αλλά και την αποφασιστικότητα. Επιθυμία για σαρκική επαφή και αποφασιστικότητα να την πραγματοποιήσει. Η γκόμενα δεν αστειευόταν. Τώρα ήταν που έπρεπε να βάλω τα δυνατά μου, γιατί ομολογουμένως την ήθελα κι εγώ σαν τρελός. Και όλα αυτά που είπε με εξιτάρισαν και μου προκάλεσαν ένα πρωτόγνωρο αίσθημα ηδονής και θέλξης. Κάτι που δεν είχα νιώσει ποτέ πριν για καμία άλλη. Έπρεπε να την κάνω δική μου. Αλλά πρώτα έπρεπε να κάνω τη σωστή επιλογή και διατύπωση των ερωτήσεων. Μα πάνω απ όλα έπρεπε να πιστέψω. Κι αυτό δεν ήταν ακριβώς στο χέρι μου…

(To be continued...)

"Tο Θεόμουνο" (part 1)

Το παρακάτω αποτελεί μια πρώτη (ελπίζω όχι αποτυχημένη) απόπειρα να ξεδιπλώσω το συγγραφικό μου ταλέντο. Αυτό είναι το πρώτο μέρος της ιστορίας. Αν υπάρξει ανταπόκριση από τους (όσους) αναγνώστες θα την συνεχίσω και αν δω ότι κάνει πάταγο θα την εκδόσω χα χα χα...

Σκοτάδι. Και μετά φως. Δυνατό, εκτυφλωτικό φως. Σχεδόν έχασα την όραση μου. Έκλεισα σφιχτά τα μάτια μου και έβαλα τα χέρια μου μπροστά με μια αδέξια κίνηση. Από κάπου πολύ μακριά ακουγόταν μια μουσική. Πολύ αχνά. Τόσο που θα μπορούσε και να είναι μες το μυαλό μου, όπως όταν σου κολλάει ένα τραγούδι καμιά φορά και το ακούς συνέχεια. Θα ορκιζόμουν ότι είναι rage against the machine αλλά και πάλι δεν ήμουν σίγουρος.

«Μπορείς να τα ανοίξεις τώρα.» Ακούστηκε να λέει μια όμορφη, νεανική πλην απόκοσμη γυναίκεια φωνή σαν να ερχόταν από σύστημα Dolby surround 7.1

«Δεν ήθελα να σε τυφλώσω, μου ξέφυγε.»

«Που βρίσκομαι;» Φώναξα αμήχανα καθώς άνοιγα διστακτικά τα μάτια μου. Καμία απάντηση.

Ύστερα από λίγα δευτερόλεπτα, κι αφού η όραση μου επανήλθε συνειδητοποίησα ότι βρισκόμουν μες στο μισοσκόταδο σε κάτι που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί δωμάτιο ενός teenager στα μέσα της δεκαετίας του ΄90. Δεν μπορούσα να προσδιορίσω την πηγή του λιγοστού φωτός και παραξενεύτηκα. Αφίσες από συγκροτήματα, ημερολόγιο με γυμνές γκόμενες, άπειρα cd, ρούχα πεταμένα στο πάτωμα, ξέστρωτο κρεβάτι, μια ηλεκτρική κιθάρα…

«Σ’ αρέσει;» Ακούστηκε πάλι η φωνή, πιο ανθρώπινη αυτή τη φορά αλλά το ίδιο δυνατή.

«Να μου αρέσει ποιο; Καταρχάς δεν μου αρέσει το γεγονός ότι δεν ξέρω πού στο διάολο είμαι, ποιά είσαι εσύ, και γιατί σε ακούω στερεοφωνικά ενώ δεν μπορώ να σε δω. Μπορεί κάποιος να μου εξηγήσει τη συμβαίνει επιτέλους;» η τελευταία φράση βγήκε σαν ένα κράμα μίσους και απόγνωσης από το λαρύγγι μου ενώ στο τέλος έβγαλα και μια στριγγλιά σαν κότα που της πατάς το λαιμό.

Η φωνή ξέσπασε σε γέλια. «Είσαι πολύ αστείος, το ξέρεις;» Είπε με μια τρυφεράδα. Αυτή τη φορά ακούστηκε σαν να είναι δίπλα μου. «Σε λίγη ώρα πιστεύω πως θα είσαι σε θέση να απαντήσεις μόνος σου κάποια, αν όχι όλα, από τα ερωτήματα που έθεσες. Εξαρτάται από το πόσο στροφάρεις…Δεν μου είπες όμως. Τελικά σου αρέσει το δωμάτιο μου; Το φανταζόσουν κάπως αλλιώς μήπως;»

«Καλό είναι, αν είσαι 16. Βλέπω παίζεις και ηλεκτρικ... Ρε κοπελιά! Με δουλεύεις;!;! Γιατί να έχω φανταστεί το δωμάτιό σου; Δεν ξέρω καν ποια είσαι. Για την ακρίβεια δεν ξέρω καν ΠΟΥ είσαι; Αλήθεια, πως το κάνεις αυτό το κόλπο με τη φωνή; Και εν πάσει περιπτώσει δεν θα συνεχίσω να σου μιλάω αν δεν σε δω μπροστά μου» είπα και σταύρωσα τα χέρια μου παίρνοντας ένα τάχα θυμωμένο ύφος σαν μικρό παιδί.

Εκείνη την ώρα συνέβησαν πολλά πράγματα ταυτόχρονα. Η μουσική, που παρεμπιπτόντως ήταν όντως rage against the machine, δυνάμωσε εντελώς ξαφνικά, σχεδόν κουφαίνοντάς με. ‘Να δεις που δεν θα τη γλυτώσω. Η κουφός ή τυφλός θα βγω από δω μέσα’ σκέφτηκα. Δυνατά φώτα σαν αστραπές φανήκαν από τα παράθυρα και τότε παρατήρησα ότι βρισκόμουνα σε σοφίτα. Και ξαφνικά άνοιξε μια πόρτα στα αριστερά μου που μέχρι εκείνη την ώρα δεν είχα παρατηρήσει. Στο άνοιγμα της πόρτας εμφανίστηκε μια γυναικεία σιλουέτα μόνο που δεν μπορούσα να διακρίνω τα χαρακτηριστικά της καθώς ένα δυνατό φως σαν από προβολέα έπεφτε από πίσω της ενώ παντού γύρω της υπήρχαν καπνοί. Φανταστείτε την Βανδή να κάνει την πρώτη εμφάνιση της βραδιάς στο REX κι είστε μέσα…«Fuck you I won’t do what you tell me» την άκουσα να τραγουδάει δυνατά σχεδόν υπερκαλύπτοντας τη μουσική.

Μπήκε μέσα κι έκλεισε τη πόρτα πίσω της ενώ ταυτόχρονα δυνάμωσε το φως. Και τότε για πρώτη φορά την είδα καθαρά.

Δεν έμοιαζε πάνω από εικοσιπέντε. Είχε κατακόκκινα σγουρά μακριά μαλλιά, αρκετά κάτω από τους ώμους. Πράσινα μάτια σαν σμαράγδια μέσα στις τόσο όμορφα σμιλευμένες κόχες των ματιών της. Κατάλευκη επιδερμίδα κι ένα πρόσωπο τόσο όμορφο που σχεδόν ντρεπόμουν να το κοιτάξω. Ήταν όμορφη σαν ξώτικο. Τόσο πολύ που έγειρα λίγο το κεφάλι μου σε μια προσπάθεια να διαπιστώσω αν είχε μυτερά αυτιά. Δεν είχε. Το κορμί της ήταν απλά τέλειο, δεν υπάρχει άλλος τρόπος να το περιγράψω. Είχε τις ιδανικές αναλογίες. Πλούσιο μπούστο, στενή μέση, υπέροχα, μακριά και καλλίγραμμα πόδια. Φορούσε ένα στενό, υπερβολικά κοντό τζιν σορτάκι και ένα κολλητό, άσπρο t-shirt με κομμένα μανίκια το οποίο διέγραφε τις αφύσικα πεταχτές ρώγες τις. «Κόλαση…!» σκέφτηκα καθώς κράτησα το σαγόνι μου για να μην πέσει και συνέχισα να την κοιτώ σαν χάνος.

«Συγνώμη για αυτήν την ποζέρικη είσοδο, αλλά πάντα ήθελα να το κάνω» είπε και χαμογέλασε. Και τι όμορφο χαμόγελο! Σαν μια ντουζίνα ηλιοβασιλέματα συμπυκνωμένα ανάμεσα σε δύο κατακόκκινα χείλη.

«Οο…κάνε δουλειά σου» κατάφερα να ψελλίσω.

«Το ξέρεις ότι έχεις πολύ πλάκα έτσι αμήχανος που είσαι;» ρώτησε πνίγοντας ένα γελάκι. «Γλύκας είσαι!»

Ανακτώντας την ψυχραιμία μου και την αυτοκυριαρχία μου, άλλωστε πάντα τα πήγαινα καλά με τις γυναίκες και η αλήθεια είναι πως είχα βρεθεί με πολλές και πολύ όμορφες γυναίκες -καμία όμως σαν κι αυτή, αυτή ήταν κάτι άλλο- αποφάσισα να περάσω στην αντεπίθεση. «Κι εσύ καλή είσαι. Τρώγεσαι». Το έπαιξα δήθεν αδιάφορος. Οι γυναίκες τα γουστάρουν κάτι τέτοια.

«Χα! Νάτον…» είπε και μου πέταξε ένα ψευτοειρωνικό χαμόγελο. «Μόνο καλή; Είμαι σίγουρη ότι από το μυαλό σου πέρασαν ένα σωρό άλλοι χαρακτηρισμοί. Για την ακρίβεια το ξέρω. Άκουσα τις λέξεις να περνάνε μπροστά από τα μάτια σου…»

«- Αποκλείεται. Εγώ είμαι κύριος!»

«- Θέλεις να στις πω με αλφαβητική σειρά, η με τη σειρά που ήρθαν στο μυαλό σου;»

«- Για δοκίμασέ με. Με τη σειρά που τις σκέφτηκα παρακαλώ»

«- Λοιπόν…έχουμε και λέμε: ‘Κόλαση…τι βυζιά είναι αυτά, κάνει τόσο κρύο εδώ μέσα άραγε ή είναι πάντα έτσι;…θέε μου τι μωρό είναι αυτό;…Θεόμουνο!’»

«- Οκ οκ οκ…το ‘πιασα, μη συνεχίζεις.»

«- Στο τελευταίο έπεσες μέσα πάντως»

«- Τι εννοείς;»

«- Τίποτα, τίποτα. Μη δίνεις σημασία»

«- Μα πώς το ήξερες; Μήπως είσαι κάνα μέντιουμ; Πώς είναι δυνατόν;»

«- Δεν έχει σημασία το πώς. Σημασία έχει γιατί διάλεξες να πεις αυτό που είπες τελικά.»

«- Δεν ήθελα να γίνω χυδαίος. Κατά βάση είμαι ευγενικό παιδί. Ας κρατήσουμε και κάποια προσχήματα. Μόλις σε γνώρισα. Και μιας που το ανέφερα, ακόμα δεν μου έχεις συστηθεί.»

«- Θα ‘ρθουμε και σε μένα, μην βιάζεσαι. Για την ώρα ας ασχοληθούμε λίγο με σένα.» είπε και με κόιταξε με νόημα. Το βλέμμα της σοβάρεψε, μόνο για μια στιγμή, κι ύστερα ξαναγύρισε στα μάτια της το αστραφτερό παιχνίδισμα. Ήρθε κοντά μου και άπλωσε το χέρι της για να με βοηθήσει να σηκωθώ. Δεν είχα συνειδητοποιήσει μέχρι εκείνη την ώρα ότι καθόμουν οκλαδόν στο πάτωμα, στη μέση του δωματίου.

Μόλις με άγγιξε ένιωσα ένα ηλεκτρικό ρεύμα να με διαπερνάει και ανασηκώθηκαν μονομιάς όλες οι τρίχες του κορμιού μου. Το δέρμα της ήταν τόσο απαλό και τόσο ζεστό που ένιωσα ότι δεν θέλω να μου αφήσει το χέρι ποτέ. Κάθισε στο κρεβάτι και μου έκανε νόημα να κάτσω δίπλα της. «Ώπα, εδώ είμαστε» είπα από μέσα μου και το μετάνιωσα την ίδια στιγμή. «Άτακτο, αγόρι…Ακούω τις σκέψεις σου, hellooo» και μετά από μια σύντομη παύση «Πρώτα η δουλειά και μετά η διασκέδαση» είπε και μου έκλεισε πονηρά το μάτι.

Αμέσως κατάλαβα ότι είχα κοκκινίσει από ντροπή. Και αυτό δεν είναι κάτι που μου συνέβαινε συχνά, ιδίως με τις γυναίκες.

«- Όοο, δεν θέλω ντροπές. Με μένα δεν χρειάζεται να ντρέπεσαι. Θέλω να είσαι ο εαυτός σου. Να είσαι εσύ»

«- Καλή είναι και οι ντροπή καμιά φορά. Μας συγκρατεί από το να κάνουμε η να λέμε πράγματα που δεν πρέπει.

«- Και ποιος καθορίζει τα ‘πρέπει’ και τα ‘μη’;»

«- Ξέρω γω; Οι υπόλοιποι άνθρωποι; Η κοινωνία; Η θρησκεία;»

«- Πιστεύεις στον θεο;»

«- Γιατί, αυτός πιστεύει σε μένα;»

«Χα! Καλό. Αλλά κλεμμένο…» Για ένα απειροελάχιστο κλάσμα του δευτερολέπτου το πρόσωπο της σοβάρεψε και το βλέμμα της σκοτείνιασε. Θα ορκιζόμουν ότι τα μάτια της άλλαξαν χρώμα κι από πράσινα έγιναν κατάμαυρα. Κι ύστερα το γνωστό ζεστό, παιχνιδιάρικο βλέμμα επανήλθε μαζί με το χαμόγελο, σαν να μην είχε γίνει τίποτα. Η ιδέα μου θα ήταν.

«- Όχι, δεν πιστεύω στο θεό. Κι αν υπήρχε κάποτε, σίγουρα τώρα έχει πεθάνει.»

«- Άπα πα! Κουνήσου απ’ τη θέση σου παιδί μου, τι είναι αυτά που λες;»

«- Γιατί, τον ήξερες; Ήταν συγγενής σου;»

«- Χα χα χα» ξέσπασε σε γέλια. Αυτή τη φορά της άρεσε το αστειάκι μου.

«- Τι σου λέει η όλη κατάσταση που βιώνεις αυτή τη στιγμή;» είπε κόβοντας απότομα το γέλιο της

«- Μου λέει ότι μάλλον έχω πιει πολλούς μπάφους και βλέπω οράματα. Να δεις που θα είναι όνειρο και θα μείνω στο τέλος με τη γλύκα. Θα ξυπνήσω στον καναπέ μου με σαλάκι στο μάγουλο, αν όχι τίποτα χειρότερο»

«- Θυμάσαι να κάνεις ναρκωτικά ή να πίνεις αλκοόλ τις τελευταίες ώρες;»

«- Τώρα που το λές, όχι. Για την ακρίβεια το τελευταίο πράγμα μου θυμάμαι είναι…Δεν θυμάμαι ποιο είναι το τελευταίο πράγμα που έκανα. Για στάσου ένα λεπτό! Δεν πιστεύω να ΄μαι ν…»

«- Όχι, όχι…μην ανησυχείς. Δεν είσαι νεκρός. Ούτε μεθυσμένος, ή μαστουρωμένος παρεμπιπτόντως. Είσαι απολύτως υγιής και νηφάλιος.»

«- Κι εσύ που το ξέρεις; Νοσοκόμα είσαι;» Εκείνη τη στιγμή την φαντάστηκα μέσα σε μια στενή στολή νοσοκόμας με ανοιχτό ντεκολτέ και άσπρες ζαρτιέρες.

«- Εεεϊ…Εσυ έχεις μεγάλη φαντασία…Συγκεντρώσου!» είπε με ναζιάρικο ύφος.

«- Συγνώμη, συγνώμη, έχεις δίκιο. Αλλά κι εσύ δεν βοηθάς έτσι όπως είσαι ντυμένη. Μυαλό είναι αυτό, τι να το κάνω;»

«- Δε πειράζει, εξ ‘αλλού είπαμε να είσαι ο εαυτός σου. Τουλάχιστον αυτή τη φορά δεν κοκκίνισες.»

«- Ναι αρχίζω και νιώθω πιο άνετα, η αλήθεια είναι. Θα μου πεις όμως ποια είσαι; Ή τι είσαι; Και τι θέλω εγώ εδώ;»

«- Ώστε διακρίνεις κάτι το μη ανθρώπινο πάνω μου, ε;»

«Κοίτα, η όλη φάση είναι λίγο μη ανθρώπινη. Σουρεάλ θα έλεγα αλλά κι αυτό λίγο είναι. Φώτα χωρίς λάμπες, μουσική χωρίς ηχεία, αστραπές και καπνοί, κι εσύ διαβάζεις τη σκέψη μου και μοιάζεις λες κι είσαι από άλλο πλανήτη. Μήπως είσαι η σεξογήινη και με έχεις απαγάγει; Δεν πιστεύω να αρχίσεις να με τρυπάς με τίποτα βελόνες και να κάνεις τίποτα πειράματα.» Κι άλλο γέλιο.

«- Είσαι πολύ αστείος τελικά.»

«- Κατάλαβα, με θέλετε για το μυαλό μου! Χάθηκε ο κόσμος να γεννηθώ χαζός και βαρετός;! Ορίστε τώρα, θα μου κόψουν το κρανίο με τροχό για να πάρουν τον εγκέφαλο μου. Ω θεέ μου…»

«- Τον επικαλείσαι συχνά; Αφού δεν πιστεύεις ότι υπάρχει.»

«- Σας ενδιαφέρουν τόσο πολύ οι θεολογικές αναζητήσεις του ανθρώπινου είδους; Γιατί δεν πιάσατε τον Πάπα τότε, που έχει και ανοιχτή γραμμή επικοινωνίας με τον μεγάλο;» είπα κι έδειξα με τον δείχτη το ταβάνι.

«- Πως είσαι τόσο σίγουρος ότι είναι εκεί πάνω;» είπε κοιτάζοντας το ταβάνι «κι όχι κάπου αλλού; Εδώ μέσα ας πούμε…Και πως ξέρεις ότι είναι μεγάλος; Και τέλος πως ξέρεις ότι είναι ‘αυτός’ κι όχι ‘αυτή’»

«- Μάλισταααα…Άλλος πίνει τους μπάφους μου φαίνεται τελικά.»

«- Χα χα! Τώρα μου θύμισες το ανέκδοτο με το Χριστό που κατεβαίνει στη γή και πέφτει πάνω σ΄ένα χασικλή.»

« - ‘Πω πω μπάφους που στρίβω ο πούστης!’ Ναι, το ξέρω. Ανεκδοτάρα. Μή μου πεις όμως ότι είσαι ο Χριστός, θα ξενερώσω…»

« - Όχι, ο Χριστός ήταν δικό σας δημιούργημα. Και πετυχημένο, ε; Έκανε τη δουλειά του μια χαρά. Όχι εγώ είμαι πιο ψηλά στην ιεραρχία. Ο ‘μεγάλος’ που λέγαμε…» είπε και μου έκλεισε το μάτι ενώ έδειξε το ταβάνι.

«- …»

(To be continued…)

Επειδή σε αυτό εδώ το blog ΕΣΥ αποφασίζεις (λέμε τώρα...) πάρε μέρος στη ψηφοφορία (πάνω δεξιά) για το πώς πιστεύεις ότι θα συνεχιστεί η ιστορία. Επίσης, προτάσεις, παρατηρήσεις και υποδείξεις είναι ευπρόσδεκτες μέσω των σχολίων.

Είδατε ρε, εγώ δίνω φωνή στους αναγνώστες μου, όχι σαν κάτι άλλους...(μη το γαμήσετε όμως ε;)

Σαπίλα Θανάτου

Έκανα limit down, νέο χαμηλό ρεκόρ...ζωής (ούτε καν δεκαετίας...). Έπιασα πάτο, πως το λένε...;

Κι αναρωτιέμαι...Υπάρχει χειρότερα; Πάει κι άλλο κάτω; Όλοι λένε πως όταν χτυπήσεις πάτο, το μόνο που σου μένει να κάνεις είναι να σηκωθείς και να σταθείς στα πόδια σου. Χα! Ας γελάσω. Φαίνεται αυτοί που το λένε δεν με έχουν γνωρίσει ακόμα. Είμαι ικανός έτσι όπως κάθομαι κατάχαμα στο πάτο του πηγαδιού παρέα με τα σκουλήκια, να αρχίζω να σκάβω με τα νύχια μου το χώμα και να βρεθώ ακόμα πιο χαμηλά. Να ανοίξω λαγούμι και να χωθώ μέσα. Ω ναι, είμαι καλός σε αυτα...

Απο την άλλη το αυτομαστίγωμα βοηθάει; Εξαρτάται, είναι η απάντηση, από το τί θες να πετύχεις...Αν θες να βουλιάξεις κι άλλο, σίγουρα βοηθάει. Αν θες να σε λυπηθούνε και να σε περιθάλψουνε σαν μικρό κι αβοήθητο κουταβάκι, είναι ότι πρέπει. Σε κάνει όμως επι της ουσίας πιο δυνατό; Σε κάνει να συνειδητοποιείς τα λάθη σου και τις αδυναμίες σου και να μαθαίνεις από αυτα; Σε κάνει καλυτερο άνθρωπο; Ρητορική η ερώτηση...

Ποιός είναι ο "καλός ο άνθρωπος" και γιατί να θέλει να γίνει καλύτερος; Κι όλοι εμείς που δεν είμαστε "καλύτεροι άνθρωποι"; Να πάμε να πνιγούμε; Θα ήταν κι αυτό μια λύση να μου πείς...Όχι, όχι δεν έχω τάσεις αυτοκτονίας, μην ανησυχείτε. Θα συνεχίσω να λυμαίνω με την παρουσία μου αυτον τον "αγνό" και "καθαρό" πλανήτη για όσο περισσότερο μπορώ.

Όλα έχουν να κάνουν με το "ΕΓΩ". Όλα. Ακόμα και οι υπέρτατες πράξεις ανιδιοτέλειας. Αυτός που τις κάνει λαμβάνει μια προσωπική ευχαρίστηση. Νιώθει καλύτερα με τον εαυτό του. Ικανοποιεί το "εγώ" του. Μικρή συμβουλή προς τον εαυτό μου λοιπόν. Μην κάνεις ΠΟΤΕ πράγματα για τα οποία νιώθεις άσχημα μετά! Έστω κι αν εκείνη την ώρα περνάς καλα.

Και όλες αυτές οι παπαροσοφίες του στύλ "Καλύτερα να μετανιώσεις για κάτι που έκανες, παρά για κάτι που δεν έκανες" και "Ζήσε το τώρα, ζήσε τη στιγμή!" κτλ κτλ, καλές είναι δε λέω και σε γενικές γραμμές έτσι θα συνεχίσω να λειτουργώ, φτάνει να ικανοποιείται η μικρή αυτή συνθήκη που έθεσα πρίν...Να νιώθω πάντα καλά γι'αυτό που κάνω. 'Οχι μόνο τώρα αλλά και σε βάθος χρόνου μεγαλύτερο απο 5 λεπτά.

"Συγνώμη. Δεν ήθελα να σε πληγώσω. Και ξέρεις γιατί; Επειδή, όπως είπα, όλα έχουν να κάνουν με το "εγώ", πληγώνοντας εσένα, πληγώνω τον εαυτό μου...Κι αυτό σιγουρα δεν το θέλω. Θα μου πείς ήθελες-δεν ήθελες, το έκανες κι αυτό τώρα δεν αλλάζει. Σύμφωνοι. Απλά θέλω να ξέρεις πως μπορεί να μην είμαι "καλύτερος άνθρωπος" αλλά σίγουρα δεν είμαι κάκος άνθρωπος. Δεν λειτουργώ με δόλο. Είμαι απλά ανθρωπος."

Κολοκύθια τούμπανα! Συγνώμη...Ζητάς συγχώρεση. Για να νιώσεις εσύ καλύτερα. Για να ικανοποιήσεις αυτο το αδηφάγο και ατέρμονο "εγώ" σου. Όχι πούστη! Δεν θα σε συγχωρέσει κανένας αυτή τη φορά. Έτσι για δοκιμή των αντοχών σου. Έτσι, για το ροκ που λέει κι ένας φίλος. Έτσι για να μάθεις...Να μάθεις να ζεις με τις συνέπειες των πράξεων σου. Μπας και γίνεις "καλύτερος άνθρωπος". Χα χα! Ας γελάσω εις διπλουν.

Κι εδώ τίθεται ένα ερώτημα. Ο "θύτης" είπαμε γιατί ζητάει τη συγχώρεση. Ποιά είναι τα κίνητρα του "θύματος" όμως; Ποιά είναι η κινητήριος δύναμη που τον οδηγεί στο να τη δώσει τελικά η όχι; Σάμπως κι αυτός για λόγους εγωισμού δεν αποφασίζει να δώσει το συγχωροχάρτι ή να το κάψει, να το καταπιει, να το κάνει υπόθετο, οτιδηποτε τελος πάντων απο το να το δώσει; Είτε ο εγωισμός του έχει θιχτεί ανεπανόρθωτα λοιπόν είτε αποφασίζει να το παίξει large και να δώσει μια δεύτερη ευκαιρία. Either way όλα καταλήγουν στο "εγώ".

Εγώ όμως που θέλω να καταλήξω; Μάλλον πουθενά...Δεν μου βγαίνει κάτι άλλο να γράψω.

ΥΓ: Τελικά όντως, δεν είναι για σένα. Για μένα ειναι κι αυτό...

ΥΓ: Ο τίτλος είναι αφιερομένος στον John Doe...

Ιαματικό Αυτοκράξιμο

Ωραίος ρε! Ωραίος blogger! Τρομάρα σου! Θες να λέγεσαι και blogger. Μία δημοσίευση το μήνα και αν...Σσσστ! Μη! Δε θέλω να ακούσω τίποτα! Ούτε οτι έχεις πολύ δουλειά, ούτε ότι έχεις τα προσωπικά σου κι άλλες τέτοιες παπαριές! Πες ξεκάθαρα ότι βαριέσαι να τελειώνει το παραμυθάκι... Άντε γιατί σαν πολλά μας τα πες. Έχω πολλά ράματα εγώ για τη γούνα σου αγόρι μου. Κάτι τύπους σαν κι εσένα εγώ τους τρώω για πρωινό. Το πρωινό των πρωταθλητών, αμ πως! Ναι ναι, ξέρω. Έχεις 4-5 έτοιμα κείμενα και θα τα ποστάρεις οσονούπω. Ποιόν κοροιδεύεις ρε; Κατ' αρχάς αν ήταν να τα ποστάρεις θα το είχες ήδη κάνει. Και κατα δεύτερον αυτά τα κείμενα είναι πλέον πιο μπαγιάτικα κι από την σπανακόπιτα της μανούλας σου στο ψυγείο (by the way, πέτα την πια τη ρημάδα πριν βγει ο μήκυτας, πιάσει μια μπύρα και αράξει μαζί σου στο καναπέ να τα πείτε...).

Λοιπόν για να μην έχουμε ντράβαλα, συγκεντρώσου συμμορφώσου, σουλουπώσου και κανόνισε τη πορεία σου! Δεν θα ανεχτώ άλλες μυξοπαρθενιές. Άσταδιάλα πια, "μπλόγκερ" κι αρχίδια...

ΥΓ Αν και κανονικά δεν πρέπει ούτε να σε φτύσω, επείδή όμως είμαι πολύ large τύπος σου αφιερώνω κι ένα τραγουδάκι... Ξέρω το hip hop και ο μαλάκας ο NιΒο ειδικότερα (μη ξεράσω καμιά καμήλα...) σου σπάει τα αρχίδια. Κι εμένα το ίδιο...Προσπέρασε το όμως και δώσε βάση στο στίχο...

http://www.youtube.com/watch?v=Efjf_gCvgtU

ΥΓ2 Πως στο πούτσο το είχες κάνει την άλλη φορά σε αυτό το εμετώδες post για το κωλοηφαίστειο και είχε γίνει embedded το βιντεάκι;;;

Θάνατος στους Οβριούς

Ύστερα από άπειρα…(2) fan requests αποφάσισα να ασχοληθώ με το θέμα. Όχι ότι δεν με απασχολούσε έτσι κι αλλιώς, άλλα και τι να έγραφα; Να αρχίσω να βρίζω τους εβραίους; Οι φίλοι μου έχουν βαρεθεί να με ακούνε και οι υπόλοιποι θα με πούνε ρατσιστή! Ε, λοιπόν ξέρεις κάτι; Ναι ρε φίλε! Είμαι ρατσιστής! (Τι να κάνουμε; Έχω κι εγώ ένα ελάττωμα, μια αδυναμία, μια εμπάθεια βρε αδερφέ. Κανείς δεν είναι τέλειος. Πόσο μάλλον εγώ…). Η μάλλον θα ήμουν ρατσιστής αν οι εβραίοι ανήκαν στην ανθρώπινη φυλή. Αλλά δεν ανήκουν! Οπότε τη γλιτώνω…Βέβαια έτσι γίνομαι αυτομάτως σπισιστής but I can live with that…

Δεν τους χωνεύω ρε φίλε και το λέω ξεκάθαρα και χωρίς αναστολές. Όχι μόνο την πολιτική ή στρατιωτική τους ηγεσία, τους ιθύνοντες νόες, αυτούς που κινούν τα νήματα κι άλλες τέτοιες παπαριές Αυτά είναι για τους αφελείς. Και ο απλός λαός τους είναι το ίδιο καθίκια με αυτούς που τους κυβερνούν. Αν ρωτήσετε 10 απλούς πολίτες αυτή τη στιγμή για το συμβάν είμαι σίγουρος ότι οι 8 τουλάχιστον θα πουν ότι “οι στρατιώτες καλώς έπραξαν ως έπραξαν καθώς απειλήθηκε η σωματική τους ακεραιότητα και μπλα μπλα μπλα…”, ενώ μόνο 2 θα καταδικάσουν το γεγονός αν και θα σταθούν στην προκλητική στάση των ακτιβιστών (σίγουρα υπάρχουν και εξαιρέσεις). Γιατί; Γιατί έτσι τους έχουν μάθει! Ανέκαθεν. Γιατί μια μέρα στα βάθη των αιώνων αποφάσισαν πως είναι ο χαϊδεμένος λαός του θεού κι από τότε μας πρήζουν τα αρχίδια! Κι εμείς, ο υπόλοιπος κόσμος, είμαστε υποχρεωμένοι να τους καλοπιάνουμε και να τους κανακεύουμε. Σαν το κακομαθημένο πλουσιόπαιδο στο σχολείο που επειδή ο μπαμπάς έχει χορηγήσει την κατασκευή της βιβλιοθήκης -με λεφτά από ναρκωτικά, ή όπλα, ή πουτάνες το πιο πιθανό- και έχει ονομαστεί ευεργέτης, η δασκάλα ποτέ δεν το μαλώνει, ό,τι μαλακία και να κάνει, ενώ πάντα τη ζημιά τη πληρώνουν τα άλλα τα παιδάκια. Ακόμα κι αν το μαλακιστήρι μπροστά στα μάτια της ανοίξει το κεφάλι του Γιωργάκη με τον διαβήτη (αυτόν τον μεγάλο, που είναι για να σχεδιάζεις κύκλους στον πίνακα) η καριόλα θα μαλώσει τον κακόμοιρο τον Γιωργάκη επειδή λέρωσε το πάτωμα της τάξης με το αίμα του, ενώ είναι πολύ πιθανό να επιβραβεύσει τον Γιαλόμ για την εφευρετικότητα του όσον αφορά τις εναλλακτικές χρήσεις ενός διαβήτη…

Έτσι λοιπόν κι αυτοί όποτε γουσταρίσουν, αρπάζουν τα όπλα κι αρχίζουν και σκοτώνουν κόσμο. Έτσι! Επειδή μπορούν! Κι επειδή ξέρουν πως ό,τι καφρίλα και να κάνουν, η διεθνής κοινότητα και οι διεθνείς ελεγκτικοί οργανισμοί ΘΑ ΤΟΥΣ ΚΛΑΣΟΥΝ ΤΑ ΑΡΧΙΔΙΑ! Θα τους κάνουν ένα ντα στο χεράκι, θα τους πουν με σοβαρό ύφος και κουνώντας απειλητικά το δάχτυλο “Μην το ξανακάνετε αυτό” κι ύστερα θα τους ξαναβγάλουν στην αυλή για να “παίξουν” με τα άλλα τα παιδάκια. Κι όλα αυτά γιατί; Επειδή είναι ο πιο κατατρεγμένος λαός της ιστορίας; Σοβαρά; Τους Σομαλούς τους ρωτήσανε; Τους κατοίκους της Ρουάντα; (Ρουαντιανούς…;;;). Επειδή έγινε το ολοκαύτωμα; (Άσχετο. Προσκυνάω την μεγαλοφυΐα αυτής, της κατά τα άλλα διαταραγμένης προσωπικότητας. Μα σαπούνια;!;!;! Πως του ήρθε; Απλά θεός…). Το οποίο ολοκαύτωμα, παρεμπίπτοντος, λέγεται ότι ήταν υποκινούμενο από τους ίδιους έτσι ώστε να βρεθεί μια αδιαμφισβήτητη δικαιολογία για να δημιουργήσουν το δικό τους κράτος (όχι, δεν παρακολουθώ φανατικά Λιακόπουλο εξυπνάκια…). Τους αρμένιους τους ρώτησε κανείς; Τους πόντιους; Αυτούς γιατί δεν τους έχουμε στα όπα όπα; Και το χειρότερο; Οι δικαιολογίες τους! Θα πίστευε κανείς πως μια σοβαρή κυβέρνηση ή ένας σοβαρός εκπρόσωπος τύπου αυτής, θα είχε την απαιτούμενη ευθιξία αν μη τι άλλο, να βρει κάτι άλλο να πει από το: “Απειλήθηκε η σωματική ακεραιότητα των στρατιωτών κι έτσι αναγκάστηκαν να ανοίξουν πυρ”. Να μην μπουκάρανε στο καράβι σαν τους κουρσάρους τότε ρε μπαγλαμά!!! Το σκέφτηκε κανείς αυτό; Αλλά όχι φίλοι μου. Δεν είναι χαζοί. Απλά ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΝΟΙΑΖΕΙ ! Χεστήκανε τι θα πει ο υπόλοιπος πλανήτης! Εγώ νομίζω ότι είναι κάτι σαν χόμπι για αυτούς. Κάνουνε μια καφρίλα με διεθνή αντίκτυπο, μετά βγαίνουν και λένε την γελοιωδέστερη δικαιολογία που τους έρχεται στο μυαλό (η οποία προκρίνεται μέσω διαγωνισμού στον οποίο συμμετέχουν οι πιο ηλίθιοι υπάλληλοι του ΥΠ.ΕΞ.) κι ύστερα κάθονται και γελάνε με τις αντιδράσεις των διεθνών ΜΜΕ. Ε, λοιπόν εγώ δεν το δέχομαι αυτό και αυτομάτως τους μισώ όλους! Από τον πρωθυπουργό μέχρι το τελευταίο σκατοέμβρυο που βρίσκεται μέσα στην κοιλιά της μάνας του! Καφρίλα αυτό που λέω, το ξέρω, αλλά εγώ τις λέω μόνο. Αυτοί τις κάνουν…

Όχι, δεν είμαι μισάνθρωπος, ασχέτως με το τι εντύπωση δημιουργούν τα λεγόμενα μου. Όχι, δεν παροτρύνω κανέναν να αρπάξει το Μ-60 και να βγει έξω σαν τον Γιαννάκη τον Ράμπο και να αρχίσει να γαζώνει εβραίους. Ναι, το ξέρω πως η βία δεν είναι η απάντηση (η βία όμως γεννά την οργή, την αγανάκτιση και εν τέλει τη βια...) Ναι, πιστεύω στην δυνατότητα και ικανότητα του ανθρώπινου είδους να ζήσει μια μέρα χωρίς λεφτά, χωρίς πολέμους, χωρίς ζήλεια, χωρίς τρόμο. Το πιστεύω αληθινα, από το πρώτο μέχρι το τελευταίο κύτταρο της ύπαρξης μου και προσπαθώ να ζω τη ζωή μου με τέτοιο τρόπο έτσι ώστε συνεχώς να έρχομαι πιο κοντά σε μια τέτοια πραγματικότητα. ΑΛΛΑ… Δύο φράσεις κλειδιά στην πάρα-προηγούμενη πρόταση που κάνουν την ειδοποιό διαφορά: “ανθρώπινου είδους” και “χωρίς λεφτά”. Οι εβραίοι, λυπάμαι που το λέω, αλλά δεν ανήκουν σε έναν τέτοιο κόσμο. Δεν λέω να τους ξεκάνουμε, προς θεού… Δεν υπάρχει λόγος να πέσουμε στο επιπεδό τους και να βάψουμε τα χέρια μας με αίμα όπως αυτοί. Μπορούμε κάλλιστα να τους στείλουμε όλους μαζί πακέτο στο φεγγάρι και να τους αφήσουμε να κάνουν μόνοι τους τη δουλειά…

ΥΓ Προς αποφυγήν παρεξηγήσεων και επειδή όπως πολύ σωστά παρατήρησε ένας καλεσμένος στο χθεσινοβραδινό δελτίο ειδήσεων του ΣΚΑΙ, όταν η Σία Κοσιώνη τον προσφώνησε ώς ελληνοισραηλινό, εκείνος απάντησε: “Όχι ελληνοισραηλινός! Ελληνοεβραίος. Δεν είμαι εγώ υπεύθυνος για το τι κάνει το Ισραήλ”, έχω πλήρη επίγνωση ότι το να χρησιμοποιώ τη λέξη “εβραίος” δίνει θρησκευτικές προεκτάσεις σε ένα θέμα αμιγώς – τουλάχιστον φαινομενικά – γεωπολιτικό. Απλά είναι πιο εύηχο από το Ισραηλινός και γι’ αυτό επικαλούμαι την ποιητική αδεία ώστε να μου επιτραπεί η χρήση του.