Ιαματικό Αυτοκράξιμο

Ωραίος ρε! Ωραίος blogger! Τρομάρα σου! Θες να λέγεσαι και blogger. Μία δημοσίευση το μήνα και αν...Σσσστ! Μη! Δε θέλω να ακούσω τίποτα! Ούτε οτι έχεις πολύ δουλειά, ούτε ότι έχεις τα προσωπικά σου κι άλλες τέτοιες παπαριές! Πες ξεκάθαρα ότι βαριέσαι να τελειώνει το παραμυθάκι... Άντε γιατί σαν πολλά μας τα πες. Έχω πολλά ράματα εγώ για τη γούνα σου αγόρι μου. Κάτι τύπους σαν κι εσένα εγώ τους τρώω για πρωινό. Το πρωινό των πρωταθλητών, αμ πως! Ναι ναι, ξέρω. Έχεις 4-5 έτοιμα κείμενα και θα τα ποστάρεις οσονούπω. Ποιόν κοροιδεύεις ρε; Κατ' αρχάς αν ήταν να τα ποστάρεις θα το είχες ήδη κάνει. Και κατα δεύτερον αυτά τα κείμενα είναι πλέον πιο μπαγιάτικα κι από την σπανακόπιτα της μανούλας σου στο ψυγείο (by the way, πέτα την πια τη ρημάδα πριν βγει ο μήκυτας, πιάσει μια μπύρα και αράξει μαζί σου στο καναπέ να τα πείτε...).

Λοιπόν για να μην έχουμε ντράβαλα, συγκεντρώσου συμμορφώσου, σουλουπώσου και κανόνισε τη πορεία σου! Δεν θα ανεχτώ άλλες μυξοπαρθενιές. Άσταδιάλα πια, "μπλόγκερ" κι αρχίδια...

ΥΓ Αν και κανονικά δεν πρέπει ούτε να σε φτύσω, επείδή όμως είμαι πολύ large τύπος σου αφιερώνω κι ένα τραγουδάκι... Ξέρω το hip hop και ο μαλάκας ο NιΒο ειδικότερα (μη ξεράσω καμιά καμήλα...) σου σπάει τα αρχίδια. Κι εμένα το ίδιο...Προσπέρασε το όμως και δώσε βάση στο στίχο...

http://www.youtube.com/watch?v=Efjf_gCvgtU

ΥΓ2 Πως στο πούτσο το είχες κάνει την άλλη φορά σε αυτό το εμετώδες post για το κωλοηφαίστειο και είχε γίνει embedded το βιντεάκι;;;

Θάνατος στους Οβριούς

Ύστερα από άπειρα…(2) fan requests αποφάσισα να ασχοληθώ με το θέμα. Όχι ότι δεν με απασχολούσε έτσι κι αλλιώς, άλλα και τι να έγραφα; Να αρχίσω να βρίζω τους εβραίους; Οι φίλοι μου έχουν βαρεθεί να με ακούνε και οι υπόλοιποι θα με πούνε ρατσιστή! Ε, λοιπόν ξέρεις κάτι; Ναι ρε φίλε! Είμαι ρατσιστής! (Τι να κάνουμε; Έχω κι εγώ ένα ελάττωμα, μια αδυναμία, μια εμπάθεια βρε αδερφέ. Κανείς δεν είναι τέλειος. Πόσο μάλλον εγώ…). Η μάλλον θα ήμουν ρατσιστής αν οι εβραίοι ανήκαν στην ανθρώπινη φυλή. Αλλά δεν ανήκουν! Οπότε τη γλιτώνω…Βέβαια έτσι γίνομαι αυτομάτως σπισιστής but I can live with that…

Δεν τους χωνεύω ρε φίλε και το λέω ξεκάθαρα και χωρίς αναστολές. Όχι μόνο την πολιτική ή στρατιωτική τους ηγεσία, τους ιθύνοντες νόες, αυτούς που κινούν τα νήματα κι άλλες τέτοιες παπαριές Αυτά είναι για τους αφελείς. Και ο απλός λαός τους είναι το ίδιο καθίκια με αυτούς που τους κυβερνούν. Αν ρωτήσετε 10 απλούς πολίτες αυτή τη στιγμή για το συμβάν είμαι σίγουρος ότι οι 8 τουλάχιστον θα πουν ότι “οι στρατιώτες καλώς έπραξαν ως έπραξαν καθώς απειλήθηκε η σωματική τους ακεραιότητα και μπλα μπλα μπλα…”, ενώ μόνο 2 θα καταδικάσουν το γεγονός αν και θα σταθούν στην προκλητική στάση των ακτιβιστών (σίγουρα υπάρχουν και εξαιρέσεις). Γιατί; Γιατί έτσι τους έχουν μάθει! Ανέκαθεν. Γιατί μια μέρα στα βάθη των αιώνων αποφάσισαν πως είναι ο χαϊδεμένος λαός του θεού κι από τότε μας πρήζουν τα αρχίδια! Κι εμείς, ο υπόλοιπος κόσμος, είμαστε υποχρεωμένοι να τους καλοπιάνουμε και να τους κανακεύουμε. Σαν το κακομαθημένο πλουσιόπαιδο στο σχολείο που επειδή ο μπαμπάς έχει χορηγήσει την κατασκευή της βιβλιοθήκης -με λεφτά από ναρκωτικά, ή όπλα, ή πουτάνες το πιο πιθανό- και έχει ονομαστεί ευεργέτης, η δασκάλα ποτέ δεν το μαλώνει, ό,τι μαλακία και να κάνει, ενώ πάντα τη ζημιά τη πληρώνουν τα άλλα τα παιδάκια. Ακόμα κι αν το μαλακιστήρι μπροστά στα μάτια της ανοίξει το κεφάλι του Γιωργάκη με τον διαβήτη (αυτόν τον μεγάλο, που είναι για να σχεδιάζεις κύκλους στον πίνακα) η καριόλα θα μαλώσει τον κακόμοιρο τον Γιωργάκη επειδή λέρωσε το πάτωμα της τάξης με το αίμα του, ενώ είναι πολύ πιθανό να επιβραβεύσει τον Γιαλόμ για την εφευρετικότητα του όσον αφορά τις εναλλακτικές χρήσεις ενός διαβήτη…

Έτσι λοιπόν κι αυτοί όποτε γουσταρίσουν, αρπάζουν τα όπλα κι αρχίζουν και σκοτώνουν κόσμο. Έτσι! Επειδή μπορούν! Κι επειδή ξέρουν πως ό,τι καφρίλα και να κάνουν, η διεθνής κοινότητα και οι διεθνείς ελεγκτικοί οργανισμοί ΘΑ ΤΟΥΣ ΚΛΑΣΟΥΝ ΤΑ ΑΡΧΙΔΙΑ! Θα τους κάνουν ένα ντα στο χεράκι, θα τους πουν με σοβαρό ύφος και κουνώντας απειλητικά το δάχτυλο “Μην το ξανακάνετε αυτό” κι ύστερα θα τους ξαναβγάλουν στην αυλή για να “παίξουν” με τα άλλα τα παιδάκια. Κι όλα αυτά γιατί; Επειδή είναι ο πιο κατατρεγμένος λαός της ιστορίας; Σοβαρά; Τους Σομαλούς τους ρωτήσανε; Τους κατοίκους της Ρουάντα; (Ρουαντιανούς…;;;). Επειδή έγινε το ολοκαύτωμα; (Άσχετο. Προσκυνάω την μεγαλοφυΐα αυτής, της κατά τα άλλα διαταραγμένης προσωπικότητας. Μα σαπούνια;!;!;! Πως του ήρθε; Απλά θεός…). Το οποίο ολοκαύτωμα, παρεμπίπτοντος, λέγεται ότι ήταν υποκινούμενο από τους ίδιους έτσι ώστε να βρεθεί μια αδιαμφισβήτητη δικαιολογία για να δημιουργήσουν το δικό τους κράτος (όχι, δεν παρακολουθώ φανατικά Λιακόπουλο εξυπνάκια…). Τους αρμένιους τους ρώτησε κανείς; Τους πόντιους; Αυτούς γιατί δεν τους έχουμε στα όπα όπα; Και το χειρότερο; Οι δικαιολογίες τους! Θα πίστευε κανείς πως μια σοβαρή κυβέρνηση ή ένας σοβαρός εκπρόσωπος τύπου αυτής, θα είχε την απαιτούμενη ευθιξία αν μη τι άλλο, να βρει κάτι άλλο να πει από το: “Απειλήθηκε η σωματική ακεραιότητα των στρατιωτών κι έτσι αναγκάστηκαν να ανοίξουν πυρ”. Να μην μπουκάρανε στο καράβι σαν τους κουρσάρους τότε ρε μπαγλαμά!!! Το σκέφτηκε κανείς αυτό; Αλλά όχι φίλοι μου. Δεν είναι χαζοί. Απλά ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΝΟΙΑΖΕΙ ! Χεστήκανε τι θα πει ο υπόλοιπος πλανήτης! Εγώ νομίζω ότι είναι κάτι σαν χόμπι για αυτούς. Κάνουνε μια καφρίλα με διεθνή αντίκτυπο, μετά βγαίνουν και λένε την γελοιωδέστερη δικαιολογία που τους έρχεται στο μυαλό (η οποία προκρίνεται μέσω διαγωνισμού στον οποίο συμμετέχουν οι πιο ηλίθιοι υπάλληλοι του ΥΠ.ΕΞ.) κι ύστερα κάθονται και γελάνε με τις αντιδράσεις των διεθνών ΜΜΕ. Ε, λοιπόν εγώ δεν το δέχομαι αυτό και αυτομάτως τους μισώ όλους! Από τον πρωθυπουργό μέχρι το τελευταίο σκατοέμβρυο που βρίσκεται μέσα στην κοιλιά της μάνας του! Καφρίλα αυτό που λέω, το ξέρω, αλλά εγώ τις λέω μόνο. Αυτοί τις κάνουν…

Όχι, δεν είμαι μισάνθρωπος, ασχέτως με το τι εντύπωση δημιουργούν τα λεγόμενα μου. Όχι, δεν παροτρύνω κανέναν να αρπάξει το Μ-60 και να βγει έξω σαν τον Γιαννάκη τον Ράμπο και να αρχίσει να γαζώνει εβραίους. Ναι, το ξέρω πως η βία δεν είναι η απάντηση (η βία όμως γεννά την οργή, την αγανάκτιση και εν τέλει τη βια...) Ναι, πιστεύω στην δυνατότητα και ικανότητα του ανθρώπινου είδους να ζήσει μια μέρα χωρίς λεφτά, χωρίς πολέμους, χωρίς ζήλεια, χωρίς τρόμο. Το πιστεύω αληθινα, από το πρώτο μέχρι το τελευταίο κύτταρο της ύπαρξης μου και προσπαθώ να ζω τη ζωή μου με τέτοιο τρόπο έτσι ώστε συνεχώς να έρχομαι πιο κοντά σε μια τέτοια πραγματικότητα. ΑΛΛΑ… Δύο φράσεις κλειδιά στην πάρα-προηγούμενη πρόταση που κάνουν την ειδοποιό διαφορά: “ανθρώπινου είδους” και “χωρίς λεφτά”. Οι εβραίοι, λυπάμαι που το λέω, αλλά δεν ανήκουν σε έναν τέτοιο κόσμο. Δεν λέω να τους ξεκάνουμε, προς θεού… Δεν υπάρχει λόγος να πέσουμε στο επιπεδό τους και να βάψουμε τα χέρια μας με αίμα όπως αυτοί. Μπορούμε κάλλιστα να τους στείλουμε όλους μαζί πακέτο στο φεγγάρι και να τους αφήσουμε να κάνουν μόνοι τους τη δουλειά…

ΥΓ Προς αποφυγήν παρεξηγήσεων και επειδή όπως πολύ σωστά παρατήρησε ένας καλεσμένος στο χθεσινοβραδινό δελτίο ειδήσεων του ΣΚΑΙ, όταν η Σία Κοσιώνη τον προσφώνησε ώς ελληνοισραηλινό, εκείνος απάντησε: “Όχι ελληνοισραηλινός! Ελληνοεβραίος. Δεν είμαι εγώ υπεύθυνος για το τι κάνει το Ισραήλ”, έχω πλήρη επίγνωση ότι το να χρησιμοποιώ τη λέξη “εβραίος” δίνει θρησκευτικές προεκτάσεις σε ένα θέμα αμιγώς – τουλάχιστον φαινομενικά – γεωπολιτικό. Απλά είναι πιο εύηχο από το Ισραηλινός και γι’ αυτό επικαλούμαι την ποιητική αδεία ώστε να μου επιτραπεί η χρήση του.

ΞΥΠΝΗΣΤΕ - ΕΝΗΜΕΡΩΘΕΙΤΕ - ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΕ

Το ξέρω, η λειψυδρία όσον αφορά τα post μου τον τελευταίο καιρό έχει απογοητεύσει το λαό μου. Ναι, και τους 14,5 ανθρώπους που αποτελούν το λαό μου! Ο μισός είναι ο Spasokaridos τον οποίο δεν λογίζω ως άνθρωπο , αλλά από την άλλη δεν μου πάει και η καρδία να μην τον συμπεριλάβω. Μου έχει προσφέρει τόσες στιγμές χαράς και γέλιου άλλωστε, που θα θεωρείτο αχαριστία εκ μέρους μου το να μην το κάνω.

Η αλήθεια είναι πως έχω ήδη 2 άρθρα έτοιμα εδώ και καιρό. Έχω τόσο πολύ δουλειά όμως, που δεν προλαβαίνω να τα περάσω στον υπολογιστή. (ψιλοβαριέμαι κιόλας λίγο, οπότε ήρθε κι έδεσε το γλυκό…). Όσο για το τελευταίο post μου, γράφτηκε εν βρασμώ ψυχής και απευθείας στον editor του blogger γιατί απλά ήθελα να βρίσω, οπότε δεν το υπολογίζουμε καν.

Οπόταν, θα μου πεις: «Αυτή ήταν όλη κι όλη η δημιουργικότητα σου ρε μεγάλε; Στέρεψε το πηγάδι;» και θα ‘χεις και τα δίκια σου. Αφ’ ενός όμως, όπως προείπα, έχει πέσει πολύ δουλειά τελευταία (τουτέστιν η έρευνα προχωράει ταχέως και πάει και πολύ καλά μάλιστα, για όποιον εξ υμών ενδιαφέρεται) και οπότε προτιμώ να διοχετεύω εκεί την ενέργεια και την δημιουργικότητα μου ( το “προτιμώ” εν προκειμένω είναι λέξη παγίδα διότι υποδηλώνει ότι έχω και άλλη επιλογή, αλλά ας όψεται…). Αφ’ ετέρου και να βρω το χρόνο να δαχτυλογραφήσω τα 2 έτοιμα άρθρα δεν μου βγαίνει να το κάνω. Και εξηγούμαι ευθύς αμέσως: Με όλα αυτά που συμβαίνουν στην Ελλάδα τον τελευταίο καιρό (ΔΝΤ, νέα μέτρα κτλ.), θα κάθομαι εγώ να γράφω για τα φοιτητικά μου χρόνια και για το πόσο για το πούτσο είναι το χημικό Αθηνών;;; Ποιος χέστηκε; Κι αν χέστηκε κάποιος, κακώς!!!

Δεν μπορώ άλλο ρε φίλε να βλέπω την κατάσταση να πηγαίνει απ’ το κακό στο χειρότερο και να μην γίνεται τίποτα (ελάτε τώρα, ξέρετε για ποιο πράγμα μιλάω…μην σφυρίζετε αδιάφορα…). Δεν αντέχω άλλο να με παίρνει τηλέφωνο ο πατέρας μου και να μου το παίζει cool σε φάση «δε τρέχει τίποτα» «μην ανησυχείς για μας, όλα θα πάνε καλά» «εσύ κοίτα να περνάς καλά» μόνο και μόνο για να μη με στεναχωρήσει. Δεν αντέχω άλλο να μιλάω όσο πιο αραιά γίνεται με τη μάνα μου επειδή εκείνη δεν είναι τόσο cool και τη παίρνουν τα ζουμιά. Δεν αντέχω άλλο να είμαι εδώ κι όχι εκεί. Θα μου πεις βέβαια: «Και να ήσουν εδώ τι θα έκανες;» Έλα ντε; Τι να έκανα;

Σε δημοσκόπηση, λέει, το 51% των ελλήνων είναι έτοιμοι να βγούνε στους δρόμους. Ε ΒΓΕΙΤΕ ρε πούστη μου! Τι περιμένετε;;; Το ειδικό σινιάλο; Το σύνθημα; Περιμένετε να σκάσει τηλεφώνημα απ’ τον Μπάμπη το Σουγιά; Είμαι έτοιμος να βγω στους δρόμους σημαίνει είμαι στη πόρτα με τα καδρόνια και τις τσουγκράνες στο χέρι και τις μολότοφ στη σάκα και δεν προλαβαίνω να σηκώσω το γαμημένο το τηλέφωνο για να απαντήσω σε δημοσκόπηση που με ρωτάει «Είστε έτοιμος να κατέβετε στους δρόμους; Πάρα πολύ – πολύ – μέτρια – λίγο – καθόλου- δεν ξέρω/δεν απαντώ». Έλεος! Ξυπνάτε ρεεεεε!!!!

Κλείστε τις τηλεοράσεις, τα ραδιόφωνα και τις εφημερίδες. Σας παραμυθιάζουν, σας υπνωτίζουν, σας κοιμίζουν! Μην ξαναδείτε ειδήσεις! Αν θέλετε να τρομάξετε ή να αηδιάσετε (ή και τα δύο μαζί, δεν θα γίνω κριτής του μαζοχισμού κανενός…) υπάρχουν άπειρες ταινίες θρίλερ που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο. Δωρεάν! (αυτή η λέξη πάντα έκανε τη διαφορά θαρρώ…). Αφήστε την οργή σας να ξεσπάσει! Στοχευμένα, όχι γενικά και ανεξέλεγκτα. Δεν είναι ο Γιωργάκης κι ο κάθε Γιωργάκης που βάζουν στη θέση του, το πρόβλημα. Δεν είναι άνθρωπος ο εχθρός. Το σύστημα είναι ο εχθρός! (πω πω, σαν τον παραγιό του Λένιν ακούγομαι. What the fuck is wrong with me…?) Αντιδράστε τώρα που είναι νωρίς και έχετε ακόμα δυνάμεις. Γιατί σας βλέπω μετά από λίγο καιρό όχι μόνο να το έχετε συνηθίσει αλλά και να σας αρέσει (βλέπε σύνδρομο της Στοκχόλμης…). Άσε που όσοι θα έχουν ακόμα τη θέληση δεν θα έχουν τη δύναμη, διότι λόγο της λιτότητας και της ανέχειας θα είναι σαν ισχνές αγελάδες (‘ντάξει το γάμησα).

Το ξέσπασμα του κόσμου πρέπει –και θα είναι– μαζικό. Δεν έχει σημασία η πολιτική ή ιδεολογική ταυτότητα του καθενός. Πάνε αυτά. Δεν έχει σημασία αν ψήφησες ΠΑΣΟΚ ή ΝΔ. Και οι δύο σε γαμήσανε στον κώλο χωρίς σάλιο. Δεν έχει σημασία αν είσαι δεξιός ή αριστερός. Γιατί και ο δεξιός και ο αριστερός πεινάνε το ίδιο όταν δεν έχουν να φάνε. Και στενοχωριούνται το ίδιο όταν δεν έχουν λεφτά να πάρουν στα παιδιά τους καινούργια ρούχα. Ούτε πρόκειται για ταξική επανάσταση. Στην περίπτωση μας δεν χρειάζεται μια καταπιεσμένη τάξη να ανατρέψει την άρχουσα τάξη και να αναλάβει εκείνη με τη σειρά της την εξουσία. Πολύ απλά, γιατί δεν υπάρχουν πια τάξεις. Όλα αυτά είναι απομεινάρια του “ένδοξου” παρελθόντος. Υπάρχουν οι φτωχοί και υπάρχουν οι πλούσιοι. Τέλος! Υπάρχουν αυτοί που πεινάνε και αυτοί που τα ‘φαγαν και συνεχίζουν να τα τρώνε. Υπάρχουν αυτοί με τα τζιπ, τα κότερα, τις βίλες και τις πισίνες και υπάρχουν και όλοι οι υπόλοιποι. Καλά υπάρχουν και αυτοί με τα τζιπ και τις βίλες –αγορασμένα με δάνεια– οι οποίοι χρωστάνε σε όποιον μιλάει ελληνικά, αλλά αυτοί είναι από άλλο ανέκδοτο…

Οργανωθείτε και αντιδράστε όλοι μαζί! Εγώ θα ήθελα να δω το μαγαζάτορα να καίει το δικό του μαγαζί κι ύστερα να λέει «Πάμε να κάψουμε και τα υπόλοιπα!». Θα ήθελα να δω τον μπάτσο να παρατάει το γκλόπ και την ασπίδα και να βουτάει τη πέτρα και τη μολότοφ και να κάνει στροφή 180^ο. Γιατί φίλε, κι ο μπάτσος μισθωτός δεν είναι; Και του μπάτσου δεν κόψανε τους μισθούς και τα επιδόματα; Ο μπάτσος δεν πεινάει νομίζεις; Ο μπάτσος δεν βάζει τα κλάματα μόνος στο σκοτάδι όταν η οικογένεια του έχει πέσει για ύπνο…;

Αντιδράστε! Σταματήστε να πληρώνετε δάνεια και λογαριασμούς. ΟΛΟΙ! ΜΑΖΙΚΑ! Μόνο έτσι θα έχει αντίκτυπο. Τι φοβάστε; Μη σας τα κόψουν όλα; Μην σας πάρουν το σπίτι; Και ποιός θα το αγοράσει; Αφού κανείς δεν έχει λεφτά. Σηκώστε όλες τις καταθέσεις σας απ’ τις τράπεζες. Αφαιρέστε τους την ρευστοποιητική τους δύναμη. Αφαιρέστε τους την όποια δύναμη. Το σύστημα έχει φτάσει στα όρια του προ πολλού και δοκιμάζει τις τελευταίες αντοχές του. Ο καπιταλισμός είναι δεδομένο με μαθηματική ακρίβεια ότι θα καταρρεύσει. Δεν χωράει αμφιβολία γι’ αυτό. Ας του δώσουμε μια να ψοφήσει μια ώρα αρχύτερα. Ας είναι η χώρα μας η πρώτη που έδωσε τη χαριστική βολή. Ας μείνουμε και πάλι στην ιστορία για κάτι καλό ύστερα από τόσες χιλιάδες χρόνια. Τα πράγματα σίγουρα θα γίνουν πολύ χειρότερα πριν γίνουν καλύτερα. Θα γίνουν όμως, δεν μπορεί. Ας επιταχύνουμε την διαδικασία. Η αρχή του τέλους έχει έρθει…Κι ίσως προλάβουμε να ζήσουμε (Εμείς, όχι τα παιδιά μας. Καμία γενιά –αντίθετα με το ό,τι λέει– δεν αγωνίστηκε ποτέ για τα παιδιά της. Όλοι για τον εαυτό τους αγωνίζονται.) σε μια κοινωνία όπου τα λεφτά δεν θα είναι τίποτε άλλο παρά δυσάρεστες αναμνήσεις…Ίσως…Αλλά και μόνο η σκέψη αυτή δεν σε κάνει να θες να προσπαθήσεις;

Τα ηφαίστεια τον παίρνουν!!!

Έχω τόσα νεύρα και τόση όρεξη να γαμοσταυρίσω αυτή τη στιγμή που δεν με σταματάει τίποτα...Κάντε υπομονή λοιπόν γιατί το παρακάτω κείμενο θα είναι μια συλλογή απο βρισίδια. Κι αν κάποιος παρεξηγηθεί...wait for it...steady...steady...here it comes! ΣΤΙΣ ΒΡΩΜΕΡΕΣ ΤΡΙΧΩΤΕΣ ΑΡΧΙΔΑΡΕΣ ΜΟΥ!!! που κρέμονται προκλητικά λιγο πιο κάτω από την καραπουτσακλάρα μου...

Εμένα που με βλέπετε, ξέρετε που έπρεπε να είμαι τώρα; Τώρα, αυτή τη στιγμή που γράφω...; Έπρεπε να είμαι μέσα σε ένα γαμημένο κωλοαεροπλάνο με υπερβολικά άβολες θέσεις και εμετική κίτρινη-μπλε ελεκτρίκ διακόσμηση και αεροσυνοδούς πουστράκια (όλοι ανεξαιρέτως, όλες τις φορές που έχω πετάξει) που σου μιλάνε σε μια γλώσσα που μόνο οι ίδιοι (και αν...) καταλαβαίνουν και περνάνε κάθε λίγο και λιγάκι και σου πρήζουν τον πούτσο πουλώντας σου ότι λογής άχρειαστα προϊόντα μπορείς να φανταστείς, όπως τσιγάρο χωρίς καπνο (wtf!?!?) ή κουπόνια λοταρίας (;;). Και ξέρετε που στο πούτσο θα πήγαινε το μπουρδέλο; Στη πιο άκυρη ίσως χώρα της Ευρώπης. Στη Λετονία. Και γιατί θα πήγαινα στους πουθενάδες αυτούς; Για να δω κάτι άλλους πουθενάδες που ακούνε στο όνομα Metallica. Ξέρω, respect, αλλά έχω τόσα νευρα που τους παίρνει κι αυτούς η μπάλλα. Άσε μη θυμηθώ τώρα το Load και το Re-load (λές και η μία μαλακία που τράβηξαν στη μάπα μας δεν ήταν άρκετη και είπαν να το ξανακάνουν) και το επιεικώς άθλιο, καταπόνημα-για-τα-αυτία-ακόμα-και-αυτών-που-πηγαίνουν-σε-συναυλία-των-Stomp, εμετικό St. Anger και συγχυστώ περισσότερο...

OK, τους έχω δει και το '99 και το '07 στην Ελλάδα. Δεν χάνω και τίποτα, το ξέρω. Δεν είναι δα και οι ACDC στην τελευταία τους συναυλία ever. Άλλα δεν είναι αυτό το θέμα. Είχα κωλοψηθεί για ένα ταξιδάκι. Θα πηγαίναμε με άλλους 4 κάφρους, θα πίναμε όλη μέρα μπύρες με 50 cents, θα βλέπαμε τη συναυλιούλα μας να θυμηθούμε τα παλιά και θα κάναμε και τον τουρισμό μας. Και στο κάτω κάτω θα έβλεπα και μια πόλη που δεν έχω δει (όχι ότι είχα σκεφτεί ποτέ να πάω στη Ρίγα, άλλα ότι βλέπεις καλό είναι)

Αλλά όοοοχι...Το μαλακισμένο το ηφαίστειο είχε άλλη άποψη! Το γαμήδι πήγε και εξερράγη κι άρχισε να ξερνάει σκατά δεινοσαύρων ανακατεμένα με στάχτη...Ούτε αυτό δεν μπόρεσε να κάνει σωστά το άχρηστο, μια έκρηξη της προκοπής, με τη λάβα να ρέει άφθονη και να λιώνει τους πουθενάδες τους κωλοισλανδούς σαν τα κεράκια της λαμπρής! Όοοχι, έπρεπε να ξεράσει τη γαμοστάχτη που πάει και κολλάει στους γαμοκινητήρες των αεροπλάνων κι έτσι δεν πετάει ούτε κουνούπι πάνω απο την βόρεια Ευρώπη. Περίμενε επί εκατονταετίες, χιλιετίες ίσως, μέχρι να αποφασίσω εγώ να πάω εκδρομή για σαβατοκύριακο, να κλείσω εισιτήρια για αεροπλάνο για συναυλία και για χόστελ, να έρθει η μέρα της εκδρομής και να ανυπομονώ να φύγω για να πάει να εκραγεί το γαμόσταυρο! Αίσχος!

Εν κατακλείδι: Τα ηφαίστεια γαμιούνται. Ασχημα. Από όλες τις τρύπες...Επίσης, ο Ήφαιστος τον παίρνει. Κι αυτός και όλο του το σόι. Επίσης η πουτάνα η ξεκολιάρα η γυναίκα του η Αφροδίτη κάνει παρτούζες με όλους τους υπόλοιπους Θεούς του Ολύμπου (και τους ημίθεους) όταν αυτός γαμιέται στα έγκατα της κόλασης και φτιάχνει πανοπλίες για τα μαλακισμένα τους Αχαιούς. Επίσης Ο Αίολος (γιατί κι αυτός ο μαλάκας έχει βάλει το χεράκι του στην όλη κατάσταση) είναι μεγάλη πουστάρα και τραβέλι και κάνει πιάτσα στη Συγγρού. Είναι μάλιστα τόσο φτηνός σκατόπουστας που χρεώνει μόνο 15 ευρώ και κάνει πίπες τσάμπα.

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, γαμήθηκε και το πείραμα που είχα να κάνω σήμερα. Δε γαμιέται...Εμείς να μαστε καλά! Τα είπα και ξαλάφρωσα...Πάω να πιώ καμια μπύρα να ισιώσω.

Υ.Γ. Όπως είπανε και οι φίλοι μου οι Metallica (τότε που τα λέγαν ωραία ακόμα...):

"Soon to fill our lungs the hot winds of death

The gods are laughing, so take your last breath"

Διαφημιστικό μπρέικ

Κυρίες και κύριοι διακόπτουμε τη ροή του προγράμματός μας για ένα εντελώς αχρείαστο πλην ευχάριστο διαφημιστικό διάλειμμα. Μείνετε συντονισμένοι! Άλλωστε και να θέλατε να αλλάξετε συχνότητα δεν μπορείτε γιατί κρατάω το τηλεκοντρόλ…

Φίλε σινεφίλ! Εσύ έβαλες tiiinezwsfilms στη μπαταρία;;;

Έχω μια πελώωωωωωωρια λαχτάρα για tiiinezwfilms!

Tiiinewzfilms! Κάνεις δεν μπορεί να φάει μόνο ένα!

Tiiinewzfilms με διπλό αμμωνιαζόλ! Τώρα και σε οικονομική συσκευασία!

Είναι, είναι η παρέα η ωραία που διαρκεί!

Δες κι εσύ! Tiii-newz-films καρέ!

Ατέλειωτη ευχαρίστηση…!

Κανονικά δεν θα έκανα κάτι τέτοιο…ΑΛΛΑ…Πρώτα απ’ όλα αξίζει. Δεν θα το έκανα για κάποιον που δεν το αξίζει. Πάντα κατά την δική μου ταπεινή και προσωπική γνώμη, έτσι; Κατά δεύτερον δεν παίζουν λεφτά στη μέση. Θέλω να πω είμαι blogger και είναι ανεξάρτητοι κινηματογραφιστές. Δεν μπορεί κανείς να μας κατηγορήσει για διαπλοκή και συμφωνίες under the table. Τρίτον, είναι δικά μας παιδιά. Συγκεκριμένα ένα από τα ιδρυτικά μέλη της tiiinewzfilms τυχαίνει να είναι καλός φίλος. Τέλος, στην ουσία τους εκμεταλλεύομαι. It’s like stealing candies from a baby! Διότι, ας είμαστε ρεαλιστές, οι αναγνώστες μου είναι: ένας θείος και 2 ξαδέρφια, η γυναίκα, 10-15 φίλοι, 2-3 Τζούλιες και ο spasokaridos ο οποίος στο τέλος θα αποδειχθεί ότι είμαι εγώ και γράφω τα σχόλια υπνοβατώντας, οπότε δεν μετράει καν. Αντιθέτως τα παιδιά έχουν ήδη σταθερό fanbase και χιλιάδες views στο youtube. Επομένως, they are doing ME a favour.

Πέρα από την πλάκα, αυτό που θέλω να πω έχοντας παρακολουθήσει όλες τους τις ταινίες, από το κλασσικό πλέον ντεμπούτο τους “V for Veronica” μέχρι την πιο πρόσφατη δουλεία τους, το “Melancholy Disorder”, είναι ότι αν και “homemade” είναι άρτιες και καλογυρισμένες, η μουσική επένδυση τα σπάει, ενώ συνήθως αφήνουν τις εικόνες να μιλήσουν. Και μιλούν με λόγια πολύ δυνατά, πιστέψτε με. Αυτό που με εντυπωσιάζει στο όλο εγχείρημα είναι ότι μια παρέα παιδιών με μόνα τους εφόδια μια κάμερα, ένα δυνατό PC και 2-3 καλά software αλλά ΚΑΙ άπειρη διάθεση, φρέσκα μυαλά, έντονους κοινωνικούς –και όχι μόνο- προβληματισμούς, μπόλικη φαντασία, απεριόριστη δημιουργικότητα και αρκετό μεράκι (και αμέτρητα μπουκάλια Amstel ενδεχομένως) κατάφεραν να βγάλουν προς τα έξω μια δουλειά που θα ζήλευε ακόμα κι ο Kubrick (ΟΚ ίσως να γίνομαι κομμάτι υπερβολικός αλλά you get my point). Φανταστείτε τι θα έκαναν αν είχαν το budget του James Cameron. Αν και νομίζω πως αν τους ρωτήσεις θα πουν ότι δεν το θέλουν κι ότι προτιμούν να κάνουν τις ταινίες τους όπως τις κάνουν τώρα.

Συνεχίστε να μας εκδικείστε λοιπόν μάγκες, με τα κινηματογραφικά σας όνειρα! Η επιτυχία θεωρώ πως είναι ήδη καθ’ οδόν. Μπορεί να στρίβει στην γωνία ακόμα και τώρα…Καλή συνέχεια! Α! Και κάντε κάτι επιτέλους με αυτό το στοιχειωμένο πια “Πριν σε σκοτώσω”. Ο λαός αδημονεί…

Για περισσότερες πληροφορίες επισκεφθείτε το site της Άτυπης Κινηματογραφικής Συμμορίας tiiinewzfilms στο www.tnfilms.gr

Σκάσε και πλήρωνε

Την αφορμή για το κομμάτι που ακολουθεί μου την έδωσε ο φίλος Β.Γ. (Ναι, είναι ο ίδιος "μαλάκας" που έλεγε ότι γεράσαμε στο προηγούμενο άρθρο. Αγόρι μου! Θα σε κάνω εγώ διάσημο!). Είμαστε στο καφενείο του χωριού –ναι, όσο κι αν σας κάνει εντύπωση οι Βρυξέλλες είναι ένα μεγάλο χωριό (τουλάχιστον για εμάς τους έλληνες) κι όπως κάθε χωριό που σέβεται τον εαυτό του, έτσι κι αυτό έχει το καφενείο του στη κεντρική πλατεία- λίγη ώρα πριν το ντέρμπι και έχουμε πιάσει την καθιερωμένη πια συζήτηση για τα πολιτικά. Ο Β. έχει NOVA οπότε βλέπει ελληνική ΤV. Μου λέει λοιπόν:

- Μαλάκα τι είδα σήμερα στην TV; Μου σηκώθηκε η τρίχα! Δεν πίστευα στα αυτιά και τα μάτια μου!

- Τι είδες ρε μαλάκα; Θα κατέβετε με «πειραματική» 11άδα από τις ακαδημίες και Αλέφαντο προπονητή;

- Μη λες βλακείες ρε! Είδα διαφήμιση που παίζεται στην Ελλάδα και λέει: «Αν αγαπάς την Ελλάδα στάσου κι εσύ δίπλα της! Αριθμός λογαριασμού τάδε κτλ κτλ…)

Η πρώτη μου αντίδραση ήταν ένα ανάμεικτο συναίσθημα. Κάτι ανάμεσα σε αηδία και γέλιο. Ύστερα το επεξεργάστηκα μέσα μου και το γέλιο μετατράπηκε σε οργή. Και ιδού η απάντησή μου στην εν λόγω διαφήμιση: Όχι ρε! Δεν την αγαπάω την Ελλάδα! Αυτή με αγαπάει δηλαδή;

Δεν τους φτάνει λοιπόν που κουτσουρέψανε μισθούς και επιδόματα, συντάξεις και παροχές. Δεν τους φτάνει που αύξησαν τους φόρους. Ζητάνε και ελεημοσύνη!;!;! Τουλάχιστον απ’ ότι έμαθα επέβαλλαν φόρο 20% στα εισοδήματα της εκκλησίας – δυστυχώς όχι ΚΑΙ στην ακίνητη της περιουσία- κι αυτό είναι το μόνο ευχάριστο. Βγήκαν λοιπόν οι κύριοι, φορώντας τα λουστρίνια τους ωσάν κονιόρδοι, στη γύρα για να ζητιανέψουν από τους ξένους εταίρους μας. Στην προκειμένη η μόνη «εταίρα» είναι η ίδια η Ελλάδα, ενώ όλοι αυτοί μοιάζουν να είναι «συνέταιροι» στην κονόμα (βλέπε εξοπλισμούς κτλ.) αλλά όχι και στο έγκλημα. Κοινώς τώρα που το σκατό χτύπησε στον ανεμιστήρα, δε σε ξέρω δε με ξέρεις… υποφέρεις και ΘΑ-συνεχίσεις-να-υποφέρεις-για πολύ-ακόμα-βρωμερό-σκουλίκι! Αφού λοιπόν οι κύριοι γύρισαν πίσω με άδεια χέρια…Μα τι λέω;; Ξέχασα! Στα 3 (αρχίδια) πήραν μια βίζα δώρο…Όχι black, μην κάνεις όνειρα…Ούτε platinum. Ούτε καν gold για τα μικροέξοδα βρε αδερφε…Όχι, όχι… τίποτα που να έχει να κάνει με λεφτά. Απλά ένα ελευθέρας για να μπαίνουμε στην καλύτερη και γαμιστερότερη χώρα του κόσμου άκοπα. «Ευχαριστούμε την κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών» (με κινέζικη προφορά, για να μην ξεχνιόμαστε) και συνεχίζουμε. Ήρθαν λοιπόν πίσω και βγάλανε δίσκο υπέρ ανεγέρσεως…του κράτους ώστε να δώσει ο έλληνας από το υστέρημα του. Ποιο υστέρημα ρε βλάχο;;; Για να υπάρξει το υστέρημα πρέπει πρώτα να υπάρχει το πλεόνασμα…Εδώ όμως δεν υπάρχει ούτε πλεόνασμα ούτε υστέρημα ούτε τίποτα. Με δανεικά ζει ο έλληνας, πάρτε το χαμπάρι επιτέλους.

Βέβαια, για να κάνω λίγο και το δικηγόρο του διαόλου που μ’ αρέσει και επειδή τίποτα σ’ αυτή τη ζωή δεν είναι άσπρο-μαύρο (εκτός από τις ζέβρες και τον ΠΑΟΚ): Γιατί μου παραπονιέσαι έλληνα λαμογιάκο μου εσύ; «Να πληρώσουν αυτοί που τα ‘φαγαν» φωνάζεις. «Να πάνε πρώτα φυλακή αυτοί που τα πήραν και μετά θα πληρώσω» λες. Ναι, ε;;; Τόσα χρόνια που τους ψηφίζεις, αυτούς που σε έκλεβαν, γιατί δεν παραπονιόσουν; Εσύ που τους έδινες την λαϊκή εντολή να κοροϊδεύουν την Ε.Ε. δεν ήσουν συνένοχος; Εσύ που ο γιός σου ο στρουγκανόβλαχος μπήκε στο δημόσιο έχοντας τελειώσει το γυμνάσιο με 8, επειδή είχες μπάρμπα βουλευτή από το χωριό σου, γιατί ωρύεσαι; Τόσους μισθούς έχει φάει τόσα χρόνια ο χαραμοφάης! Guess what…It’s payback time!

Ναι, έφταιξαν! Ναι, έκλεψαν! Ναι, τους αξίζει να σαπίσουν στη φυλακή μέχρι να πεθάνει ο Highlander! Αλλά κι εσύ δεν πας πίσω. Όταν ο άλλος σου λέει κατάμουτρα: «Ξέρεις κάτι μωρέ; Θα σε ληστέψω. Έτσι επειδή γουστάρω…» κι εσύ πας και του δίνεις το κλειδί της πόρτας και το συνδυασμό του χρηματοκιβωτίου, ε δεν είσαι άξιος της μοίρας σου; Κι αφού δεν έχεις την διάθεση να σηκωθείς από τον καναπέ σου και να κάνεις επανάσταση και να τους πετάξεις όλους από έναν γκρεμό (δεν μιλάω για ανέκδοτα τύπου ΠΑ.ΜΕ., μιλάω για αληθινή επανάσταση με ικριώματα και γκιλοτίνες και τα σχετικά στο Σύνταγμα…σαν τον παλιό καλό καιρό) ε, σκάσε και πλήρωνε!

«Μιλάς κι εσύ που πήγες στο εξωτερικό και βολεύτηκες;» Ναι μαλάκες μου, βολέυτηκα! Κι ελπίζω οι θεοί να με αγαπάνε και να μη με βγάλει ο δρόμος μου ξανά από Ελλάδα (για εργασία τουλάχιστον, γιατί για διακοπές μια χαρά είναι. Άσε που όταν έρχομαι ακουμπάω και «συνάλλαγμα» για να μην γκρινιάζετε). Και γελάω με όλους αυτούς που βγαίνουν στα παράθυρα και διαρρηγνύουν τα ιμάτια τους για την κατάφωρη αδικία που τους βρήκε. Και με αυτούς που κατεβαίνουν στις πορείες επειδή επιβαρύνθηκε άδικα ο κλάδος τους. Γελάω και με τον πατέρα μου (ταρίφας είναι) που κατέβηκε για πρώτη φορά στη ζωή του σε πορεία επειδή αναγκάζουν, λέει, την κίτρινη φυλή να κόβει αποδείξεις. Αν δεν την κόψεις εσύ, δεν την κόψει ο ένας, δεν την κόψει ο άλλος, ποιος στο διάολο θα τη κόψει τη ριμάδα την απόδειξη;;; Αλήθεια πώς γίνεται όλοι να αναγνωρίζουν το πρόβλημα και την δύσκολη θέση στην οποία βρίσκεται η χώρα και όλοι να λένε ότι πρέπει να «βοηθήσουμε όσο μπορούμε» αλλά όταν έρχεται η μαύρη ώρα να βάλουν το χέρι στη τσέπη για να «βοηθήσουν όσο μπορούν» ξαφνικά κωλώνουν, κάνουν τους κινέζους, και διαμαρτύρονται για αδικία…;

Άρα έχουμε και λέμε:

Μαλάκα Γιώργο…Πάρε τα μέτρα που πρέπει να πάρεις. Κόψε τους κώλους που πρέπει να κόψεις. Ρούφα το αίμα του έλληνα μισθωτού με μπουρί σόμπας. Αλλά μέχρι εκεί! Γελοιότητες του στυλ «Συγκινούμαι όταν με πιάνουν οι απλοί πολίτες στο δρόμο...» διαβάζοντας από μέσα, λογαριασμοί ελεημοσύνης και άλλες τέτοιες ομορφιές ΑΠΑΓΟΡΕΥΟΝΤΑΙ!!! Το μόνο που καταφέρνεις είναι να προκαλείς αηδία και εμετο! Το χάπι/υπόθετο είναι πολύ μεγάλο/χοντρό για να χρυσωθεί…

Μαλάκα έλληνα μισθωτέ…Όπως είπα και πριν: ΣΚΑΣΕ και ΠΛΗΡΩΝΕ! Γιατί το λιγότερο που μπορείς να χαρακτηριστείς είναι συνυπεύθυνος. Η ανοχή είναι συνενοχή κι αυτό να το θυμάσαι (γιατί μόνο τώρα που τσούζει θα το θυμηθείς όντως) την επόμενη φορά που θα πας στην κάλπη. Κι αν ακόμα δεν πήρες το μήνυμα κλείνω με ένα από τα αγαπημένα μου αποφθέγματα:

«Η δημοκρατία είναι ένας μηχανισμός που ΔΙΑΣΦΑΛΙΖΕΙ ότι κυβερνώμεθα ΟΧΙ καλύτερα απ’ ό,τι AΞΙΖΟΥΜΕ» George Bernard Shaw

(Το be continued…someday…somehow…)

27

Disclaimer: Με την ευκαιρία του επικείμενου εορτασμού των 27^ων γενεθλίων μου, θα ήθελα να θίξω ένα θέμα το οποίο απασχολεί (θα ήθελα να πιστεύω) αρκετά έντονα τα άτομα της γενιάς μου, πάντα μέσα από προσωπικά παραδείγματα, βιώματα κι εμπειρίες (booooring…). Όσοι είναι κάτω από 25 και πάνω από 28, βία 29 και φυσικά έχουν κάτι καλύτερο να κάνουν από το να ασχολούνται με τους υπαρξιακούς προβληματισμούς ενός 27χρονου για τα επόμενα 5 λεπτά, μπορούν να προσπεράσουν είτε γιατί είναι μικροί ακόμα για να τους απασχολούν τέτοια ζητήματα, εξ ου και θα το βρουν ανιαρό, είτε γιατί τους είχαν απασχολήσει κάποτε αλλά τα έχουν ξεπεράσει. Οι υπόλοιποι αν θέλετε πηγαίνετε να ετοιμάσετε ένα δυνατό φραπέ ή έναν διπλό εσπρέσσο…περιμένω.

Καλά, δεν πιστεύω να σηκώθηκε κανείς στ’ αλήθεια για να βάλει καφέ. Θα σας πάρει και θα σας σηκώσει...Και συνεχίζω:

Στην αρχή νόμιζα ότι ήταν η ιδέα μου. Κάτι σαν το ενοχλητικό κουνούπι όταν κοιμάσαι που δεν ξέρεις αν όντως υπάρχει ή το ονειρεύεσαι. Όλα είναι παιχνίδι του μυαλού μου είπα και δεν έδωσα σημασία. Ύστερα άρχισε να γίνεται συχνότερο κι εντονότερο. Θα μου περάσει είπα, δεν είναι τίποτα… Μόνο όταν άκουσα κι άλλους να μου το λένε η θλιβερή συνειδητοποίηση της πραγματικότητας ήρθε και με χτύπησε στο πρόσωπο όπως το παγόβουνο τον τιτανικό, όπως η μυγοσκοτώστρα την μύγα που ανυποψίαστη κάθεται και τρίβει τα μπροστινά τη πόδια, όπως το τρελλό φορτηγό με τα φώτα σβησμένα με τα φρένα σπασμένα του Πάριου αυτήν που τον πλήγωσε (που πάω και τα βρίσκω ο πούστης…;). Κι η πραγματικότητα είναι αυτή: Φίλε…ΜΕΓΑΛΩΣΑ!!! Ποιος; Εγω! Εγώ που πίστευα πως θα μείνω για πάντα παιδί (καλά, κατά μία έννοια θα είμαι πάντα παιδί καθ’ ότι ως γνωστόν εμείς τα αγοράκια δεν μεγαλώνουμε και ποτέ) έγινα άντρα! Εγώ που νόμιζα πως θα ζω για πάντα κάτω από τη φτερούγα της μαμάκας μου, ζω (κάτω από την φτερούγα της κοπέλας μου – ε, μην τα θέλουμε κι όλα δικά μας.) στο εξωτερικό! Έχω δουλειά (ναι εξυπνάκια, το να κάνεις διδακτορικό, εδώ στο εξωτερικό θεωρείται δουλειά. Το ότι στην Ελλάδα ΔΕΝ θεωρείται θα έπρεπε να σε ενοχλεί.), σταθερό μισθό, πάγια έξοδα (respect!), δικά μου έπιπλα. Ψωνίζω πλυντήρια και ψυγεία με την κοπέλα μου και κοιτάμε ποιά τραπεζαρία ταιριάζει με το σαλόνι μας. Τι λες τώρα;!;!;!

Πριν βιαστούν ορισμένοι να πουν χαιρέκακα «Μπράβο Κολόμβε, ανακάλυψες την Αμερική!» ας αναλογιστούν ότι απευθύνομαι σε έλληνες. Μετρήστε πόσους έλληνες ξέρετε που έχουν φύγει από το σπίτι τους μέχρι τα 26; Ωραία. Τώρα μετρήστε πόσους ξέρετε που είναι 30φεύγα και μένουν ακόμα στο σπίτι των δικών τους (Όχι, το καμαράκι στην ταράτσα δεν θεωρείται δικό σου σπίτι! Σύνελθε άνθρωπέ μου!). Αnd the oscar goes to….μαμακιαααααας!

Το αξιοπερίεργο όμως στην όλη υπόθεση είναι άλλο. Πρώτον, αυτό το μαγικό/καταραμένο νούμερο…το 27. Γιατί τώρα κι όχι πιο πριν; Η αλήθεια είναι ότι ανάλογα με τα βιώματα του καθενός το νούμερο μπορεί να μην είναι το ίδιο πάντα, αλλά σίγουρα κάπου εκεί γύρω “παίζει”. Ίσως γιατί είναι πολύ κοντά σε ένα άλλο στοιχειωμένο νούμερο. Το...30 (μπρρρρρ ανατρίχιασα!). Το άλλο που παρατήρησα είναι ότι έτσι ακριβώς νιώθουν σχεδόν όλοι οι συνομήλικοι μου. Οι συζητήσεις μας επί του θέματος το τελευταίο καιρό καταντούν γραφικές. Παραθέτω ένα μικρό παράδειγμα:

(Η απομαγνητοφώνηση ξεκινάει ένα κλικ πιο νωρίς για να σας εισαγάγω στο κλίμα)

- Τον μαλάκα, οφσάιντ* έδωσε!

- Ε αφού οφσάιντ ήτανε, τι ήθελες να δώσει;

- Καλά ρε μαλάκα, στραβός είσαι; Που το είδες το οφσάιντ;

- Τι που το είδα ρε μαλάκα; Μας δουλεύεις; Οι αμυντκοί ήταν στην Ομόνοια και ο επιθετικός στο Σύνταγμα!

Ύστερα από 10 λεπτά εκατέρωθεν χαρακτηρισμών σε ανάλογο ύφος και αφού συμφωνήσαμε πως διαφωνούμε και αποφασίσαμε να δεχτούμε και οι δύο το αντίθετο από αυτό που θα έλεγε ο Βαρούχας το βράδυ στην εκπομπή για τη συγκεκριμένη φάση:

- Τι θα κάνετε το βράδυ;

- Θα αράξουμε σπίτι μάλλον (βάζεις και το μάλλον για να αφήσεις ανοιχτά όλα τα ενδεχόμενα. Λες και υπάρχει περίπτωση να κάνεις κάτι διαφορετικό…). Θα δούμε καμιά ταινιούλα. Εσείς;

- Κι εμείς μια απ’ τα ίδια.

Ακολουθεί σύντομη παύση. Κι ύστερα:

-Αααααχ! Μεγαλώσαμε ρε φίλε…

-Γάμησε τα! Πάνε οι εποχές που βγαίναμε κάθε μέρα.

-Άστα να πάνε. Πτώματα είμαστε.

-Ρε μαλάκα, μήπως είμαστε λίγο υπερβολικοί; Μήπως να βγαίναμε, έτσι για να μη μας λένε ότι γεράσαμε; (ποιοι στο λένε παλικαρά μου; Πριν το έλεγες μόνος σου…)

Ακολουθεί άλλη μια σύντομη παύση. Κι ύστερα με μια φωνή κι οι δύο:

-Μπααααα…που να τρέχουμε τώρα; Ξυπνάμε και νωρίς αύριο…

Και εντάξει, οι γονείς μας όταν ήταν 27 χρονών είχαν εμάς (ζωή να ‘χουμε). Τους δικαιολογώ. Εμείς, που έχουμε όλο τον κόσμο στα πόδια μας, τι δικαιολογία έχουμε; Κι αυτό είναι από τα αρνητικά της όλης υπόθεσης. Όντως δεν υπάρχει ούτε η θέληση ούτε η ενέργεια για τα ολονύχτια καφριλίκια που κάναμε μέχρι και πριν λίγα χρόνια. Βέβαια, τότε δεν δουλεύαμε 8, 9 και 10 ώρες την ημέρα. Τότε ψωλάραμε σε μια σχολή ή για την ακρίβεια στην καφετέρια μιας σχολής όλη μέρα. Πόσο τις νοσταλγώ αυτές τις μέρες... Γιατί;;; Μα φυσικά γιατί δεν υπήρχαν ευθύνες. Έκανα ότι μου γούσταρε, χωρίς να πολυσκέφτομαι τις συνέπειες και φυσικά χωρίς ποτέ να πληρώνω τα σπασμένα. Ζάχαρη δηλαδή… Κι αυτή τη στιγμή δεν κάνω τον ηθικολόγο, ούτε κράζω τους νεότερους που κάνουν τα ίδια. Έτσι έπρεπε να γίνει στην περίπτωση μου, έτσι πρέπει να γίνει και στην δική τους. Γιατί; Μα γιατί η ωρίμανση είναι μια εξελικτική διαδικασία. Δεν έρχεται από τη μια μέρα στην άλλη. Κι όσο πιο λίγες οι εμπειρίες και τα βιώματα τόσο πιο πολύ αργεί να έρθει. Κι αφού ήρθε σε μένα (το στανταράκι outsider) αργά η γρήγορα θα έρθει και σ’ αυτούς. Γι’ αυτό παιδιά σπάστε τα!

Εντάξει, για να μην είμαι και υπερβολικός, δεν λέω δα ότι με πήραν και τα χρόνια. Και θα βγω και θα διασκεδάσω κι απ’ όλα (με ρέγουλα έ; Δουλεύουμε αύριο…). Ίσως απλά τώρα προτιμώ διαφορετικό τρόπο διασκέδασης. Άλλωστε ποτέ δεν ήμουν μεγάλος fan των clubs και των νυχτερινών κέντρων. Αλλά πήγαινα γιατί “έπρεπε” να πάω. Γιατί θα πήγαινε η παρέα και ποιος ήμουν εγώ που θα χαλούσα τη παρέα; Τώρα επιλέγω να μην πάω. Συνειδητά! Και είμαι σίγουρος για την επιλογή μου. Κι αυτό είναι που μου αρέσει σε αυτή την ηλικία. Τώρα πια ξέρω τι θέλω (νομίζω δηλαδή…). Τότε δεν ήξερα τι ήθελα (αλλά ήμουν σίγουρος για αυτό. Χμμ…έχετε νιώσει ποτέ ότι κάνετε ένα βήμα μπρος και δυο πίσω…; Σφυρίζω αδιάφορα και κλείνω τη παρένθεση)

Που καταλήγουμε λοιπόν φίλοι 27άρηδες; Ξενερώνω που δεν είμαι πια παιδί. Που δεν έχω την ενεργητικότητα που είχα στα 18. Που δεν μπορώ να ξενυχτήσω 7 βράδια σερί. Που δεν μπορώ να πάρω τους φίλους μου 1 η ώρα τη νύχτα και να πάμε για νυχτερινό μπανάκι στη γλυφάδα (μάλλον επειδή μένω στις Βρυξέλλες και η θάλασσα είναι 2 ώρες με αμάξι και κάνει και πουτσόκρυο…αλλά ξενερώνω όπως και να ‘χει). Γουστάρω όμως απίστευτα που πήρα τη ζωή μου στα χέρια μου. Που παίρνω αποφάσεις για τον εαυτό μου χωρίς να δίνω λόγο σε κανέναν. Που δεν εξαρτώμαι (οικονομικά τουλάχιστον) από κανέναν. Μη μασάτε λοιπόν! Τα καλύτερα έρχονται. Έχουμε μπροστά μας τα παραγωγικότερα χρόνια της ζωής μας. Αν και έχω την υποψία πως αυτό είναι μια φήμη που ξεκίνησαν τα αφεντικά των πολυεθνικών για να δουλεύουν πιο σκληρά και πιο πολλές ώρες οι εργαζόμενοι, χωρίς φυσικά ανάλογη μισθολογική αντιμετώπιση, έχοντας την ψευδαίσθηση (οι εργαζόμενοι) ότι έτσι είναι το φυσιολογικό…Άλλα αυτό είναι άλλη κουβέντα…

*Για τις γυναίκες αναγνώστριες του κειμένου. Επειδή ξέρω ότι δεν έχετε ιδέα τι είναι οφσάιντ, ακόμα και μετά την 1000^η φορά που σας το εξήγησε το αγόρι σας με όσο πιο παραστατικό τρόπο μπορούσε, είμαι σίγουρος, (αδερφέ σε νιώθω…) θα κάνω κι εγώ μια απέλπιδα προσπάθεια: Ας υποθέσουμε ότι είστε στα Zara στην Ερμού Σάββατο πρωί και γίνεται πανικός. Έχετε αρπάξει με νύχια και με δόντια μια καταπληκτική τσάντα, τελευταίο κομμάτι, από μία χοντρή και τρέχετε σαν τον Κεντέρη προς τα ταμεία ωστέ να μη σας αρπάξει και σας δαγκώσει (η χοντρή). Φευ! Μπροστά στα ταμεία επικρατεί πανζουρλισμός. Η ουρά φτάνει στο κολωνάκι. Λίγο πριν βάλετε τα κλάματα (και δεν έχετε βάλει και το αδιάβροχο eyliner σήμερα ρε γαμώτο...) οι ελπίδες σας αναπτερώνονται…Έχετε εντοπίσει μια φίλη σας που βρίσκεται πρώτη μπροστά στο ταμείο και ετοιμάζεται να πληρώσει. Και τότε χωρίς δεύτερη σκέψη φωνάζετε το όνομα της και της πετάτε τη τσάντα για να την πληρώσει. Φρρρρρρρ! Ε, αυτό είναι οφσάιντ!