Ιδέες και λύσεις για δώρα

Πάει καιρός που έχω να γράψω κανονικό πόστ σε τούτο το μαγαζάκι και μιας και οι λογοτεχνικές μου απόπειρες δεν έτυχαν της αναμενόμενης ανταπόκρισης (ε δεν σκίσατε και τα καλσόν σας, ας μη κοροιδευόμαστε μεταξύ μας) είπα να γράψω μετά από καιρό ένα αρθράκι σαν κανονικός μπλόγκερ. Ξες, άσχετες μαλακίες για την προσωπική μου ζωή που δεν αφορούν και κανέναν στην τελική αλλά εγώ τις μοιράζομαι μαζί σας όπως και νά ΄χει, μιξαρισμένο με μια all time classic λίστα/κατηγοροιοποίηση πραγμάτων όπως κάνει κάθε μπλογκερ που σέβεται τον εαυτό του και...βουαλά: εγγυημένη εμπορική επιτυχία. Αντε μπας και ανεβάσουμε λίγο τα views και πουλήσουμε την ψυχή μας στο διάολα όπως ο κοντός.

Την αφορμή για το συγκεκριμμένο ποστ την έδωσε μία κονσέρβα τόνο σε συνδυασμό με τα επερχόμενα γενεθλιά μου. Το δεύτερο θα το εξηγήσω ευθύς αμέσως. Για το πρώτο κάντε λίγη υπομονή. Έρχονται τα γενεθλιά μου που λες και ως είθιστε, έχω λαμβάνειν δώρα. Οπότε δεν ξέρω αν βιαστήκατε να βγάλετε συπεράσματα από τον τίτλο, - δεν είμεθα περιοδικό κυρά μου, ιδέες και λύσεις για το σπίτι κι άλλα τέτχια- αλλά οι ιδέες και οι λύσεις αφορούν τα δώρα που θα ήθελα να λάβω στα γενεθλιά μου. Δεν είναι υποχρεωτικό κι ούτε θέλω να εκβιάσω κανέναν να μου πάρει δωρο. Εγώ γενικά δεν παρεξηγώ γιατί κι εγώ απ'αυτούς είμαι. Από αυτούς που ξεχνάνε δηλαδή, κι αμα δεν κανονιστεί κάνα ομαδικό δώρο και με πρήξουν οι υπόλοιποι να συμμετάσχω, δεν πρόκειται να δεις δώρο απο μένα. Όχι γιατι δεν σε θεωρώ σημαντικό, απλά τέτοιος είμαι ρε παιδί μου. Οπότε κι εσύ με τη σειρά σου αμα με γράψεις στα αρχίδια σου, δεν κρατάω κακία. Επίσης αν σκοπεύεις να μου κάνεις δώρο κάτι χειροποίητο ή συμβολικό, με χαρά θα το δεχτώ και θα το εκτιμήσω και ιδιαιτέρως. Το ποστ απευθύνεται κυρίως σε αυτούς που σκοπεύουν -έτσι κι αλλιως- να μου αγοράσουν κάτι από τα μαγαζά. Με ευρώ. Ή δραχμές. Δεν ξέρω σε τι φάση σε σχέση με την ευρωζώνη θα είναι η ελλάδα μέχρι τις 19 του Μάρτη. Και μιας και ανέφερα τα ομαδικά δώρα που είναι και της μοδός τώρα τελευταία, θεωρώ ότι είναι προτιμότερα μη σου πω, γιατί ναι μεν λαμβάνεις λιγότερα δώρα, αλλά πολύ καλύτερα. Εμείς με 3 συγκεκριμμένους φίλους μου το κάνουμε χρόνια τώρα. Έτσι κατέληξα εγώ με το guitar hero (όλο το σετ), ο άλλος με snowboard, ο παράλλος με οθόνη και ο τέταρτος...Καλά ο τέταρτος είναι περίπτωση. Όταν ψωνίζεις δώρο για αυτό τον άνθρωπο, δεν εχει σημασία τι δώρο θα του κάνεις. Σημασία έχει από που το πήρες, πόσα έδωσες και το σημαντικότερο: Να έχει κάρτα αλλαγης. Στην ουσία το δώρο σου προς αυτόν είναι η κάρτα αλλαγής, που τυχαίνει να συνοδεύεται από ένα random αντικείμενο το οποίο και θα αλλάξει για να πάρει αυτό που ήθελε, ή ό,τι του γυαλίσει στο κατάστημα από το οποίο το πήρες τελος πάντων. Για να μην μακρυγορώ και ξεφεύγω απ' το θέμα, οι ιδέες και λύσεις που θα προτείνω είναι για έναν και μόνο λόγο. Για να είμαστε όλοι ευτυχισμένοι. Και αυτοί που θέλουν να μου κάνουν ένα δώρο αλλά και εγώ -κυρίως εγώ. Διότι από τη στιγμή που κάνεις την κίνηση και ξοδεύεις τα ωραία σου λεφτάκια, κάντα τουλάχιστον να πιάσουν τόπο. Πάρε μου κάτι που το χρειάζομαι πραγματικά και θα με κάνει χαρούμενο κι όχι άλλο ένα άχρηστο διακοσμητικό χώρου ή μπλουζάκι που θα προσθέσω στη συλλογή με τα 3.546 μπλουζάκια μου. Όσο για το στοιχείο της έκπληξης που θα χαθεί, κι άλλα τέτοια ρομαντικά και γλυκανάλατα, ένα έχω να πω: klein mein. Που στα αρχαία Πρωσικά θα πει, "τα αρχίδια μου κουνιούνται". Αν θες να μου κάνεις έκπληξη κέρνα μου υπερμούναρο για λαπ ντανς και την ώρα που χω την σουφρα της στη μύτη μου, πες μου ότι είναι τραβέλι. Εκεί να δεις έκπληξη!  Εν ολίγοις, τα παρακάτω αντικείμενα τα θέλω, συνιστούν τις τρέχουσες υλικοτεχνικές μου (κι όχι μόνο) ανάγκες, σκοπεύω να τα αγοράσω έτσι κι αλλιώς και θα τα χρησιμοποιώ ή θα τα χαίρομαι καθημερινά. 

Ανοιχτήρι για κονσέρβες

Λοιπόν αυτό είναι κάτι που πραγματικά χρειάζομαι. Και το ανακάλυψα με τον χειρότερο δυνατό τρόπο. Είμαι τις προάλλες νηστικός και μου έρχεται η έμπνευση να φτιάξω την διάσημη μακαρονάδα μου με τόνο. Κι ενώ έχω βράσει τα μακαρόνια, έχω τσιγαρίσει τα κρεμμυδάκια κι είμαι έτοιμος να πετάξω μέσα στη σάλτσα το μυστικό συστατικό-κλειδί (τον τόνο) συνειδητοποιώ ότι η κονσέρβα δεν έχει αυτό το τσουτσουνάκι για να ανοίγει αυτόματα. ΠΑΝΙΚΟΣ! Φυσικά δεν έχω ανοιχτήρι για κονσέρβες, διότι ποιός μαλάκας αγοράζει πια κονσέρβες που δεν ανοίγουν αυτόματα; (ποιός άραγε; έλα δεν θέλω σχόλια και μαλακίες, την κονσέρβα την άφησαν στο ντουλάπι μου κάτι περιπλανώμενα νεφελίμ που βγήκαν από τα σιφώνια του μπάνιου). Τι να κάνω κι εγώ; βουτάω το χασαπομάχαιρο και ξεκινάω την επιχείρηση άνοιγμα κονσέρβας αλά Τζόν Ράμπο. Πουτάνα όλα! Τόνοι και ζουμιά παντού. Άσε που παίζει η μακαρονάδα να είχε και κασσίτερο μέσα εκτός από αλάτι και πιπέρι. Συμπέρασμα: χρειάζομαι ανοιχτήρι για κονσέρβες. Είναι ζήτημα προσωπικής ασφάλειας και σωματικής ακεραιότητας. End of story.

Κινητό

Ντάξει δεν μπορώ να πω ότι χρειάζομαι άμεσα κινητό. Μια χαρά δουλεύει αυτό που έχω κι ας έχει φάει πιο πολλές τουμπες κι από τον Καραγκούνη. Έτσι για την ανανέωση. Να χω κι εγώ Android να κάνω στάτους απντέητ στο φέηςμπουκ από τον καμπινέ. Να είμαι κι εγώ κοινωνικά αποδεκτός και να μπορώ να κοιτάξω τους φίλους μου στα μάτια. Να μιλάμε και τζάμπα με το whatsapp βρε αδερφέ κι έτσι θα επωφεληθούν και οι ίδιοι από αυτήν την αγορά.  Επίσης δεν θέλω κάνα άηφον κι αηδίες. Είμαι ενάντια σε αυτή τη συσκευή του διαόλου που σφυρηλατήθηκε στα καζάνια της κόλασης από τον ίδιο τον Σατανά. Ντάξει άμα μου φέρει κανείς άηφον δεν θα του το πετάξω στο κεφάλι, αλλά δεν θα το αγόραζα ποτέ από μόνος μου κι ούτε θέλω οι φίλοι μου να πουλήσουν το αριστέρο τους νέφρο για ένα κινητό. Συμβιβάζομαι με ένα σαμσουνάκι που είναι και φτηνό και αξιοπρεπέστατο.

Ηλεκτρικός Βραστήρας

Ντάξει ούτε βραστήρα χρειάζομαι εδώ που τα λέμε. Έχω επιζήσει 28 χρόνια (τα τελευταία 3 εξ αυτών ζώντας μόνος μου) χωρίς αυτό. Απλά όλοι μου λένε πώς μπορώ και ζώ χωρίς βραστήρα κι ότι είναι απίστευτη ευκολία που σου καλυτερεύει την ποιότητα ζωής και σου λύνει τα χέρια και δεν είναι δυνατόν να μην έχω κι άλλα τέτχια. Ε κι έγω θέλω να τους διαψεύσω. Να τον έχω εκει πέρα στην κουζίνα και να μην τον χρησιμοποιώ. Έτσι για το ροκ.

Τατουάζ

Εντάξει τώρα αρχίζουμε να μιλάμε σοβαρά. Τατουάζ θα κάνω έτσι κι αλλιώς. Γιατί λοιπόν να μην μου το κάνουν δώρο οι φίλοι μου; (ή έστω ένα μέρος από αυτό). Επίσης πιστεύω ότι είναι γαμάτο δώρο γιατί θα το χω πάντα μαζί μου -μέχρι να πεθάνω- και θα θυμάμαι αυτούς που μου το χάρισαν. Αν κάποιος αποφασίσει να μου κάνει το συγκεκριμμένο δώρο εξ ολοκλήρου μόνος του, χτυπάω και το όνομα του από κάτω, δε μασάω. Κάτι σαν χορηγός ένα πράμα. 

Ναρκωτικά

Σοβαρά τώρα, αυτά τα χρειάζομαι. Μου 'χουν τελειώσει. Εδώ στις Βρυξέλλες άκρες δεν έχω, το χόρτο που βρίσκεις από τους μαυρους στον δρόμο δεν κάνει ούτε για εντομοαποθητικό και Αμστερνταμ θα κάνω καιρό να πάω. Οπότε τι καλύτερη ιδέα από το να μου κάνουν οι φίλοι μου δώρο μια αξιοσέβαστη ποσότητα καλού και μυρωδάτου χόρτου. Σίγουρα θα το χαρώ. Το νου σας μόνο παιδιά 5 γραμμάρια ο καθένας να κουβαλάει. Μη σας πάνε και μέσα την ώρα που το φέρνετε. Επίσης για έξτρα πρωτοτυπία προτιμήστε και κάνα μανιταράκι.

Συναυλίες

Ο καιρός ανοίγει και η συναυλιακή περίοδος ξεκινάει. Αρχής γενομένης από την προσεχή Τετάρτη και για 2 περίπου μήνες θα πάω σε άπειρα λάιβ. Εδω πέρα γενικά, αλλά και ειδικότερα τα λάιβ που επιλέγουμε, δεν είναι άκριβα. Καθένα κυμαίνεται από 10 μέχρι 15 ευρώ. Όταν όμως τα αθροίσεις όλα μαζί, βγαίνουν αρκετά φράγκα. Αν μαζευτούν λοιπόν οι φίλοι μου και μου πάρουν από ένα εισιτήριο ο καθένας, θα με κάνουν πολύ χαρούμενο. Άσε που είναι και γαμώ τις πρωτότυπες ιδέες για δώρο. Επίσης συνδιάζεται πολύ ευκολα και όμορφα με το από πάνω. 

Κολώνια

Γιατί μου τελειώνει. Έτσι απλά. Φοράω μια συγκεκριμμένη κολώνια η οποία μου αρέσει πολύ. Γενικά ξενερώνω κάθε φορά που μου τελειώνει γιατί πρέπει να αγοράσω καινούργια. Και για κάποιο ηλίθιο λόγο οι κολώνιες είναι γελοία ακριβές. Δεν το καταλαβαίνω αυτό. Γιατί να είναι τόσο ακριβές δηλαδή; Σκατά, δεν ζούμε στο Παρίσι του 17ου αι. που η κολώνια ήταν το μόνο πράγμα που επέτρεπε να γίνεται ο διαχωρισμός των τάξεων με μόναδικό κριτήριο την όσφρηση (οι φτωχοί βρωμάγανε απλά και πολύ, οι πλούσιοι βρωμάγανε λιγότερο και με μια ιδιαίτερη εσάνς μπόχας ανακατεμένης με πατσουλί). Δηλαδή για το θεό, υπάρχουν σήμερα τρόποι ωστέ να διατηρούμε την οσμή που αναδίδουμε σε ανθρώπινα επίπεδα. Δεν είναι και τόσο απαραίτητη ωστε να κοστίζει τοσο ακριβά πια η γαμημένη!! Στο διάλο συγχίστηκα με τους μαλάκες. Άλλαξα γνώμη, μη μου πάρετε κολώνια. Θα πλένομαι πιο συχνά και θα βάζω αποσμητικό. 

Γκρουπ ον δραστηριότητες

Άλλο ένα γαμάτο δώρο κατά τη γνώμη μου. Τώρα τελευταία που ανακάλυψα τον μαγικό κόσμο του groupon έχω ενθουσιαστεί, έχω πάθει μιαν εξάρτηση το λες. Επίσης πάντοτε ήμουν υπέρ των όχι και τόσο "υλικών" δώρων. Δηλαδή θεωρώ ότι μια δραστηριότητα, κάτι που θα το χαρείς με τους φίλους και την παρέα σου όπως μια εκδρομή ή ένα δειπνο σε γαμάτο εστιατόριο, ή κάτι που θα το απολάυσεις μόνος σου όπως πτήση με μονοκινητήριο αεροπλάνο ή sky diving, μπορεί μεν να "τελειώνει" και να μην μπορείς να το "πάρεις" μαζί σου ή να το κρατήσεις, αλλά σου δίνει πολλά περισσότερα. Στην "ψυχή" ("aawwww, τι γλυκός που είναι ο Τρυποκάρυδος" πρέπει εδώ να πεί τουλάχιστον μία θηλυκία αναγνώστρια/θαυμάστρια). Και το groupon προσφέρει άφθονα τέτοια δώρα ευτυχώς.  

ΥΓ1: Για τους RL φίλους μου οι οποίοι είναι και αυτοί που στην ουσία θα μου αγοράσουν (ή όχι) δώρο και οι οποίοι φαντάζομαι (το καλό που σας θέλω) θα διαβάσουν το παραπάνω άρθρο, ελπίζω πως δεν χρειάζεται να πω πως το άρθρο είναι χιουμοριστικό και δεν θέλω τίποτα παρα μόνο την αγάπη σας και αποδοχή σας.  Άντε και λίγο χόρτο. Αν παρ΄όλα αυτά θέλετε να μου πάρετε κάτι σώνει και καλά, φηλ φρη του τέηκ αηντίαζ...

ΥΓ2: Αν μετά από αυτό, καταλήξω να πάρω σαν δώρα το ανοιχτήρι για κονσέρβες και τον βραστήρα κι όχι το τατού ή το κινητό...νταξ τι να πω; Θα 'στε μεγάλα τρολ. 

ΥΓ3: Επειδή έχουν υπάρξει παράπονα του τύπου "μου χουνε βγει τα μάτια, κάνε κάτι μη σε γαμήσω παλιοπουσταρα, θα βρω που μένεις και θα έρθω βράδυ σπίτι σου να βιάσω το σκύλο σου και να χέσω στο ψυγείο σου" είπα να δοκιμάσω μια μεγαλύτερη γραμματοσειρά. Για πείτε πως σας φαίνεται.

Δια Λόγου διάλογος

-Εν αρχή ην ο Λόγος.

-Και μετά;

-Μετά...ήρθαν οι μέλισσες! Αλλά επειδή ήταν παχιές κι είχαν πιει πολύ κρασί τις έδιωξε ο κάπελας και πήρανε ταξί. Ο κάπελας ουδεμία σχέση είχε με τον τρελοκαπελά διότι αφενός ο ένας ήταν χοντρός ενώ ο άλλος ψηλός δεν είχαν ειδωθεί ποτέ στην μακροχρόνια καριέρα τους ούτε είχαν συστηθεί επισήμως σε κάποιου είδους κοινωνική εκδήλωση. Ξες από αυτές που κάνουν οι κυρίες του Κολωνακίου τα Σάββατα για να προσελκύσουν χρήματα και τεκνά. Όχι τεκνά με χρήματα, προσοχή. Άλλοι είχανε τα χρήματα κι άλλοι τα διλήμματα. Τα ερωτικά βεβαίως, βεβαίως. Όπως στις όμορφες ερωτικές ιστορίες και τα φωτορομάντζα που πουλάγανε κάποτε στα περίπτερα έξω από του Μπακάκου.

-Σαν της Χρυσήιδας Δημουλίδου ένα πράμα;

-Δεν την ξέρω την κυρία, δεν μας σύστησε ο κάπελας. Αν και ήταν στο πάρτυ γιατί την είδα. Φορούσε το καπέλο της μαντάμ Σουσού με όλα τα φρούτα μαζί και την φρουτιέρα. Και τι κάνει αυτή; Γράφει νερόβραστες ερωτικές ιστορίες; Ένα μέρος έρωτα 5 μέρη νερό και λίγο αλάτι; Διότι αν ναι τότε αυτή θα ήταν, δεν παίρνω κι όρκο. Ιερόδουλες και ναυτικοί να ξέρεις δεν ορκίζονται. Το λέει κι ο παπάς. Οι μεν από ανάγκη οι δε από επιλογή. Φύρδην μίγδην δηλαδή και του πεταλωτή τα κάστανα. Άσε που να στα λέω.

-Ε πες τα ντε!

-Αφού θέλεις να τ’ ακούσεις, σκάσε κι άκου τα λοιπόν. Εν αρχή ην ο Λόγος, που λες. Ο Λόγος δε ουδεμία αξία έχει δίχως το κούτελο. Κι αφού στις μέρες μας τα κούτελα σπανίζουν, το λόγο παίρνει ο Πρόεδρος. Ο Πρόεδρος με τη σειρά του, ελαφρώς βαριεστημένος και εμφανώς καταπονημένος από τον κάματο της ημέρας, ούτε ήθελε ούτε και σκόπευε να τονε πάρει. Τον Λόγο. Δια τα υπόλοιπα ούτε και ξέρω ούτε θέλω να γνωρίζω. Μπορώ μόνο να κάνω εικασίες. Αλλά κι αυτές τι νόημα έχουν δίχως αυτιά ευκολόπιστα και αγαθά. Με πιάνεις;

-Καλά τα λες. Συνέχισε.

- Αφού του τονε δίνανε λοιπόν κι αυτός δίσταζε να τονε πάρει, έπρεπε να βρει μιιαν λύση. Συμβιβαστική το δίχως άλλο. Καθώς ουδείς έπρεπε να μείνει παραπονεμένος αλλά κι ο Λόγος έπρεπε να παρθεί το δίχως άλλο. Ζόρικη η κατάσταση και ντελικάτη σαν μεταξωτό βρακί. Από αυτά που φοράνε οι κυρίες του Κωλονακίου στα πάρτυ με τα τεκνά.  Όταν και αν τα φοράνε δηλαδής Απαιτούσε επιδέξιους κώλους το λοιπόν. Όμως ο πρόεδρος δεν ήταν τυχαία τέτοιος. Πρόεδρος δηλαδή. Η θέσις του καθώς και το παράστημα του, του επέτρεπαν να προεδρεύει. Δεν γίνεται όμως Πρόεδρος χωρίς επιτροπή της οποίας να είναι Πρόεδρος, αν με εννοείς. Διότι σε αντίθετη περίπτωση θα ήτω σα βασιλιάς χωρίς υπηκόους,  Ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων, δεν  έχει σημασία. Σημασία έχει ότι ο Πρόεδρος, τσακάλι γαρ σκαρφίστηκε την λύση. Και τον έκανε πάσα τον λόγο στο αντιπρόεδρο, ο οποίος με την σειρά του τον έδωσε στον γραμματέα, κι αυτός στον β’ αντιπρόεδρο και ούτω καθεξής μέχρι που έφτασε στα χέρια του Ταμία. Κι εδώ είναι που τα πράγματα περιπλέκονται τοιουτοτρόπως. Διότι αν και στο Καταστατικό αναφέρετω ρητώς και κατηγορηματικώς ότι ο Ταμίας ουδέποτε είχε το δικαίωμα να λάβει τον Λόγον, να που ξαφνικά βρέθηκε με τον λόγο φαρδύ πλατύ στα χέρια του και την ιερή υποχρέωση να τον πάρει χωρίς να μπορεί να υψώσει αντίρρηση και ένσταση καμία. Καθώς, όπως καταλαβαίνεις τα ανυπόμονα βλέμματα όλης της επιτροπής, προεδρευόμενης από τον ίδιο τον Πρόεδρο μην ξεχνάς, ήτω καρφωμένα πάνω του, Με ακολουθείς;

-Μαζί σου είμαι.

-Δώσε βάση γιατί το πράγμα γίνεται μπερδεμένο κι άρα επικίνδυνο. Διότι ο απλός ο νους, ο απαίδευτος που λέμε, μπορεί να μην δύναται να ακολουθήσει και να παρακολουθήσει και να επεξεργαστεί την ολοένα αυξανόμενη και μαινόμενη εισροή πληροφοριών και λεπτομερειών και άρα να μην μπορεί να ανταπεξέλθει με αποτέλεσμα να κλατάρει Κοινώς να τα φτύσει που λένε και στη πιάτσα. Ως εκ τούτου υποχρεούμαι να ρωτήσω για τελευταία φορά αν με εννοείς.

-Εγώ σε εννοώ λέμε. Εσύ με εννοείς που σε εννοώ;

-Πάσο. Εμίλησα κι ελάλησα κι αμαρτία εξομολογούμενη ουκ έστιν αμαρτία.

-Ρε άστα αυτά και λέγε τι έγινε με τον Ταμία.

-Ο Ταμίας που λες, καλό λαμόγιο ήτανε και του λόγου του. Αυτό που ονειρευόταν για μια ζωή και που  όμως ποτέ δεν πίστευε στα αλήθεια ότι θα γινόταν, είχε γίνει πραγματικότητα. Ο λόγος ήταν στα χέρια του, σαν νεογέννητο κουτάβι. Κι ολάκερη η επιτροπή τον κάρφωνε με τα σουβλερά της μάτια και περίμενε να τονε πάρει. Κρεμόταν από τα χείλη του σα να λέμε. Καθώς όπως προείπα όμως ο Ταμίας προετοίμαζε εαυτόν δια τούτη την στιγμήν έτη και έτη, καθώς τι διάολο, δεν θα έμενε για πάντοτε Ταμίας. Έτσι πίστευε κι έτσι διαβεβαίωνε όσους τον ερωτούσαν. Εκτός υπηρεσίας φυσικά. Διότι μες την υπηρεσία όποιος σήκωνε κεφάλι, έμοιαζε με απειλή και πολύ γρήγορα και ουδόλως σπάνια βρισκόταν είτε χωρίς αμοιβή είτε χωρίς κεφάλι αν και κανένας δεν το έχει παραδεχτεί ανοιχτά και δημοσίως. Έχουν υπάρξει και μια δυο σπάνιες περιπτώσεις μάλιστα, όπου η έπαρσις των ατόμων υπήρξε τόσο μεγάλη και βαθιά ώστε βρεθήκαν και δίχως αμοιβή και δίχως κεφάλι συντοχρόνως. Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία. Ο Ταμίας που λές ήταν άτομο προσεκτικό και κοίταζε τη δουλειά του, αν και πάντα έριχνε κλεφτές ματιές σε αυτούς που έπαιρναν τον Λόγο. Δεν τους ζήλευε ακριβώς αλλά ήθελε να είναι στη θέση τους. Όχι τόσο για την μισθολογική του αναβάθμιση, απόρροια του δικαιώματος αλλά και της υποχρέωσης να παίρνει κανείς τον Λόγο, αλλά όσο για το κύρος που προσέδιδε στα άτομα αυτή η ιδιότις.   

-Κοτζαμπάσης στη θέση του κοτζαμπάση ο Ταμίας. Σωστός;!

-Άμα γεια σου! Το πιάνεις το νόημα αγάλι – αγάλι. Και  ανακεφαλαιώνω προτού συνεχίσω. Ο Ταμίας με μιαν ελαφρά, ή και όχι, έκπληξη βρίσκεται με τον Λόγο στα χέρια, σαν έτοιμος από καιρό σαφώς. Η επιτροπή αδημονούσα κι αδηφάγα να περιμένει  να τον πάρει, σαφέστερα. Και το Καταστατικό ξεκάθαρο και άτεγκτο να απαγορεύει κάτι τέτοιο σαφέστατα. Το ζήτημα δε, που πρσαγματεύετω η επιτροπή, προεδρευόμενης υπό του ιδίου του Προέδρου υπενθυμίζω, ήτω εθνικό, μείζονος και εξεχούσης σημασίας και ουδέποτε θα έπρεπε να αντιμετωπιστεί με επιπολαιότητα και φαυλότητα καθώς κάτι τέτοιο θα ήτω καταστροφικό ακόμα και δια το μέλλον της ίδιας της χώρας. Και του λαού αυτής το δίχως άλλο. Ένας λάθος χειρισμός μπορεί να τα τίναζε όλα στον αέρα σαν μπουρλότο. Πολλώ δε μάλλον αυτόν που θα το εχειρίζετω. Τον χειριστή της υποθέσεως, δηλαδή, που εν πάσει περιπτώση ήταν αυτός που θα έπαιρνε τον λόγο. Και που στην δική μας περίπτωση δεν ήταν άλλος από τον Ταμία, όπως το είχε φέρει η μοίρα κι οι κταστάσεις. Από την άλλη μεριά βέβαια, αν οι χειρισμοί της υποθέσεως ήταν τέτοιοι ώστε να καταλήγαμε σε ευτυχή και επιτυχή συμπεράσματα και αποτελέσματα, όλοι θα ήτω βεβαίως ευτυχισμένοι, το μεγαλύτερο μερίδιο όμως της επιτυχίας θα καρπωνόταν αδιαμφισβήτητα και κατά γενικήν ομολογίαν ο χειριστής της υποθέσεως. Δηλαδή αυτός που είχε τον Λόγο.

-Ο Ταμίας.

-Πουλιά στον αέρα πιάνεις αδερφάκι μου. Δώσε βάση τώρα γιατί μπαίνουμε στο ζουμί. Ο Ταμίας μας, που λες, αφού κοίταξε δεξιά κι αριστερά ούτος ώστε βεβαιωθεί αλλά και βεβαιώσει τους συνδαιτυμόνες, ότι αυτός ήταν που είχε το Λόγο κι άλλος κανένας καθάρισε το λαιμό του. Οπερ μεθερμηνευόμενον ότι εντός ολίγου, μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα, θα τον έπαιρνε.  Τον λόγο. Το βλέμα του ήτω σκληρό κι αδέκαστο, Δεν θα τους χαριζόταν. Θα Τον έπαιρνε κι όποιον πάρει ο χάρος. Αυτοί του Τον είχανε δώσει άλλωστε. Αν δεν θέλανε να Τονε πάρει αυτός, ας Τον έπαιρνε κάποιος άλλος. Στο σημείο αυτό, πρέπει να σου πω, ότι μια επιτροπή που σέβεται τον εαυτό της και δη μία που πραγματεύεται τόσο σοβαρά ζητήματα όπως προανέφερα δεν θα ήτω ολοκληρωμένη και συμπαγής αν δεν περιστοιχιζόταν από τους διάφορους παρατρεχάμενους. Τα τσιράκια, τους λακέδες που λέμε. Αυτοί  οι διάφοροι, απείχαν μεν παρασάγγας από το να πάρουνε ποτέ τον Λόγο επισήμως, καθότι δεν ήταν μέλη της επιτροπής καθεαυτής, ήταν όμως βοηθητικά στελέχη, που κάθονταν ήσυχα γύρω από το κύκλο των συνεπιτροπούντων, σε έναν εξωτερικό κύκλο δηλαδής, και παρακολουθούσαν τα πεπραγμένα. Δουλειά τους ήταν να παρεμβαίνουν όποτε το απαιτούσαν οι περιστάσεις, και να συμβουλεύουν τα μέλη της επιτροπής χαμηλοφώνως στο αυτί. Άρα μπορείς να πεις ότι έπαιρναν κι αυτοί τον Λόγο, και δη αυτοβούλως,  πάντοτε όμως ιδιωτικά και χαμηλόφωνα.  Αυτηκόως δηλαδή σα να λέμε. Κάθε μέλος της επιτροπής είχε τον δικό του Συμβουλάτορα, ενώ ο Πρόεδρος που καθώς αντιλαμβάνεσαι  έπρεπε να ξεχωρίζει ποικιλοτρόπως από τους υπόλοιπους, είχε δύο. Εις εξ αυτών φημίζετω ως πονηρός κι αδίστακτος, ο πρώτος ανάμεσα στο κύκλο των Συμβουλατόρων, γεγονός που δικαιολογεί το δίχως άλλο, το ποιος ήταν το αφεντικό του καθώς και τη θέση του πίσω από το δεξί αυτί του Προέδρου, ο οποίος όπως γνωρίζεις άκουγε λίγο βαριά  από τ’ αριστερό.

-Κουφάλογο ο Πρόεδρος,

-Μόνον από τ’ αριστερό. Και μη διακόπτεις γιατί φτάνουμε στην κορύφωση. Ο Συμβουλάτορας λοιπόν, που όλη την ώρα τούτη καθότανε σκεπτικός και παρακολουθούσε μετά αβίαστου προσοχής τα πεπραγμένα, σηκώθηκε και ψιθύρισε στο αυτί του Προέδρου κάτι, την ώρα που ο Ταμίας καθάριζε τον λαιμό του. Μια κίνηση που ουδόλως πέρασε απαρατήρητη, ως και δεν όφειλε άλλωστε.  Βλέπεις αυτό που είχε διαφύγει από όλους, ίσως μόνον όχι από τον Ταμία αλλά εκείνος ίσως επέλεξε να το προσπεράσει, ήταν το Καταστατικό. Και το πώς αυτό ρητώς και κατηγορηματικώς απαγόρευε την λήψη του Λόγου από τον Ταμία. Ο Συμβουλάτορας επίσης, παμπόνηρος γαρ, τα είχε ζυγίσει όλα στο μυαλό του. Είχε διαβλέψει το ενδεχόμενο ο τίμιος πλην φιλόδοξος Ταμίας, να γινόταν ο ήρως της ημέρας αν η έκβαση του Λόγου ήτω θετική και έφερνε τα αναμενόμενα και πολυπόθητα αποτελέσματα. Κάτι το οποίο θα ήτω απαράδεκτον πλην καταστροφικό για τον Πρόεδρο αλλά και για τον ίδιο, καθώς όπως προείπα αυτός ήτω το δεξί αυτί του Προέδρου. Υπήρχε όμως πάντα το Καταστατικό, το οποίο θα μπορούσε να επικαλεστεί αργότερα ο Πρόεδρος και έτσι να θεωρηθεί άκυρη η λήψη του Λόγου από τον Ταμία και άρα να καρπωθεί ο ίδιος την επιτυχία. Από την άλλη, αν ο Λογος του Ταμία ήτω αναποτελεσματικός, μπορεί μεν η χώρα να βάδιζε σε δύσκολες ατραπούς από τούδε και εφεξής, η ακεραιότητα όμως του Προέδρου καθώς και των υπολοίπων μελών της επιτροπής θα παρέμενε ανέγγιχτη καθώς θα υποδείκνυαν ως χειριστή της υποθέσεως αυτόν που είχε πάρει το Λόγο και δη τον Ταμία. Συνυπολογίζοντας και το γεγονός πως ούτε ο Πρόεδρος αλλά ούτε και κανείς άλλος έδειχνε διατεθειμένος να πάρει τον Λόγο και καθώς ο Λόγος έπρεπε να παρθεί άμεσα το δίχως άλλο και χωρίς περεταίρω χρονοτριβή, αποφάσισε αφού ενημέρωσε τον Πρόεδρο για τις ιδιομορφίες της κατάστασης εν τάχει, να τον συμβουλέψει να επιτρέψει στον Ταμία να πάρει τον Λόγο.

-Ναι αλλά ο Ταμίας θα την ψυλλιάστηκε τη φάβα, δεν μπορεί.

-Μην προτρέχεις θα σκοντάψεις. Ο Ταμίας όπως προείπα, καλό λαμόγιο ήταν και του λόγου του. Τουτέστιν, μυαλωμένος και συνετός πλην κομματάκι πονηρός και δαύτος. Όχι βέβαια αδίστακτος ωσάν τον Συμβουλάτορα, αλλά δεν τον έπιανες και κότσο ευκόλως και δίχως να ιδρώσεις αν μη τι άλλο. Όσην ώρα λοιπόν ο Συμβουλάτορας εψιθύριζεν εις το αυτί του Προέδρου, το δεξί, μη ξεχνιόμαστε, και καθώς οι ψίθυροι δίνανε και παίρνανε μες την αίθουσα, είτε στα αυτιά των υπολοίπων επιτρόπων από τους δικούς τους Συμβουλάτορες είτε και μεταξύ των, με τα μάτια βεβαίως, σιωπηλά, δίχως να κουνηθεί χείλος ή ρουθούνι, ο Ταμίας παρακολουθούσε τα πρόσωπα των συνδαιτυμόνων ασκαρδαμυκτί και αδιαλείπτως. Έμφασις δε είχε δώσει στην στρογγυλομουτσουνάρα του Προέδρου, το δίχως άλλο. Ο οποίος ας πούμε ότι δεν εφημίζετω και δια τις επιδόσεις του στο πόκερ. Τουτέστιν άφησε την έκπληξη, την ανησυχία, την αγανάκτηση και εσχάτως την ανακούφιση να ζωγραφιστούν διαδοχικώς στο πρόσωπο του.  Έτσι ο Ταμίας διαισθάνθην και αντελήφθην την συνομωσία όπως πολύ ορθώς προέβλεψες. Πρέπει όμως να αντιληφθείς την ιδιαιτερότητα της κατάστασης και την δυσκολία της θέσης του, όπως την αντιλήφθηκε κι ο ίδιος αδιαμφισβήτως, καθώς βρισκόταν με τον Λόγο ανά χείρας, και δεν υπήρχε άλλος εν σειρά να Τον παραλάβει αφενός, αφετέρου ούτος έπρεπε να παρθεί άμεσα καθώς δεν υπήρχαν άλλα περιθώρια. Χρονικά τε και θεσμικά.

-Και τι έκανε λοιπόν;

-Ότι θα έκανε κάθε σοφός άνδρας ευρισκόμενος, ανοικειωθελώς το δίχως άλλο, στη θέση του. Τον πεοκρούστη, τον αυνανιζόμενο. Ήτοι τον μαλάκα. Ξερόβηξε και καθάρισε τον λαιμό του δις, υιοθέτησε βλέμμα σοβαρότατον και άνοιξε το στόμα του εκ του οποίου εξήλθαν τα παρακάτω λόγια: «Αξιότιμε κύριε Πρόεδρε, σεβαστοί επίτροποι, λοιποί συνδαιτυμόνες. Αντιλαμβανόμενος την σοβαρότητα της καταστάσεως και  χωρίς να θέλω να προσβάλω την συνέλευση της επιτροπής ταύτης καθώς και τους θεσμούς που την διέπουν, θα ήθελα να ζητήσω την άδεια σας δια να αποσυρθώ εις το αποχωρητήριον καθώς αι κινήσεις των εντοσθίων μου είναι ταχείς και ραγδαίες και πολύ φοβούμαι πως αν κωλυσιεργήσω ακόμη ένα λεπτό, αι συνέπειες θα είναι δριμείς και ουδόλως ευχάριστες δια όλους μας. Όσο δε, δια το ζήτημα δια το οποίον μου δόθηκε ο Λόγος και δια το οποίον πρέπει να τοποθετηθώ, καθώς αντιλαμβάνομαι τα μάλα ότι πρέπει να βρεθεί μια λύσις άμεσα και επειδή ίσως η θέσις μου ως απλού Ταμία να μην είναι η πρέπουσα δια τόσο περίπλοκους και λεπτεπίλεπτους χειρισμούς, το αφήνω εις την κρίσιν του προέδρου, καθότι ούτος εστίν ο καθ ην αρμόδιος δια να λάβει τις απαραίτητες αποφάσεις για ένα τόσο σημαντικό και φλέγον θέμα. Εναποθέτω όλη μου τη στήριξη και την συμπαράσταση στο πρόσωπο του. Τα σέβη μου.». Και σηκώθηκε από την θέση του κι έφυγε σούμπιτος κρατώντας την κοιλιακήν του χώρα και αφήνοντάς τους σύξυλους .

-Δηλαδή κοινώς τους είπε: «Μάγκες, χεστήκαμε που κλάναμε, βρείτε άλλο κορόιδο ή βγάλτε τα πέρα μόνοι σας.»

-Αν και καθήμενος, ορθώς εμίλησες. Βεβαίως πρέπει να αναγνωρίσεις ότι η ιστορία αυτή περιέχει πολλαπλά ηθικά διδάγματα. Το πρώτο είναι ότι πάντα πρέπει να ξέρεις πότε να Τον δίνεις και πότε να Τον παίρνεις. Τον Λόγο φυσικά. Πρέπει να είσαι πάντα επιφυλακτικός και απρόθυμος να Τον πάρεις, ακόμα κι αν στον δίνουνε οικειοθελώς. Ειδικότερα δε,  αν νομίζεις πως ήρθε η ώρα σου να Τον πάρεις, σκέψου το ξανά και ενδελεχώς. Δεύτερον, όταν Τον παίρνεις πρέπει να είσαι πολύ προσεκτικός και να ξέρεις τι να Τον κάνεις. Αν δεν ξέρεις τι να Τον κάνεις καλύτερα να μην Τον πάρεις ή να τον αφήσεις εκεί που Τον βρήκες. Και το τρίτο και σημαντικότερο δίδαγμα θαρρώ, είναι το εξής: ακόμα κι αν δεν Τον θέλεις, αλλά στον δώσουνε με το ζόρι, να θυμάσαι πάντα αυτό: Ένα κόψιμο μπορεί  να σε σώσει.

Credits στην Flons για την έμπνευση και την αρχή του διαλόγου

Μάνα γιατί με γέννησες;

-Γιατί;

-Γιατί πρέπει.

-Και γιατί πρέπει;

-Γιατί σε γέννησε! 

-Κι επειδή με γέννησε πρέπει να την αγαπώ;

-Κάπως έτσι. Είναι μάνα σου. Σε έβγαλε από τα σπλάχνα της.

-Δεν της το ζήτησα

-Δεν έχει να κάνει. Σε έβγαλε όμως. Και πόνεσε για να το κάνει Μην δείχνεις αχαριστία.

-Εντάξει δεν την μισώ κιόλας. Δεν θέλω το κακό της. Υποθέτω με τον τρόπο μου την αγαπώ. Απλά δεν καταλαβαίνω την υποχρέωση που έχω να το κάνω. Και εν πάσει περιπτώση θα το κάνω με τους δικούς μου όρους και για τους δικούς μου λόγους. Δεν θα μου το επιβάλλει κανείς.

-Τώρα ακούγεσαι σαν πεισματάρικο και κακομαθημένο παιδί.

- Ισως και να είμαι. Ποτέ δεν είπα το αντίθετο. 

-Εκείνη πιστεύει το αντίθετο.

-Ήρθε ή ώρα να μάθει την αλήθεια. Δεν είμαι αυτό που πιστεύει. Αυτό που όλος ο κόσμος πιστεύει για μένα. Είμαι κάτι άλλο.

-Μα σε μεγάλωσε με αρχές, αξιες και ιδανικά. Σε ανάθρεψε ώστε να γίνεις κάτι ενάρετο. Κάτι που όλος ο κόσμος θα ζηλευε. Και πίστεψε με, το κάνει. 

-Ναι αλλά με τι κόστος. Με πλήγωσε πολύ κατά τη διαδικασία.

-Και τώρα ήρθε η σειρά σου να την πληγώσεις; Πρόκειται λοιπόν περί εκδίκησης. Αυτό μου λες;

-Όχι ακριβώς. Δεν το κάνω επίτηδες. Δεν είναι αυτη η πρόθεση μου. Απλά τώρα που μεγάλωσα κι ωρίμασα, συνειδητοποιώ πως έχουμε διαφορετικές αντιλήψεις. Αυτό είναι όλο. 

-Και είναι τρόπος αυτός να προβάλεις τις αντιρρήσεις σου; Είναι ανάγκη να είσαι τόσο σκληρός και αντιδραστικός; Ενώ με τους ξένους...

-Με τους ξένους τι;

-Με το σεις και με το σας. Ό.τι κι αν σου πούνε, ναι τους λές. Σε αυτούς γιατί δεν προβάλεις αντίσταση;

-Με τους ξένους...είναι διαφορετικά. Τους ντρέπομαι. Θέλω να είμαι ευγενικός. Άλλωστε κι αυτοί με βοήθησαν.

-Ας γελάσω. Οι ξένοι πάντα κοιτάνε το συμφέρον τους. Δεν σε πονάνε όπως σε πονάει αυτή. Σε βοηθήσανε έχοντας πάντα ως γνώμονα τις δικές τους ατζέντες. Κοιτόντας πάντα πρώτα το δικό τους τομάρι. Ενω η μάνα...

-Έχεις δίκιο, το ξέρω. Απλά μου είναι πολύ πιο εύκολο να βγάλω το κακό μου πρόσωπο στα άτομα που αγαπώ.

-Άρα την αγαπάς; Το παραδέχεσαι.

-Ε ναι, την αγαπάω. Αλλά δεν την αντέχω. Δεν μπορώ να είμαι κοντά της. Μου βγάζει τον χειρότερο μου εαυτό. Όλοι έχουμε μέσα μας έναν χειρότερο εαυτό. Ακόμα κι εγώ. 

-Και τι θα κάνεις;

-Λέω να φύγω...

-Τρελάθηκες τελείως; Τι είναι αυτά που λες; Θυμάσαι την τελευταία φορά που είχες φύγει;

-Μερικοί το νοταλγούν. Λένε πως ίσως είναι καλύτερα.

-Αυτοί οι "μερικοί" δεν ξέρουν τι τους γίνεται! Δεν μπορούμε να στηριζόμαστε στις απόψεις ασόβαρων και επικίνδυνων ατόμων.

-Ναι αλλά εγώ πρέπει να σέβομαι και να ακολουθώ τις απόψεις όλων των ατόμων. Αυτή είναι η φύση μου., Δεν μπορώ να κάνω διαφορετικά. Αλλιώς δεν θα ήμουν αυτό που είμαι.

-Λάθος. Πρέπει να σέβεσαι και να στηρίζεσαι στις απόψεις των περισσοτέρων. Όχι όλων. Μην ακούω βλακείες.

-Είδες που τελικά δεν είμαι αυτό που νομίζετε; Κι αν οι περισσότεροι είναι οι ασόβαροι κι επικίνδυνοι που ανέφερες πριν; τότε τι γίνεται; Γι'αυτό σου λέω, νομίζω πως το καλύτερο που έχω να κάνω είναι να φύγω. Από μόνος μου. Με το κεφάλι ψηλά. Πριν με διώξουν με το ζόρι. 

-Όχι! Πρέπει να κάτσεις. Να αγωνιστείς για το δίκαιο. Αυτό είναι το σωστό.

-Δίκαιο; Σωστό; Ακούγονται τόσο στέριες και ανέγγιχτες λέξεις. Αλλά είναι μόνο αυτό. Λέξεις. 

-Άρχισες τα φιλοσοφικά τώρα; Τις αιθεροβασίες; Θυμήθηκες τα νιάτα σου; Έλα πίσω στην πραγματικότητα και αντίμετώπισε τα πράγματα με την δέουσα ρεαλιστικότητα σε παρακαλώ.

-Αυτό κάνω. Αν μείνω θα με κάνει σαν τα μούτρα της. Ήδη με έχει κάνει. Όλοι με αναγνωρίζουν σαν παιδί της, αλλά αντί να με υμνούν και να με δοξάζουν όπως μου πρέπει, όπως έκαναν κάποτε, τώρα με κοιτούν με δυσπιστία και κουνάν το κεφάλι τους. Δεν το αντέχω άλλο.

-Μα πριν παραδέχτηκες ότι την αγαπάς. 

-Ναι το παραδέχτηκα. Έτερον εκάτερον. Και ξέρω πως κι αυτή με αγαπάει δίχως όρια και συμβιμασμούς. Θα έδινε και τη ζωή ης για μένα. Είναι αλήθεια. Μου το 'χει επαναλάβει πολλάκις. Τόσο πολύ μάλιστα που κοντεύει να μου γίνει εφιάλτης.Η ιδέα και μόνο με κυνηγάει και με στοιχειώνει. Δεν της το ζήτησα ποτέ. Ποτέ! ακούς: Δεν θέλω να θυσιαστεί για μένα. 

-Ναι αλλά θα το κάνει. Έτσι είναι οι μάνες. Αυτός είναι ο απώτερος σκοπός τους στη ζωή, Να προστατεύουν τα παιδιά τους ακόμα κι αν το κόστος είναι η ίδια τους η ζωή. 

-Τότε θα θυσιαστώ εγώ πρώτα. Θα την προλάβω, πριν το κάνει εκείνη για μένα.

-Άδικος κόπος. Δεν θα καταφέρεις τίποτα. Αν θυσιαστείς εσύ, τότε δεν θα έχει λόγο να ζει. Θα πεθάνει από το μαράζι. Και τότε θα έχουμε δύο θανάτους αντί για έναν. Χειρότερα θα είναι όπως κι αν το δεις.

-Δεν γίνεται. Κάποιος τρόπος θα υπάρχει. Να είναι όλα καλά, χωρίς να χυθεί σταγόνα αίμα.

-...

-Τι; Μίλα μωρέ μη σε πάρει ο διάλος!

-Το αίμα είναι για να χύνεται. Οι θεοί ξεδιψάνε μόνο με αίμα. Καλύτερα να χυθεί το δικό της, παρά το δικό σου. 

-Δεν το δέχομαι αυτό. Δεν το δέχομαι! Κι άφησε τους θεούς και τους δαίμονες έξω από τη συζήτηση. Εδώ μιλάμε για ανθρώπους.

-Οι οποίοι κάποιες φορές είναι πιο διψασμένοι από τους θεούς. Τίποτα. Ο δρόμος είναι αδιέξοδος και πίσω δεν γυρνάει.

 -Αυτή φταίει για όλα! Αυτή μας έφερε ως εδώ. Αυτή να ματώσει. Δεν με μοιάζει πια. Κουράστηκα.

-Τώρα την μισείς πάλι; 

-Όχι. Είμαι ανίκανος να κάνω έστω κι αυτό. Απλώς τυχαίνει να συγκεντρώνει όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά που μισώ σε έναν άνθρωπο. Δεν θέλω να είμαι κοντά της, να την συναναστρέφομαι. Θέλω να φύγω από τη μέση. Να μην με αφορούν όλα αυτά. 

-Νομίζω είναι πια αργά γι'άυτό. Ό,τι γίνεται από δω και πέρα σε αφορά, θες δεν θες.

-Μα όλα γίνονται στο όνομα μου, χωρίς να με ρωτάει κανείς όμως. Αν συμφωνώ, αν διαφωνώ. Κανείς δεν με ρωτάει εμένα τι θέλω, πως νιώθω, τι αισθάνομαι. 

-Έτσι είναι αυτά. Έτσι λειτουργεί ο κόσμος. Τώρα θα το μάθεις;

-Όχι. Αλλά ποτέ δεν θα το συνηθίσω. Και ποτέ δεν θα συμφωνήσω.

-Δεν σε ρώτησε και κανείς εδω που τα λέμε...

-Στα λόγια μου έρχεσαι. Όμως,,,

-Τι είναι; Τι έπαθες;

-Δεν αισθάνομαι καλά. Είναι αβάσταχτος ο κόμπος που νιώθω στα στήθη. Θέλω να φωνάξω, να ξεσπάσω, να ουρλιάξω.

-Και τι να πεις;

-Μάνα γιατί με γέννησες...;

Νέοι φίλοι είναι σαν τ'ασήμι...

...μα χρυσάφι είναι οι παλιοί.

Το σγκεκριμμένο ποστ το απεύφευγα όπως ο διάλος το λιβάνι. Το οποίο δεν ξέρω γιατί να ευσταθεί σαν έκφραση αφού, αφενός το λιβάνι μυρίζει αρκούντως όμορφα και αφετέρου σιγά μην έχει τέτοια κολλήματα ο διάλος. Εκτός αν είναι αλλεργικός βέβαια, οπότε πάω πάσο. Οι βασικοί λόγοι που με απέτρεπαν τόσο καιρό να καταπιαστώ με το θέμα λοιπόν, είναι δύο. 

Για κάποιον ηλίθιο λόγο, υποθέτεις ότι οι φίλοι σου, οι καλοί, πιστοί, κολλητοί και αδερφικοί σου φίλοι, δεν χρειάζονται αποδεικτικά της αγάπης σου και της φιλίας σου προς αυτούς. Υποθέτεις a priori ότι ξέρουν ότι τους αγαπάς και τους νοιάζεσαι. Κάτι το οποίο κατα βάση ισχύει. Αλλά. Υπάρχει ένα μεγάλο αλλά στην υπόθεση. Δεν βλάπτει να τους το λες που και που. Κι όχι μόνο δεν βλάπτει, αλλά ορισμένες φορές χρειάζεται κιόλας. Δηλαδή, ναι είμαστε φίλοι και μάλιστα άντρε και δεν χρειάζονται αδερφίστικες εκδηλώσεις αγάπης και φιλίας τύπου κόμεντ σε φώτο καργιολακίων του facebook. Π.χ. : "kuklitCa mu ise panemorfi, se agapao, se latrevo" ακολουθούμενο από 52.000 σιχαμερές και βγδελυρές καρδούλες. Παρ' όλα αυτά, ακόμα κι εμείς οι άντρε, γουστάρουμε να ακούμε έναν καλό λόγο από τους φίλους μας, Μια χειραψία, μια αντρίκια αγκαλιά, ένα πατ πατ στη πλάτη, ένα βλέμμα κατανόησης και συγκατάθεσης - που μπορεί να πει περισσότερα από χίλια βιβλία γεμάτα με λέξεις- είναι παραπάνω από καλοδεχούμενα και επιθυμητά. Και το βασικότερο όλων, να είσαι εκεί. Ακόμα κι αν δεν είσαι. Να δηλώνεις την παρουσία σου, με ένα τηλέφωνο, ένα email, δεν έχει σημασία ο τρόπος. Σημασία έχει να δείχνεις στους φίλους σου ότι τους σκέφτεσαι. Οτί ακόμα κι αν δεν είναι -λόγω συνθηκών- μέρος της καθημερινότητας σου, δεν τους έχεις ξεχάσει. Και δεν τους αφήνεις να σε ξεχάσουν. Όλα αυτά λοιπόν, υποθέτεις βλακωδώς ότι δεν χρειάζεται να τα κάνεις. Γιατί πολύ απλά, είναι οι καλύτεροι σου φίλοι και σε συγχωρούν για όλες σου τις παραλείψεις και τα κακώς κείμενα. 

Αυτό ήταν το ένα επιχείρημα που προέτασα για να δικαιολογήσω την άρνηση μου να γράψω αυτό το κομμάτι. Και το οποίο καταρρίφθηκε σαν spitfire της RAF άπό τον κόκκινο βαρώνο στον Β΄ παγκόσμιο, κατά την διάρκεια της πρόσφατης όσο και σύντομης επανόδου μου στην γενέτειρα. Το δέυτερο επιχείρημα, που είναι και πιο πρακτικό η αλήθεια είναι, θα προσπαθήσω να το καταπνίξω μέσα σε ένα μπουκάλι γουίσκι και να τον φλομώσω με τις αναθυμιάσεις από 32 μπάφους. Όσο κι αν φαίνεται ή ακούγεται εύκολο να μιλήσεις ή να γράψεις για τους φίλους σου, όταν έρχεται η στιγμή να το κάνεις, είναι τρομερά δύσκολο. Μου είναι πολύ πιο έυκολο να γράψω για κάποιον άγνωστο που μου είναι και παντελώς αδιάφορος, παρά για κάποιον που αγαπώ πραγματικά. Κι αυτό γιατί δεν μπορώ να εκφράσω με απλά λόγια αυτά που νιώθω. Πόσο μάλλον να τα μεταφέρω σε ένα ευρύτερο κοινό. Θεωρώ πολύ προσωπικές τις σκέψεις μου για τους φίλους μου και νιώθω λίγο άβολα να τις βγάλω παραέξω. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά δεν ξέρω τι να πω, από που να αρχίσω. Ειλικρινά δεν ξέρω πως να το κάνω. Θα προσπαθήσω όμως. 

Το βρήκα! Αφού δεν ξέρω τι και πως να το πω θα αφήσω άλλους που τα λένε καλύτερα και πιο μελωδικά να μιλήσουν για μένα. 

Γράμμα στον κύριο Νίκο (όχι Γκάτσο, τον άλλον, τον δικό μου)

Όλα κύριε Νίκο είναι εδώ

Όπως τα άφησες εσύ κι όπως τα ξέρεις

Κι ας μη σε πήρα ούτε μια φορά τηλέφωνο όταν ήσουν φαντάρος. Έχεις το αναφαίρετο δικαίωμα να κάνεις κι εσύ το ίδιο. Βέβαια εγώ μπορεί να μην πάω ποτέ φαντάρος και να μείνεις με το πουλί στο χέρι, όπως έμεινα εγώ κάποτε σε μιά φωτογραφία στο τζάμπορι, αλλά αυτό είναι ένα ρίσκο που είμαι διατεθιμένος να το πάρεις. Πάει καιρός από τότε που σε κυνηγούσα με ένα μονόζυγο στο χέρι και ήθελα να σου σπάσω το κεφάλι, να ξέρεις όμως πως ακόμα με φέρνεις στα όρια μου με τις βλακείες σου και πως ακόμα θέλω να σε βάλω να τρως χώμα αν και δεν μπορώ πια. Μην ανησυχείς για τίποτα, ακόμα είσαι ο μόνος άνθρωπος που μισώ τόσο πολύ να αγαπάω όσο τίποτα σε τούτο τον πλανήτη. Και θα συνεχίσεις να είσαι για πολλά χρόνια ακόμα. Αντε, και παίρνε κάνα τηλέφωνο μη σου γαμήσω το μουνί που σε πέταγε! Τσεκιράουτ

Γράμμα σε έναν (φωτογράφο) ποιητή

κάτι που σχίζει τις θολές γραμμές των οριζόντων,

και ταξιδεύει αδιάκοπα την ατέλειωτη γη

θαρρώ πως είναι αυτό που μας ενώνει φίλε 30φυλλε. Λιγότερα χρόνια από τον άλλονε σε ξέρω, ναι. Κι ακόμα λιγότερα τα χρόνια που κάνουμε παρέα. Καμία απολύτως σημασία αυτό δεν έχει όμως. Και το ξέρουμε καλά κι οι δυο μας. Σημασία έχει η ποιότητα και όχι η ποσότητα. Αν θα μπορούσα να ζητήσω για έναν ιδανικότερο συνοδοιπόρο από σένα για τα ταξίδια μου θα ήσουν πάλι εσύ αλλά με βυζιά. Και λίγο πιο ανοιχτό δέρμα για να σε βλέπω στο σκοτάδι και να μη σε χάνω. Παίξε τη μόδα σου λοιπόν και ακόνισε το canonι σου γιατί θα μας χρειαστεί  να αποθανατίσουμε την περιπέτεια μας. Α, κι επειδή είσαι φίλος μου και σε πάω, είναι το λιγότερο υποχρέωσίς μου να σε διαφημίσω. (Αγαπητοί αναγνώστες τσεκάρετε το μπλογκ του φίλου μου του 30φυλλου. Είναι πολύ καλό. Και δεν το λέω επειδή είναι φίλος μου. Ούτε επειδή με αναφέρει κι εμένα μέσα - όσοι είστε τσακάλια θα καταλάβετε που. Εδώ είσαι λέμε) Το νου σσσσ γιατί σσσσωραίος! 

Ναι το ξέρω πως θα ήταν πολύ πιο εύκολο να σας πάρω ένα τηλέφωνο ή ένα σκάιπ έστω βρε άδερφέ, ειδικά τώρα που κάποιοι από σας έχουν αηφόνι (α ρε Σκλαβενίτη χουβαρντά!) αλλά αυτός είναι ο τρόπος μου εμένα, αυτός είμαι κι αμα σας αρέσω. Κι επειδή το gay-o-meter έχει βαρέσει κόκκινα να ξέρετε πως κανονικά θα έκανα από ένα ξεχωριστό ποστ για τον καθένα σας. Άμα είχατε μουνιά και βυζιά δηλαδή. Τώρα που έχετε αρχίδια, βάλτε τα στον κώλο σας και μοιραστείτε το ίδιο ποστ.

Μια νύχτα στην όπερα

Ήταν ήδη 7:35 και η παράσταση άρχιζε στις 8. Τον είχε στήσει 20 λεπτά. Κλασσική γυναίκα σκέφτηκε. Μόνο που δεν ήταν. Δηλαδή ήταν, αλλά δεν ήταν σαν τις άλλες. Έτσι ήθελε να πιστεύει, τουλάχιστον. Αυτός είχε ξαναπάει στην όπερα. Στην Βιέννη βέβαια, αλλά δεν είχε σημασία. Σημασία είχε ότι θα πήγαινε μαζί της. Με τα κουστούμια και τις γραβάτες του αυτός, με τα φορέματα και της γόβες της εκείνη. Και το κραγιόν το κόκκινο. Όλη η εμπειρία. Κοίταξε για πολλοστή φορά το ρολόι του. "Θα την σκίσω" μουρμούρησε μέσα από τα δόντια του κι αμέσως χαμογέλασε αυτάρεσκα ίσως με την σκέψη ότι μπορεί και να το έκανε στα αλήθεια, αργότερα εκείνο το βράδυ. Με την καλή έννοια. Την πρόστυχη δηλαδή, αλλά  καλή για αυτόν σίγουρα - και για εκείνη, γιατί όχι; Είδε μια γυναικεία, καλοντυμένη σιλουέτα να έρχεται προς το μέρος του. "Αυτή θα ναι" σκέφτηκε κι ίσιωσε τη γραβάτα του. Ετοιμάστηκε να της δώσει το τριαντάφυλλο καθώς εκείνη τον πλησίαζε με γρήγορο βήμα αλλά τελευταία στιγμή κατάλαβε πως δεν ήταν αυτή που περίμενε. Τον προσπέρασε κι εκείνος χωρίς να χάσει δευτερόλεπτο, γύρισε για να ελέγξει τον κώλο της.

"Καλό κομμάτι, έ μαν;" άκουσε μια λεπτή, σχεδόν παιδική, γυναικεία φωνή από πίσω του.

-"Καλώς την Στρουμφίτα" απάντησε χωρίς να γυρίσει. "Καλό είναι, δε λέω αλλά έχω δει και καλύτερα. Καλοσύνη σου που μας θυμήθηκες..."

-"Ρε, σόρι ειλικρινά δε φταίω εγώ. Άκου να δεις τι έγινε..." άρχισε να λέει εκείνη αλλά την διέκοψε το βλέμμα του καθώς γύρισε και την κοίταξε για πρώτη φορά. "Τι; τι έχω; Έλα πες, τόσο χάλια είμαι; Βάφτηκα πολύ ε; Το κραγιόν; Δεν σ' αρέσει το κραγιόν; Τα τακούνια! Το 'ξερα ρε γαμώτο! Και σε ρώτησα αν θα χεις πρόβλημα"

-"Θα το βουλώσεις επιτέλους να με αφήσεις να σε θαυμάσω μέσα στη σιωπή για δύο γαμημένα δευτερόλεπτα ή θα αναγκαστώ να αναλάβω πρωτοβουλία και να στο βουλώσω εγώ;"

-"Για προσπάθησε να σε δούμε" απάντησε αμέσως εκείνη. Του άρεσε που ήταν εύστροφη και ετοιμόλογη.

-"Ε αφού δεν μου αφήνεις κι εμένα άλλα περιθώρια..." της είπε και την πλησίασε πιάνοντάς την παράλληλα από την μέση "σκύψε λίγο να σου πω κάτι".

Αν έπαιζαν σε χολιγουντιανή αισθηματική κομεντί θα ήταν το πιο όμορφο φιλί στην ιστορία του κινηματογράφου. Το πιο παθιασμένο φιλί στην ιστορία των παθιασμένων φιλιών. Από αυτά τα φιλιά όπου εκείνη γέρνει ολόκληρη πάνω στον καλό της και σηκώνει το ένα της πόδι ενστικτωδώς. Από αυτά που πάνω από το ζευγάρι σκάνε πυροτεχνήματα και από πίσω ακούγεται η φωνή του Ντην Μάρτιν να τραγουδάει: "when the moon hits your eye like a big pizza pie, that's amore". Ξαφνικά οι λάμψεις από τα πυροτεχνήματα έσβησαν, η βελόνα του πικ απ έκοψε με ένα βίαιο ξύσιμο μια φράση του Ντην Μάρτιν στη μέση και το πόδι έμεινε μετέωρο και απορημένο.

-"Και τώρα που το βγάλαμε κι αυτό απ' τη μέση, πάμε μέσα γιατί έχουμε αργήσει; Χτυπάει το πρώτο καμπανάκι όπου να ναι".

Το βλέμμα της ήταν κάτι ανάμεσα σε λιωμένη μαρμελάδα και θυμωμένο ταύρο. Δεν ήξερε αν ήθελε να τον χτυπήσει ή να τον ξαναφιλήσει. Μάλλον δεν ήξερε με ποιά σειρά ήθελε να τα κάνει. Και δεν θα μάθαινε και ποτέ γιατί δεν της άφησε τα περιθώρια. Της έβαλε το τριαντάφυλλο στο χέρι, της έδωσε ένα φιλί στο μάγουλο και την έπιασε αγκαζέ, οδηγώντας την στο φουαγιέ με βήμα ταχύ.

-"Σιγά παιδάκι μου, θα με σκοτώσεις, Πιο ήρεμα. Φοράω τακούνια λέμε".

-"Ναι, κάτι πήρε το μάτι μου. Δικό σου πρόβλημα, να μην φορούσες. Αλλά ξέρω γιατί τα βαλες. Ήθελες να με κάνεις να φαίνομαι κοντός δίπλα σου."

-"Παιδί μου, πας καλά; 'Έχεις προβλήματα μου φαίνεται, ε; Να πας σε κάνα ψυχολόγο να στα λύσει."

-"Δεν τους μπορώ τους ψυχολόγους. Είναι φαντασμένοι, υπερεκτιμημένοι και νομίζω ότι κουβαλάνε πιο πολλά προβλήματα από αυτά που υποτίθεται προσπαθούν να λύσουν."

Εκείνη προτίμησε να μην απαντήσει, γιατί ήξερε πως ότι και να έλεγε θα έβρισκε κάτι εξυπνακίστικο να της απαντήσει και απλά θα την νευρίαζε περισσότερο. Άλλωστε ήξερε ότι της κάνει πλάκα. Της άρεσε αυτό. Της άρεσε που την έκανε να γελάει και ταυτόχρονα την εξωθούσε στα άκρα της. Ναι, αν κάτι της άρεσε σε αυτόν σίγουρα δεν ήταν το μουστάκι του αλλά το χιούμορ και το πνεύμα του. Ίσως και το μουστάκι του, άβυσσος η ψυχή της γυναίκας. Και παρ' όλο που ήταν η πρώτη φορά που συναντιόνταν από κοντά, παρόλο που δεν είχε δει ο ένας τον άλλον παρά μόνο σε φωτογραφίες, παρ' όλο που δεν είχαν ακούσει ο ένας τη φωνή του άλλου περισσότερες από μία φορά, αν τους παρατηρούσε κανείς θα νόμιζε πως είναι ζευγάρι καιρό. Και ερωτευμένο μάλιστα.

Αυτή την εντύπωση μου άφησαν καθώς τους είδα να χάνονται από το φουαγιέ μέσα στην αίθουσα πιασμένοι αγκαλιά, εκείνη γερμένη πάνω του κι εκείνος να την κοιτάει τρυφερά. Τους κοιτούσα και τους χαιρόμουν, τους ζήλευα ακόμα ίσως, ενώ εγώ ακόμα περίμενα την δική μου ντάμα να έρθει, έξω από την είσοδο του θεάτρου. Είχε πάει 8 παρά 10 και ο κόμπος στο στομάχι μου γινόταν όλο και μεγαλύτερος. Τότε χτύπησε το κινητό μου. Μήνυμα. Από εκείνη. Το διάβασα ατάραχος σχεδόν. Για κάποιο λόγο, ανεξήγητο, το περίμενα. Δεν ξαφνιάστηκα καθόλου. Το μόνο που με ξάφνιασε ήταν αυτή ακριβώς η κυνική συνειδητοποίηση. Το ήξερα ότι δεν θα ερχόταν ποτέ. Αλλά είχα πάει. Ντυμένος στην πένα. Για εκείνη. Με το λουλούδι στο χέρι. Για εκείνη κι αυτό.  "Δεν θα έρθω. Ήθελα πολύ αλήθεια, αλλά δεν μπόρεσα. Ελπίζω να καταλάβεις. Μην με πάρεις τηλ. Τα λέμε". Απλό, λιτό, ξεκάθαρο, χωρίς να αφήνει περιθώρια για αντίλογο.

Κοίταξα το λουλούδι. Μια κοπέλα περνούσε εκείνη την ώρα. Την σταμάτησα και της το έδωσα. Εκείνη ξαφνιάστηκε λίγο, ίσως τρόμαξε αλλά το πήρε δίνοντας μου για αντάλλαγμα ένα πλατύ, όμορφο χαμόγελο. Της χαμογέλασα κι εγώ. "Η ζωή συνεχίζεται ψηλέ" είπα στον εαυτό μου, χωρίς πολλή διάθεση να το πιστέψω. Έβαλα το χέρι στην τσέπη και έβγαλα τα εισιτήρια. Φώναξα στην κοπέλα, που μόλις είχα δώσει το λουλούδι: "Σου αρέσει η όπερα;" Εκείνη γύρισε και με κοίταξε απορημένη. "Έχω ένα επιπλέον εισιτήριο, και αναρωτιόμουν αν... Τι λέω; προφανώς θα έχεις κάτι καλύτερο να κάνεις. Και σιγά μην πας με έναν άγνωστο στην όπερα, έτσι στα καλά καθούμενα. Απλά είπα να δοκιμάσω την τύχη μου μια τελευταία φορά σήμερα πριν αποδεχτώ ότι με εγκατέλειψε οριστικά."

-"Δεν έχω πάει ποτέ. Αλλά πάντα ήθελα" είπε εκείνη διστακτικά. Κούνησα τα εισιτήρια στον αέρα.

-"Λένε ότι όταν σου παρουσιάζεται μια ευκαιρία, πρέπει να την αρπάζεις. Σου υπόσχομαι δεν δαγκώνω. Να, κοίτα πως είμαι ντυμένος. Σου 'δωσα και το λουλούδι..."

-"Ελπίζω να μην είσαι κανένας ανώμαλος, που φοράει κουστούμι και στήνεται έξω από την όπερα, κρατώντας 2 εισιτήρια και ένα λουλούδι μόνο και μόνο για να αποπλανήσει αθώες κοπέλες". Γέλασα.

 -"Όχι δεν είμαι, σου δίνω τον λόγο της προσκοπικής μου τιμής!"

-"Άμα είναι έτσι...φαίνεται πως η τύχη, σου χαμογέλασε." είπε και μου έκλεισε το μάτι. "Α και μη σκας, εκείνη χάνει."

Το τελευταίο καμπανάκι ακούστηκε. Την έπιασα αγκαζέ και μπήκαμε μέσα. Ίσα που προλάβαμε να μπούμε και να βρούμε τις θέσεις μας, πριν σβήσουν τα φώτα και αρχίσει η μουσική. Με τη άκρη του ματιού μου πρόλαβα να δω το ζευγάρι που παρατηρούσα πριν, στην είσοδο, δυο θέσεις πιο κει. Εκείνος της ψιθύριζε κάτι στο αυτί. Τότε έστρεψε το βλέμμα του πάνω μου. Με κοίταξε επίμονα. Φάνηκε να με αναγνωρίζει. Το βλέμμα του είχε κάτι το καθησυχαστικό. Μια ανείπωτη, βαθιά κατανόηση. Το πρόσωπο του μου φάνηκε απόκοσμα ήρεμο και εκπληκτικά γνωστό. Για μια στιγμή, μου φάνηκε πως κοιτούσα μέσα σε καθρέφτη. Μου έκλεισε το μάτι την στιγμή που η ορχήστρα έπαιξε την πρώτη νότα και γύρισε προς την σκηνή. 

Απόσπασμα από την συλλογή διηγημάτων: "Μαρμελάδα από ντομάτα και καυτερές πιπεριές" του Τρύφωνα Καρυδόπουλου που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΚΑΣΤΑΝΑΣ.

Περί αντίληψης και αλήθειας παρτ 4 (τέσσερα)

Όχι δεν χάσατε το παρτ 3. Ούτε εγώ τα έχω χάσει. Ούτε τυπογραφικό λάθος έκανα. Μέρος 3ο δεν υπάρχει. Ή μάλλον υπήρχε αλλά το 'πνιξα, το 'κανα γαργάρα. Τι πάει να πει γιατί; 1ον γιατί μπορώ, 2ον γιατί έτσι γουστάρω και 3ον...είπαμε δεν υπάρχει 3ον. Δεν υπάρχει, διότι δεν έχει λόγο ύπαρξης. Το νόημα το πιάσατε: Η αλήθεια δεν υπάρχει ή μάλλον ο καθένας ορίζει την δική του αλήθεια η οποία διαμορφώνεται μέσα από την αντιληψή του. Κι επειδή η αντίληψη του καθενός είναι μοναδική και διαφορετική, έτσι κι η αλήθεια του καθενός είναι μοναδική και διαφορετική. Δεν χρειάζεται να το υπεραναλύσουμε και σίγουρα δεν περιμένετε εμένα να το κάνω για σας. Κι αν περιμένετε, ας προσέχατε. Είστε άξιοι της μοίρας σας και κακό του κεφαλιού σας. 

Αν έγραφα το τρίτο μέρος της "Τριλογίας της Αλήθειας" θα το έπιανα από κει που το άφησα. Θα σας έλεγα δηλαδή ότι η παραδοχή κάποιων μη αμφισβητήσιμων αληθειών είναι αποτέλεσμα διμερών (ή πολυμερών) συμβιβασμών/συμβάσεων και ύστερα θα σας έλεγα για τα διάφορα είδη αλήθειας που υπάρχουν (στατιστική π.χ.). Θα σας έδινα διάφορα παραδείγματα για να εδραιώσω το συλλογισμό μου, τα οποία όμως θα είχα επιλέξει και πλάσει έτσι ώστε να εκπροσωπούν την δική μου αλήθεια. Την αντίληψη μου δηλαδή ότι δεν υπάρχει η μία, η όλη αλήθεια. 

Ύστερα θα σας έλεγα κάνα-δυο πίπες για την επιστήμη και πως μόνο αυτή θα μπορούσε επάξια να σταθεί ως πρέσβειρα της όλης αλήθειας αλλά εν τέλει ούτε αυτή κάνει, γιατί βασικό της χαρακτηριστικό είναι η αυτοαμφισβήτηση άρα ούτε αυτή παίρνει τον ρόλο. 

Ύστερα θα απαξιούσα να ασχοληθώ και να σχολιάσω (αξύμωρο, γιατί αυτό ακριβώς θα έκανα) την θρησκεία για την οποία θα έκανα μερικά πικρόχολα -πλην έξυπνα- σχόλια και θα σας παρέπεμπα στο πρώτο μου έβερ άρθρο, σε περίπτωση που ενδιαφερόσασταν να μάθετε την άποψη μου περί θεού και θρησκείας.

'Υστερα λόγω βαρεμάρας ή έλειψης έμπνευσης (ή και τα δύο) δεν θα είχα κάτι άλλο να πω και θα έφερνα αντ' αυτού άλλα δυο χαζά παραδείγματα που θα έκαναν πλέον μπετόν αρμέ την άποψη που υποστηρίζω εδώ και τρία μακροσκελή και εν τέλει ανούσια (αλλά καλογραμμένα, ε;) πόστ. 

Θα άφηνα για το τέλος κάτι πιασάρικο, οριακά Κοελικό ίσως, που θα αφορούσε το θάνατο, ο οποίος είναι και η μόνη πραγματικά αντικειμενική αλήθεια στην οποία μπορούμε πάντα να βασιστούμε και ξέρουμε ότι θα είναι πάντα εκεί και δεν πρόκειται ποτέ να μας απογοητεέυσει. Όμως, παρ' όλα αυτά, είναι και η μόνη αλήθεια την οποία αποφέυγουμε συστηματικά να αντιμετωπίσουμε και την οποία φοβόμαστε όσο τίποτε άλλο. Και πως ίσως ο δρόμος προς την αληθινή ευτυχία περνάει μέσα από την παραδοχή αυτής της αλήθειας. Τέλος θα έκλεινα με ένα αστειάκι για να σας ξεμαυρίσω την ψυχή.*

Τίτλοι τέλους. 

Ευχάριστα συγκινητική μουσική με ροκ αποχρώσεις. 

Χειροκρότημα. 

Αυλαία.

Θεωρώ τουλάχιστον υποκριτικό, για να μην πω προδοτικό μέρες που 'ναι (μην το ακούσει κάνας Παπούλιας κι έχουμε άλλα) να γράφω ένα (τριμελές) μακροσκελέστατο ποστ για την αλήθεια, στο οποίο μάλιστα να υποστηρίζω ότι αυτή ουσιαστικά δεν υπάρχει αυτόνομη κι ανεξάρτητη αλλά πάντα ορίζεται μέσω της αντιληψής μας και να συνεχίσω να λέω πίπες χωρίς ουσιαστικά να εκθέτω την δική μου αλήθεια. Έγραψα στα προηγούμενα ότι στα πρώτα δύο μέρη βγήκαν ο επιστήμονας κι ο συγγραφέας, αντίστοιχα, από μέσα μου. Ε λοιπόν στο τρίτο μέρος, το οποίο ποτέ δεν έγραψα, βγήκε ο τεμπέλης από μέσα μου. Κι αυτή είναι η αλήθεια. Είμαι τεμπέλης. 

Και μιας και φτάσαμε ως εδώ θα ήθελα να σας πω κάποια πράγματα για μένα. Γιατί σίγουρα θα έχετε σχηματίσει μια άποψη όσοι διαβάζετε τακτικά (ή και όχι) τούτο δω το μαραφέτι. Ο καθένας σας έχει χτίσει τη δική του εικόνα για το ποιός είναι ο Τρυποκάρυδος. Καιρός να αποκατασταθεί η αλήθεια λοιπόν. 

Όπως είπα, είμαι τεμπέλης. Είμαι και ενθουσιώδης, με πολλές ιδέες και αρκετή όρεξη κατά τη σύλληψη τους, ευθυνόφοβος όμως και αναβλητικός όσο δε πάει, όταν έρχεται η ώρα να τις υλοποιήσω. Γενικά πιστεύω πως είμαι ένας καλός άνθρωπος. Και ναι πιστεύω πως υπάρχουν κακοί άνθρωποι. Είτε λόγω δικής τους επιλογής, είτε λόγω ανεξέλεγτων περιβαλλοντικών συνθηκών, -δεν με αφορά- πάντως υπάρχουν. Δεν είμαστε όλοι καλοί. Και αν δεχτούμε ότι όλοι οι άνθρωποι έχουν μεσα τους τη δυνατότητα για το καλό, τότε πρέπει να δεχτούμε και ότι έχουν τη δυνατότητα για το κακό. Ουσιαστικά είμαστε και τα δύο, απλά συνήθως υπερισχύει το ένα. Εκτός αν είσαι μάστερ Ζεν. Άρα θεωρώ ότι τα θετικά μου στοιχεία υπερτερούν (οριακά ίσως) των αρνητικών. Και το γεγονός ότι είμαι καλός άνθρωπος -στο δικό μου σύστημα αξιών πάντα- είναι σημαντικό για μένα. Παρ' όλα αυτά, το ξεχνάω καμιά φορά. Και σίγουρα έχω πολλές αδυναμίες και αρνητικά χαρακτηριστικά. Άλλα τα καταπιέζω σε μια προσπάθεια να είμαι πιο αρεστός ή έστω πιο υποφερτός στους γύρω μου κι άλλα μου βγαίνουν ανεξέλγτα χωρίς να μπορώ να κάνω κάτι γι'αυτό. Ή χωρίς να θέλω. Κι έτσι καταλήγω καμιά φορά να πληγώνω τους ανθρώπους που με περιβάλλουν. Συνήθως τους πιο κοντινούς. 

Υποτίθεται ότι μισώ τα κλισέ. Όπως θα διαπιστώσετέ όμως στις παρακάτω γραμμές δεν είναι έτσι. Στην ουσία πιο κλισέ από μένα πεθαίνεις. Είμαι αθεράπευτα ρομαντικός (χα! τι σας έλεγα:) αλλά θα το λέω χαζορομαντικός από δω και πέρα. Είμαι τόσο χαζορομαντικός ώστε να πιστεύω στον αληθινό, αγνό, ένα και μοναδικό έρωτα. Είμαι όμως και τόσο ρεαλιστής ή απαισιόδοξος ώστε να ξέρω ότι δεν θα τον βρω ποτέ. Έτσι όπως τον θέλω ή τον φαντάζομαι τουλάχιστον. Είμαι τόσο χαζορομαντικός ώστε να πιστεύω ακράδαντα ότι η ανθρωπότητα μπορεί πραγματικά να δημιουργήσει ένα μοντέλο κοινωνίας μακρία από τον καπιταλισμό ακόμα και χωρίς λεφτά ίσως. Ξέρω όμως ότι αυτό δεν πρόκειται να γίνει ποτέ.

Πάντα αναρωτιόμουν γιατί δεν είμαι πραγματικά πολύ καλός σε κάτι. Τώρα ξέρω γιατί. Μου αρέσει να καταπιάνομαι με πολλά πράγματα, αλλά βαριέμαι εύκολα. Δεν έχω υπομονή. Ως εκ τούτου δεν εμβαθύνω ποτέ σε κάτι συγκεκριμμένο. Μόλις συναντήσω μια δυσκολία τα παρατάω και ξεκινάω κάτι καινούργιο, στην καλύτερη περίπτωση. Στη χειρότερη απλά μιζεριάζω και δεν κάνω τίποτα περιμένωντας να φανερωθεί μπροστά μου η λύση ως δια μαγείας. Γενικά πάντα προτιμώ να ακολουθήσω την εύκολη λύση παρά να παλαίψω για κάτι, να κουραστώ και να απολαύσω ύστερα από καιρό τον καρπό των προσπαθειών μου. 

Δηλώνω συγγραφέας και επιστήμονας. Στην πραγματικότητα δεν είμαι τίποτα από τα δύο. Γιατί για να είσαι κάτι πρέπει να το αγαπάς ή/και να είσαι αφοσιωμένος σε αυτό. Την επιστήμη ας πούμε ότι την αγαπάω, σίγουρα την σέβομαι και την εκτιμώ αλλά σε καμία περίπτωση δεν είμαι αφοσιωμένος (λέει ο άνθρωπος που διανύει τον τρίτο χρόνο του διδακτορικού του...). Το γράψιμο πάλι είναι κάτι σχετικά καινούργιο και ομολογουμένως αναπάντεχο για μένα. Για να λες όμως ότι είσαι συγγραφέας φίλε, πρέπει και να γράφεις. Ιδέες; Άπειρες. Στο χαρτί όμως...πολύ λίγα πράγματα. Κι όχι, το να έχεις μπλόγκ και να ποστάρεις δυο φορές το μήνα δεν θεωρείται γράψιμο. Άρα τζίφος κι εκεί. Έχω φτάσει 28 χρονών και ακόμα δεν ξέρω τι θέλω να κάνω με τη ζωή μου, ¨Εχω κάποια ασαφή ιδέα αλλά τίποτα χειροπιαστό.

Είμαι από αυτούς που ψάχνουν πάντα για δικαιολογίες. ψάχνω πάντα να βρω κάποιον που είναι σε χειρότερη κατάσταση από μένα (ανάλογα την περίπτωση) για να δικαιολογήσω τα χάλια μου, Να πω: "Νταξει, σε σχέση μ'αυτόν είμαι μια χαρά". 

Ζω μέσα σε μια πράσινη φούσκα (όχι ροζ, εγώ γουστάρω πράσινη. Δικιά μου είναι η φούσκα, τη κάνω ότι χρώμα θέλω) και πολλές φορές προτιμώ να λουφάξω και να κλειστώ μέσα της από το να αντιμετωπίσω τη σκληρή πραγματικότητα. 

Σιχαίνομαι να πρέπει να παίρνω αποφάσεις και να επωμίζομαι ευθύνες. Περιμένω πάντα κάποιον άλλον να το κάνει για μένα. Πάντα κάποιον να με σώζει τη τελευταία στιγμή. Παρ' όλα αυτά δεν είμαι αφελής. Έχω επίγνωση ότι αυτό είναι αδύνατον. Ο μόνος που μπορεί να κάνει κάτι για μένα είμαι μόνο εγώ. 

Είμαι αντιφατικός χαρακτήρας το ξέρω. Αν πίστευα στα ζώδια θα σας έλεγα ότι φταίει το ζώδιό μου. Ιχθύς με ωροσκόπο δίδυμο. Τετρασχιδής προσωπικότητα δηλαδή. Σίγουρα δεν πιστεύω στα ζώδια;

Πολλές φορές θα ήθελα να είμαι κάποιος άλλος. Ή έστω κάποιος καλύτερος εγώ. Μια βελτιωμένη έκδοση του εαυτού μου. Εξ ου και η ανάγκη για τη δημιουργία του ιντερνετικού alter ego μου, του Τρυποκάρυδου. 

Κι όσο κι αν τα συνειδητοποιώ όλα αυτά, ξέρω με βεβαιότητα πως από αύριο δεν θα αλλάξει κάτι. Ούτε στην προσωπική μου ζωή αλλά ούτε εδώ στην μπλογκόσφαιρα. Από αύριο θα συνεχίσω να είμαι ο εξυπνάκιας που όλοι γνωρίσατε κι αγαπήσατε. Θα μου πείτε ότι σας ζαλίζω τόση ώρα και ότι δεν σας νοιάζουν όλα αυτά που λέω για μένα. Θα απαντήσω εξυπνακίστικα με ατάκα του στυλ: χέστηκα κι αν δεν σας αρέσει μην τα διαβάζετε. Αλλά δεν θα είναι αλήθεια. Η αλήθεια είναι ότι δεν χέστηκα καθόλου, Θέλω να τα διαβάζετε, αλλιώς δεν θα τα έγραφα. Και θέλω και να σας αρέσουν. Θέλω να κουνάτε συγκαταβατικά το κεφάλι και να μονολογείτε: "ρε συ, ωραία τα λέει αυτός" Γιατί εκτός των άλλων είμαι και ψώνιο κι ολίγον τι ματαιόδοξος. Όχι πολύ, όσο χρειάζεται.

Θα μπορούσα να πω κι άλλα πολλά, αλλά νιώθω ότι θα κουράσω αφενός κι αφετέρου βαριέμαι. Όσο για τα θετικά -γιατί τι διάλο, έχουμε κι από αυτά, δεν μπορεί- προτιμώ να τα γνωρίζουν και να τα εκτιμούν οι άνθρωποι που με αγαπάνε. Αυτοί κάτι θα ξέρουν. Ρωτήστε τους. Ή κάντε το κόπο να με γνωρίσετε και να διαπιστώσετε μόνοι σας.

Αυτός είμαι, χωρίς "και σ'όποιον αρέσω". Γιατί αυτή η λογική αδηγεί αναπόφευκτα, αργα ή γρήγορα στην απομόνωση. Γατί αν δεν αρέσεις σε κανέναν στο τέλος θα μείνεις μόνος. Κι εμένα δεν μου αρέσει να είμαι μόνος. Όχι για πολύ τουλάχιστον. Αυτός είμαι εγώ λοιπόν. Όχι ο Τρυποκάρυδος, ούτε ο Νικος. Απλά εγώ. Κι αυτή είναι η αλήθεια μου.

*Δεν πιστεύω να ψαρώσατε με όλα αυτά. Δεν υπάρχει αλήθεια και αηδίες... Φυσικά και υπάρχει  η αντικειμενική και όλη αλήθεια και αυτή είναι η εξής μία: 

ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΣΠΡΩΞΕΙΣ ΕΝΑ ΣΧΟΙΝΙ

ΔΙ ΕΝΤ

Περί αντίληψης και αλήθειας (part 2)

Που είχαμε μείνει λοιπόν...;

Α ναι, λέγαμε για την υποκειμενικότητα του παρατηρητή. Όπως επιστημονικά αποδείχθηκε παραπάνω λοιπόν, -δεν πιστεύω να έχει κανείς αντίρρηση...- η αντίληψη των πραγμάτων είναι λίγο ως πολύ μια υποκειμενική διεργασία. Τι γίνεται όμως με την αλήθεια; Την μία και αδιαμφισβήτητη αλήθεια των πραγμάτων. Την "αντικειμενική" αλήθεια! (βροντερή φωνή, αστραπές στο παρασκήνιο, νυχτερίδες πετάνε μέσα από μια σκοτεινή σπηλια, και τέτχοια...). Αν αυτό που είπα πρωτύτερα είναι σωστό -it is, trust me- ότι δηλαδή ο καθένας αντιλαμβάνεται τα πράγματα διαφορετικά και όπως αυτός θέλει -ή μπορεί εν πάσει περιπτώση-, τότε δεν είναι εύλογο κι ο καθένας να κουβαλάει την αλήθεια του  και άμα λάχει να τηνε κουνάει πέρα δώθε και να την επιδεικνύει στους άλλους λέγοντας ότι αυτή είναι και η μόνη αλήθεια; Όχι μόνο εύλογο είναι φίλε αναγνώστη αλλά είναι και η πραγματικότητα μέσα στην οποία ζούμε. Και μιας και είπα τη λέξη "πραγματικότητα" θα μπορούσατε πολύ ευκολα να μου πείτε: "Και τι έχεις να μας πεις για την πραγματικότητα; Για κάτι που κανείς δεν μπορεί να το αμφισβητήσει; Π.χ. για το γεγονός ότι οι παπαρούνες είναι κοκκινες. Πως γίνεται αυτό να μην είναι αλήθεια για όλους;" Ας εξετάσουμε την περίπτωση των "κόκκινων" -όπως λές- παπαρούνων φίλε αναγνώστη (κι άλλη φορά μη γίνεσαι διακόπτης και με διακόπτεις).

Οι παπαρούνες είναι κόκκινες, σωστά; Σωστά. Και κανείς δεν μπορεί να το αμφισβητήσει αυτό, σωστά; Σωστά. Για τράβα πες το σε έναν δαλτώνικό αυτό να δουμε τι θα σου πει. Τώρα θα μου πεις ότι ο δαλτωνισμός είναι μια πάθηση  η οποία διαστρεβλώνει την ορθή αντίληψη της πραγματικότητας για αυτόν και άρα καθίσταται ως μη αντικειμενική η  μαρτυρία του δαλτωνικού. Ναι αλλά γι'αυτόν, αυτή είναι η πραγματικότητα του. Ό,τι και να λέμε κι εγώ κι εσύ, αυτός τις παπαρούνες τις βλέπει γκρι. Άρα τι; Όποιος πάσχει από μία πάθηση εξαιρείται από την αλήθεια; Αν αρχίσουμε τις εξαιρέσεις, αυτομάτως δεν αρνούμαστε την ύπαρξη μίας και μόνο αλήθειας; Η μήπως η μία και μόνη αλήθεια δεν μας χωράει όλους; Και ποιός αποφάσισε τέλος πάντων ότι οι παπαρούνες είναι κόκκινες; Κάποιος θα έδωσε στην λέξη κόκκινο την έννοια που αντιστοιχεί στο χρώμα κόκκινο, το χρώμα της παπαρούνας. Δεν υπάρχει άλλη λογική εξήγηση. Και ποιός ήταν αυτός ο κάποιος; Φαντάζομαι κάποιος, κάπου, πολύ παλιά. Στην εποχή των σπηλαίων ίσως. Επιτρέψετε μου να σας διηγηθώ μια ιστοριούλα για το ως πήρε η παπαρούνα το όνομα της λοιπόν. Τα πράγματα έγιναν κάπως έτσι:

Ένα όμορφο και ηλιόλουστη ανοιξιάτικο πρωινό ο αρχηγός Γκάου-Μπίου της φυλής των Ανθρωποπιθηκιέν βγήκε από τη σπηλιά του με ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά. Η γυναίκα του η Κανεμεοτιθές, μόλις του είχε πάρει το καλύτερο τσιμπούκι της ζωής του. Αν υπήρχαν πανεπιστήμια τότε, η τύπισσα θα είχε διδακτορικό στις πίπες. Ακριβώς απέναντι από το άνοιγμα της σπηλιάς υπήρχε ένα καταπράσινο λειβάδι γεμάτο λουλούδια. Ετσι όπως ήταν μες τη καλή τη διάθεση και γεμάτος ενέργεια και ενθουσιασμό από την προ ολίγων λεπτών εκσπερμάτιση του ο αρχηγός, του ήρθε μια φοβερή ιδέα. Μια καταπληκτική ιδέα που θα άλλαζε τις ζωές όλων μας από τότε και στο εξής. Μια ιδέα που αφορούσε αυτά τα όμορφα κόκκινα λουλουδάκια που με το παραμικρό χάδι του ανέμου, λικνίζονταν σαν κόκκινες σημαιούλες στον κάμπο. "Γυναίκα! Ε γυναίκα! Τράβα φώναξε γρήγορα όλη την φυλή. Έχω να κάνω μια πολύ σημαντική ανακοίνωση. Τσακίσου γρήγορα μη σε περιλάβω με το ρόπαλο! Ουγκ!"

Αφού μαζεύτηκε όλη η φυλή σε κύκλο μπροστά του, ύστερα από λίγη ώρα, ο αρχηγός άρχισε να μιλάει

-"Ουγκ αδέρφια!"

-"Ουγκ αρχηγέ μας" είπαν όλοι με μια φωνή.

-"Σας μάζεψα σήμερα όλους εδώ, γιατί θέλω να σας ανακοινώσω κάτι πολύ σημαντικό"

-"Δώσε μας τα φώτα σου αρχηγέ!" ακούστηκε μια πνιχτή φωνή από το ακρωατήριο κι αμέσως ο αρχηγός έριξε ένα ημιάγριο βλέμμα στον Γλυφτρονίξ, συνέχισε όμως χωρίς να δώσει πολύ σημασία.

-"Τα βλέπετε εκείνα τα λουλούδια; Εκεί, πέρα στο λειβάδι." κι έδειξε με το χοντρό δάχτυλό του που ακόμα μύριζε μουνίλα και καθώς το αντιλήφθηκε ένα χαμόγελο σχηματίστηκε ασυναίσθητα στο πρόσωπο του. Αμέσως γύρισαν όλοι τα κεφάλια και άρχισαν να εξερευνούν με το βλέμμα τους την κατέυθυνση που τους είχε υποδείξει το ποτισμένο με γυναικείους χυμούς, τραχύ δάχτυλο του αρχηγού τους. "Ναι, ναι. Ναι τα βλέπουμε" άρχισαν να λένε διστακτικά ένας ένας οι προσφάτως όρθιοι κι ακόμη πιο προσφάτως ομιλούντες πιθηκάνθρωποι που είχαν αντιληφθεί το λειβάδι με τα κατακόκκινα λουλούδια χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία. 

-"Ε λοιπόν, από σήμερα και μέχρι η φωτεινή μπάλλα που είναι πάνω από τα κεφάλια μας και μας ζεσταίνει, να σβήσει και να μην ξανανάψει όπως κάνει κάθε πρώι, τα λουλούδια αυτά θα λέγονται...ΠΑΠΑΡΟΥΝΕΣ! Σύμφωνοι;" και το πονηρό χαμόγελο επέστρεψε στο προσωπό του καθώς θυμήθηκε τι κρατούσε στα χέρια του την ώρα που έβγαινε από τη σπηλιά κι αντίκρυζε το λειβάδι με τις παπαρούνες. Την ώρα της επιφοίτησης. Το ίδιο πράγμα που γαργαλούσε τις αμυγδαλές της Κανεμεοτιθες λίγα λεπτά πριν..."Είμαι και πολύ καβλέας" θα σκεφτόταν αν υπήρχαν έννοιες όπως ο καβλέας τότε, ενώ το κοινό είχε ξεσπάσει σε κραυγές και παραλληρήματα εκστασιασμένο από την καινούργια γνώση που μόλις του έιχε προσφερθεί. Μόνο ένας αναμεσά τους ήταν σιωπηλός και σκεπτικός, μπερδεμένος θα 'λεγε κανείς. Ο πάντα καχύποπτος και αντιρρησίας, Διαφορετικοαντιληπτίξ. Αφού κώπασαν λίγο οι πανυγηρισμοί και με το βλέμμα πάντα καρφωμένο στις νεοβαπτισθείσες παπαρούνες σήκωσε το χέρι του και απευθύνθηκε στον αρχηγό, ο οποίος με το που τον αντιλήφθηκε σκέφτηκε "Ωχ, τι θέλει ο μαλάκας τώρα;" 

-"Τι είναι ρε Διαφορετικοαντιληπτιξ; Τι σε προβληματίζει; Για ρίχτο."

-"Να με συμπαθάς αρχηγέ μου και με όλο το σεβασμό, δηλαδή ασ'ούμε, αλλά...τι είναι λουλούδι;"

Ξαφνικά απλώθηκε σιωπή σε όλο το ακρωατήριο. Κανείς τους δεν είχε αναρωτηθεί μέχρι τώρα αυτό το τόσο απλό κι όμως τόσο βασικό πράγμα. Και κανείς δεν μπορούσε να δώσει την απάντηση. Κανείς εκτός από τον τετραπέρατο αρχηγό δηλαδή. 

-"Χα! Αυτό ήταν ρε παλληκάρι. Κι εγώ νόμιζα ότι θα με ρώταγες κάτι πιο δύσκολο. Λουλούδια είναι  αυτά τα μικρά και όμορφα πράγματα που βγαίνουν μέσα από την γη την οποία πατούμε και μυρίζουν όμορφα και έχουν διάφορα χρώματα. Και που πηγαίνουν οι μέλισσες απο πάνω τους συνέχεια και ρoυφάνε τους χυμούς τους. Και συγκεκριμμένα τα λουλούδια που λέγοται, πλεόν, παπαρούνες είναι αυτά τα κόκκινα πραγματάκια που κουνιούνται πέρα δώθε έτσι όπως φυσάει ο αέρας εκεί απέναντι στο λειβάδι." Η απάντηση του αρχηγού φάνηκε να ικανοποιεί -τουλάχιστον στιγμιαία- τον καχύποπτο πιθηκάνθρωπο και αμέσως το πλήθος ξέσπασε σε νέους πανηγυρισμούς και ζητοκραυγές ενώ η φωνή του Γλυφτρονίξ ακούστηκε καθαρή και ξάστερη αυτή τη φορά: "Αρχηγέ είσαι και ο πρώτος! Μορφωσέ μας φωστήρα μας" κι ο αρχηγός αυτή τη φορά του χαμογέλασε και του έκλεισε το μάτι. Πριν προλάβει όμως να απολάυσει τη χαρά της αποθέωσης το χέρι του Διαφορετικοαντιληπτίξ ήταν και πάλι στυλωμένο στον αέρα σαν ιστός χωρίς σημαία.

-"Τι 'ναι τώρα πάλι;" του πέταξε κάπως άγρια ο αρχηγός.

-"Να αρχηγέ, σχώρα με που παίρνω το θάρρος πάλι ασ'ούμε, αλλά έχω άλλη μία απόρια και δηλαδή ας'ούμε ίσως μόνο εσύ μπορείς να μου τη λύσεις."

-"Αντε πες τη να τελειώνουμε" 

-"Εντάξει, τη λέω ασ'ούμε. Να δηλαδή...τί είναι κόκκινο;"

Αμέσως απλώθηκε μια σιωπή στο ακρωατήριο τόσο βαριά που αν την αντάλλαζαν για καυσόξυλα θα είχαν φωτιά όλες οι σπηλιές της φυλής κάθε μέρα για 3 χειμώνες.  

"Κόκκινο είναι το χρώμα που έχουν οι παπαρούνες" είπε εμφανώς νευριασμένος ο αρχηγός. "Και από δω και στο εξής ότι έχει το χρώμα της παπαρούνας θα το λέμε κόκκινο. Πάει και τελείωσε! Σύμφωνοι;"

Καθώς το κύμα του ενθουσιασμού ετοιμαζόταν να σκάσει στην ακρογυαλιά του ακρωατηρίου και να το παρασύρει σε νέο ντελίριο, το χέρι του Διαφορεντικοαντιλιπτήξ υψώθηκε σαν κυμματοθραύστης και το έκανε σμπαράλια. Όλοι κρατούσαν την ανάσα τους κοιτώντας τον αρχηγό και περιμένοντας την αντίδραση του. Όλοι εκτός από τον αντιρρησία φίλο μας ο οποίος χωρίς να περιμένει απόκριση από τον αρχηγό άνοιξε -για τελευταία φορά- το στόμα του..."Και δηλαδή, τί είναι...χρώμα ασ'ούμε;"

Νταξ, δεν είμαι σίγουρος αν έγινε έτσι ακριβώς, δεν ήμουνα και μπροστά, αλλά καπως έτσι θα 'γινε. Αυτό που αντιλαμβάνομαι όμως εγώ είναι ότι όλη η αντικειμενικότητα των πραγμάτων στηρίζεται πάνω σε υποκειμενικούς και αυθαίρετούς ορισμούς και αντιστοιχίες εννοιών με λέξεις. Και πως η αλήθεια στηρίζεται σε αυτούς τους ορισμούς και στις άτυπες, σιωπηλές συμφωνίες που έχουμε κάνει μεταξύ μας ως ανθρωπότητα να μην τους αμφισβητούμε. Πως είναι δυνατόν λοιπόν να δεχόμαστε ως αντικειμενική μια αλήθεια ή μια πραγματικότητα όταν αυτή στηρίζεται εξ ορισμού στην υποκειμενικότητα και την αυθαιρεσία; Για να σου δώσω ένα παράδειγμα, φαντάσου ο μάγκας ο αρχηγός να ήταν δαλτωνικός. Ο τύπος που έκανε την αντιστοιχία παπαρούνα --> κόκκινο χρώμα, φαντάσου να μην μπορούσε να ξεχωρίσει το κόκκινο της παπαρούνας από το πράσινο των φύλλων. Εδώ και χιλιάδες χρόνια στηρίζουμε την αντιληψή μας, την αλήθεια μας αν θέλετε, περι κόκκινου χρώματος στην αυθαιρεσία ενός τύπου που είπε ότι οι παπαρούνες είναι κόκκινες αλλά μπορεί να εννοούσε και πράσινες. Τρομακτικό;

Χθες βγήκε ο επιστήμονας από μέσα μου, σήμερα ο συγγραφέας. Αυριο μπορεί να βγει καμιά κουράδα, ποτέ δε ξέρεις...Επειδή όμως η ιστοριούλα μου βγήκε παραπάνω απ'ότι υπολόγιζα θα το κόψω εδώ για άλλη μια φορά και θα σας αφήσω με τη γλυκιά γεύση της προσμονής στα χείλη. Του μπη κοντίνουεντ...