One of those days...

Η καλή μέρα φαίνεται απ'το πρωί έτσι δε λένε; Εμένα η δικιά μου άρχισε με ύπνο. Εννοώ με ύπνο εκεί που θα έπρεπε να υπάρχει ξύπνιος. Δηλαδή άργησα να ξυπνήσω. Πολύ! Αν και τα πάντα είναι σχετικά....όπως και να το κάνεις όταν κανονικά πρέπει να είσαι στη δουλειά 9 και ξυπνάς 10 παρά είκοσι και έχεις και μιάμιση ώρα ταξίδι (βλέπετε ήθελα χαϊλίκια ο δικός σου, δεν μου άρεσε να μέινω στο Leuven γιατί είναι μικρό και δεν χωράει την αυτοκρατορική κωλάρα μου και έτσι αποφάσισα να μείνω στις Βρυξέλλες. Πάρτα τώρα μαλάκα που χάνεις κάθε μέρα 2-3 ώρες από τη ζωή σου στο πήγαινε-έλα.)μέχρι να φτάσεις στη δουλειά, το λες ότι έχεις αργήσει λίγο...Οπότε η μέρα μου συνεχίστηκε αμέσως μετά με καντήλια. "Όχι γαμώ το ξεσταύρι μου. Πάλι άργησα!" - the key word here being "πάλι". Μετά χαλάρωσα, σηκώθηκα, πλύθηκα, έφαγα το πρωινάκι μου...κύριος. Ε τι διάλο, δεν θα πεθάνουμε κιόλας. Διδακτορικό κάνουμε στη τελική, φοιτητές είμαστε στην ουσία. Άμα με ψάξει ο supervisor θα πω ότι είχα πάει στο εργαστήριο και τελείωσε η υπόθεση. Όχου! Κι έτσι επανήλθε η ηρεμία και η γαλήνη στο μυαλουδάκι μου. Αφού στο τραίνο έγραψα και καινούργιο ποστ για τον Trip-O-karido (ποιότητα, όχι μαλακίες...). Και φτάνω επιτέλους στη δουλειά με 2 ώρες καθυστέρηση σαν να μη τρέχει τίποτα. Άρχοντας. Και πάω να ανοίξω το πι-σι.

Εδώ επιτρέψτε μου να κάνω μία από αυτές τις παραγράφους-παρενθέσεις που τόσο πολύ μου αρέσουν. Ποιό είναι το χειρότερο πράγμα που μπορεί να συμβεί σε έναν διδακτορικό φοιτητή; Να τελειώσει το funding και να τον διώξουν λόγο ελειπούς budget. ΟΚ, το δευτερο χειρότερο; Να τελειώσουν οι μπύρες; Θα μπορούσε... αλλά όχι.  Να χάσει τα data του είναι η απάντηση. Ω ναι, είναι ότι χειρότερο μπορεί να συμβεί σε κάποιον που είναι στη μέση (η ακόμα χειρότερα προς το τέλος) της ερευνάς του. Επίσης έχετε ακούσει την έκφραση "Που να σου καεί ο σκληρός ρε!"; Μεγάλη κατάρα αδέρφια μου, μεγάλη κατάρα...

Πάω που λέτε να ανοίξω τον κομπιούτορα της δουλειάς ο οποίος περιέχει μέσα όλα μου τα δεδομένα κι όλη τη δουλειά μου των τελευταίων 2,5 χρόνων..."System Disk Error. Please boot from cd". Τι στο πούτσο έπαθε λέω. Πάω φέρνω τον IT guy (καλά αυτός κι αν είναι αποκαΐδι...δεν νιώθει το παλικάρι). Τον κοιτάει. Πατάει ctrl-alt-del, τον ξανακοιτάει, με κοιτάει με αυτό το απλανές του βλέμα και μου λέει ατάραχος: "The hard disk is destroyed". Τo πρώτο κεραμύδι με χτυπάει κατακούτελα. Ζντουπ! Τι; ποιός; πώς; πού; πότε; γιατί;  "And my data?" του λέω σε άπταιστα αγγλικά. "Oh, that too" μου λέει με το ίδιο χαζό, κενό, ηλίθιο, βέλγικης αγελάδας ύφος του. Το δεύτερο κεραμύδι -και ζύγιζε και 2 τόνους, τι σκατα από χρυσάφι τα φτιάχνουνε τα κεραμύδια στο Βέλγιο; - μόλις είχε προσγειωθει στην καράφλα μου. Τα γόνατα λυγίσαν κι ένιωσα μια σκοτοδείνη να με τυλίγει. "I hope you have a back-up" μου λέει για να με αποτελειώσει κι εγώ θέλω να ξεριζώσω την σπονδυλική του στύλη από τη βάση του κρανίου - σαν Fatality από Mortal Combat 2 -αλλά δεν έχω το κουράγιο. Back up; Βέβαια, πως δεν το σκέφτηκα; Γιατί  ο σωστός ο διδακτορικός έχει πάντα back up. Χα! Σας φαίνομαι εγώ για σωστό διδακτορικό φοιτητή; Η πόσο μάλλον για νορμάλ άτομο γενικότερα; Σας φαίνομαι για άνθρωπος που μαγειρεύει πριν πεινάσει; Θα σας πω εγώ. ΟΧΙ φυσικά. Πριν το προσωνύμιο "Σκουπίδι" επισημοποιηθεί, ξέρετε πως με φώναζαν, και ακόμα με φωνάζουν ορισμένοι; Παλτο! Μπροστά μου ο Κωνσταντίνου, ήταν απλή ζακέτα. Back up λοιπόν...έχουν οι άλλοι. Εγώ, δεν έχω. Τι να το κάνω; Λες και μια μέρα θα μου καεί ο σκληρός, έτσι ξαφνικά από μόνος του. Αυτά δεν συμβαίνουν πουθενά. Κι αν συμβαίνουν, συμβαίνουν σπάνια και σίγουρα όχι σε μένα.  Και όχι τίποτα άλλο, λες και όλα ήταν μια καλοστημένη φάρσα, λες και το σύμπαν αποφάσισε να μου ξηγηθεί punk'd, Μπαμ!, Candid Camera και Πλακα Κανεις all at once, κάνα μήνα πριν, μου 'χε στείλει mail ο supervisor που με ρωτούσε αν έχω κάνει back up όλα μου τα αρχεία σε 2-3 διαφορετικούς σκληρούς, κι αν όχι να το κάνω γιατί ποτέ δεν ξέρεις. Και φυσικά τον έγραψα στα αρχίδια μου. Έτσι λοιπόν τα έχασα όλα! All, everything, alle, todos. Δεν μου έμεινε τίποτα, μηδέν, nothing, nichts, niente, nada. Γαμήθηκε ο Δίας, με το σύμπαν και τα πάντα όλα. Σωστή παρτούζα δηλαδή.

Ε και τι να κάνουμε ψηλέ; Δεν θα πεθάνουμε κιόλα. Ευτυχώς που ΄χα φέρει μαζί το λαπτοπ δε λες; Και μπορώ να το μοιραστώ με το σύμπαν όλο αυτό που μου συμβαίνει. Να τα πω σε κάποιον, να κάνω την αυτο-ψυχοθεραπεία μου και να νιώσω λίγο καλύτερα. Α και που ΄σαι...Σύμπαν, το μπαίρνεις...άλλα δε πειράζει εγώ σε συμπαθώ ακόμα. It's just one of those days I guess...because shit happens...and when the shit hits the fan some guys run and some guys stay...and look on the bright side of life...Πάμε όλοι μαζί...σφυρίξτε στο ρυθμο...

ΥΓ. Επειδή δεν ήξερα σε ποιό από τα δύο μπλογκ ταίριαζε αυτή η ανάρτηση το ανέβασα και στα δύο. Ελπίζω να μην υπάρχει κάποιος ιερός, άγραφος, κώδικας του μπλόγκινγ που να το απαγορεύει αυτο...Αν υπάρχει να μου το πείτε γιατί εγώ πάνω απ' όλα, σέβομαι τους ιερούς, άγραφους κανόνες.

Δεξιοκρατία

Είδα λοιπόν κι εγώ το "Χρεοκρατία" το ντοκιμαντερ που αναφέρεται στην κριση. Και είχα και μια συζήτηση έπειτα επ'αυτού με έναν φίλο μου ο οποίος μεν δεν το έχει δει παρ'όλα αυτά είναι by default αντίθετος με τα όσα το ντοκιμαντερ υποστηρίζει. Ο ίδιος φίλος μου ήταν 100% σύμφωνος με τούτο εδώ το άρθρο, το οποίο είναι μία "κριτική"- αντίλογος του ντοκιμαντερ και  το οποίο λίγο πολύ καταδικάζει το όλο εγχείρημα των δημιουργών της "Χρεοκρατίας" και το τοποθετεί όυτε λίγο ούτε πολύ στον κάδο σκουπιδιών μαζί με τις υπόλοιπες αριστεριστικές προπαγάνδες. Α, ξέχασα να σας πω, ο φίλος μου είναι δεξιός εεε...(νέο)φιλελεύθερος ήθελα να πω. 

                                        

Παρεμπιπτόντως, μου λείπουν οι παλιοί καιροί που κάποτε οι δεξιοί ήταν δεξιοί, οι σοσιαλιστές σοσιαλιστές και οι φασίστες φασίστες. Τώρα οι δεξιοί είναι (νέο)φιλελεύθεροι, οι ακροδεξιοί δεξιοί, οι σοσιαλιστές δεξιοί, οι φασίστες ακροδεξιοί και πάει λέγοντας. Διότι τώρα αφενός ζουμέ σε μια πιο πολιτικώς ορθή εποχή όπου κάποιες φράσεις είναι πλέον τάμπου, αφ' ετέρου οι ίδιοι εκφραστές των πολιτικών ιδεολογιών τα έχουν κάμνει τόσο μαντάρα που δεν ξέρεις τι να τους αποκαλέσεις - ούτε και οι ίδιοι ξέρουν πλέον. Για παράδειγμα ο σοσιαλιστής πρωθυπουργός μας ασκεί δεξιά πολιτική άρα τι τον λές; Δεξιό ή σοσιαλιστή; Ο Καρατζαφύρερ εξαγγέλει φιλολαϊκές - πλην όμως πάντα στα πλαίσια του (άκρο)δεξιόυ παρελθόντος του - πολιτικές για όταν θα γίνει πρωθυπουργός (;!:!;! seriously now, αν κάνετε κάνα αστείο και τον βγάλετε πρωθυπουργό αυτό τον άνθρωπο να ξέρετε ότι δεν πρόκειται να ξαναπατήσω το πόδι μου στην ελλάδα), οπότε τι τον λές; Φασίστα ή σοσιαλιστή; Ο Σαμαράς...καλά αυτόν τον λες απλά άσχετο και τα καλύπτει όλα, δεν τρέχει τίποτα. Η γέννημα-θρέμα δεξιά Ντορίτα αυτό-ανακηρύσσεται νεοφιλελεύθερη (or is it σκέτο φιλελεύθερη; τα μπερδεύω αυτά τα δύο).  Και για να μην παρεξηγηθώ και κατηγορηθώ ότι προωθώ σταλινικές, τροτσκικές ή ό,τι άλλο ιδεολογίες να πω και για τα καμάρια μας της αριστεράς ότι αυτοί ναι! δηλώνουν αριστεροί και είναι ακριβώς αυτό...αριστεροί. Τουτέστιν όλο λάδι λάδι λάδι και τηγανήτα τίποτα...Άλλα τα πουλάκια μου, μην τα παρεξηγείτε.'Εχουν σοβαρότερες δουλείες από το να προτείνουν ρεαλιστικές και βιώσιμες λύσεις. 'Εχουν να τσακωθούν μεταξύ τους για το ποιός την έχει πιό μεγάλη...την επαναστατική διάθεση και την προσήλωση στις επιταγές του απηρχαιώμένου και άνευ λογικής βάσης καταστατικό του Κόμματος. Τελος πάντων καταλαβαίνετε τη σύγχυσή μου, έχω μπερδευτεί κι εγώ ο άμοιρος...anyway πάμε πίσω.

Και εκεί που είμαστε και συζητάμε λοιπόν για το εν λόγο ντοκιμαντέρ τολμάω - ο ασεβής- να πω ότι για όλα φταίνε οι τράπεζες και η απουσία κρατικού ελέγχου της ασυδωσίας τους. Περιττό να πω ότι όλοι πέσαν να με φάνε. Και μιας και γενικά δεν το χω με τις πολιτικές συζητήσεις και πόσο μάλλον στον προφορικό λόγο, έμεινα να τους κοιτάω με γουρλωμένα μάτια και με το αίμα να βράζει στο κεφάλι χωρίς να έχω κάτι να πω. Εν ολίγοις αυτό που ήθελα και προσπάθησα να υποστηρίξω (ανεπιτυχώς) και αυτό που λέει και το ντοκιμαντέρ, με δικά μου λόγια και όπως το κατάλαβα και το ερμήνευσα (και παρακαλώ αν κάνω λάθος να με διωρθώσει όποιος το κρίνει απαραίτητο μιας και δεν έχω καμία σχέση με τα οικονομικά και δεν τα πολυκαταλαβαίνω εγώ αυτά τα πράγματα) είναι το εξής. Κάποτε οι τράπεζες είχαν αποθέματα χρυσού και αναλόγως είχαν και διέθεταν χρήματα στην αγορά με μία 1 προς 1 ισοτιμία. Δηλαδή όσο χρυσό είχαν τόσα χρήματα έδιναν. Σε κάποιο σημείο άρχισαν να τυπώνουν και να δίνουν περισσότερα χρήματα από όσο είχαν χρυσό με αποτέλεσμα να μειώσουν την αξία του χρήματος, να ανεβάσουν τον πληθωρισμό και άρα οι άνθρωποι ενω είχαν τα ίδια λεφτά, ας πούμε, στην τσέπη τους με πριν να μπορούν να αγοράζουν πολύ λιγότερα πράγματα. Ύστερα το χρήμα στέρεψε, και οι τράπεζες δεν είχαν άλλο να δώσουν. Οπότε τι έκαναν; Άρχισαν να δίνουν πίστωση. Πώς αλλιώς άλλωστε θα μπορούσε ο κόσμος να αγοράζει τα προϊόντα των εταιριών τα οποία συνέχιζαν να παράγονται με δαιμωνιώδεις ρυθμούς. Άρα σην ουσία όχι μόνο ευτέλισαν την αξία του χρήματος, αλλά δημιούργησαν χρήμα από κοπανιστό αέρα. Χρήμα το οποίο φυσικά τους το χρωστάς και πρέπει να το ξεπληρώσεις κάποια στιγμή. Κι ας μην υπήρξε ποτέ. Ύστερα και μιας και φυσικά  η πίστωση δεν είναι χρήμα και άρα το πρόβλημα της ρευστότητας συνέχιζε να υφίσταται, οι τράπεζες ζήτησαν σωτηρία από τις κυβερνήσεις. Και εκείνες φυσικά τους την έδωσαν (λες και είχαν άλλη επιλογή). Και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα και είμαστε όλοι ευτυχισμένοι ε; Οοοοχι ακριβώς. Διότι τα χρήματα που έδωσαν οι κυβερνήσεις στις τράπεζες, πού τα βρήκαν; Τα κληρονόμησαν από τη γιαγιά τους; Δε νομίζω. Τα πήραν από σένα κι από μένα απλέ φορολογούμενε πολίτη. Όμως δεν πειράζει γιατί τα αποθεματικά των κρατών έχουν αρκετά λεφτά ώστε και να δώσουν στις τράπεζες για να σωθούν αλλά και για να μην στερήσουν τις κοινωνικές παροχές από τους πολίτες, σωστά; Εχμ...όχι ακριβώς. Για την ακρίβεια τα κράτη μείνανε ταπί και ψύχραιμοι. Ψύχραιμοί γιατί υπήρχε λύση! Ποιά; Μα φύσικά οι τράπεζες βρε κουτά. Αφού τώρα πιά έχουν λεφτά, μπορούν να δανείσουν στο κράτος ούτος ώστε αυτό να συνεχίζει να παρέχει στους πολίτες. Και φυσικά οι ίδιες οι τράπεζες συνεχίζουν να προσφέρουν αφειδώς πίστωση στους ίδιους πολίτες για να συνεχίζουν αμέριμνοι να κάνουν τις αγορές τους. Κι έτσι τώρα πραγματικά είμαστε όλοι ευτυχισμένοι. Και οι τράπεζες, και το κράτος και οι πολίτες και οι εταιρίες. Και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλυτερα...Όχι για πολύ όμως. Γιατί κάποτε οι δανειστές άρχισαν να ζητάνε τα λεφτά (τα οποία ποτέ δεν υπήρχανε εξ αρχής) τους πίσω. Και ποιοί είναι οι δανειστές; Οι τράπεζες. Και σε ποιούς έχουν δανείσει οι τράπεζες; Α αυτό είναι εύκολο. ΣΕ ΟΛΟΥΣ! Πρώτα ζητάνε τα λεφτά τους πίσω από τα κράτη. Που θα τα βρεί τα λεφτά το κράτος; Από τη φορολογία. Μα κάτσε, δεν μας είχαν επιβάλει ήδη φορολογία για τα λεφτά που είχαν δανεισεί εξ αρχής στις τράπεζες; Τώρα μας φορολογούνε για τα λεφτά που δανείστηκαν ΑΠΟ τις τράπεζες; Παράλογο; Ναι, αλλά δεν πειράζει, λίγοι φόροι παραπάνω είναι μωρέ. Τι κι αν τα λεφτά για την παιδεία ή την υγεία είναι μηδαμινά; Σημασία έχει να πληρώσουμε το χρέος μας. Έπειτα οι τράπεζες ζητάνε τα λεφτά τους πίσω από τους πολίτες. 

- Τι; Τι εννοείς δεν έχεις να πληρώσεις επειδή οι φόροι του κράτους είναι εξωντοτικοί; Εγώ είμαι τράπεζα κύριε μου, είμαι ένας σοβαρός οργανισμός και υπέγραψες μαζί μου ένα συμβόλαιο. Και τώρα πρέπει να το τηρήσεις. Δεν με ενδιαφέρει αν έχεις να πληρώσεις ή όχι. Ας μην δανειζόσουν. 

- Μα ξέρεις, εσύ ήρθες και μου έβαλες την κάρτα στο χέρι και μου είπες ότι μπορώ να κάνω αγορές χωρίς έννοιες κι ότι θα σε ξεπληρώσω όταν και άμα έχω και όταν ο Χριστός πάει φαντάρος. 

- Ε λοιπόν μάντεψε! Ο Χριστός μόλις παρουσιάστηκε στο κέντρο εκπαίδευσης πυροβολικού στη Θήβα φρεσκοκουρεμένος, φρεσκοξυρισμένος και με τα άρβυλα γυαλισμένα. Πλήρωνε λοιπόν ή σου παίρνω το σπίτι. Εκτος αν....Εκτός αν, λέω εγώ τώρα, θες να σε στείλω σε ένα φιλαράκι μου εδώ απέναντι, να πάρεις ένα δανειάκι, να μου δώσεις εμένα αυτά που μου χρωστάς, να σου μείνει κι εσένα ένα χαρτζιλικάκι στη τσέπη για τα μικροέξοδα, και να τα χρωστάς σε εκείνον μετά. Όλα σε ένα νοικοκυρεμένα. Και του τα δίνεις όταν ο αντίχριστος πάει λοκατζής...Τι λες;

Και φυσικά λες "ναι" και ο κύκλος συνεχίζεται...

Αυτά ήθελα να πω λοιπόν χθες...αλλά δεν τα είπα. Το μόνο που κατάφερα να δώσω στους συνομιλητές μου να καταλάβουν είναι ότι υποστηρίζω ότι οι τράπεζες είναι "σατανικές" και θέλουν το κακό μας και ότι ο "αθώος" πολίτης δεν έχει καμία ουσιατική ευθύνη. Αντίθετα εκείνοι προσπάθησαν να με πείσουν ότι η ευθύνη βαραίνει κυρίως τους πολίτες που δανείστηκαν ενώ ήξεραν ότι δεν θα μπορούσαν να ανταπεξέλθουν στις υποχρεώσεις τους, φέρνοντάς μου πολλά και έγκυρα παραδείγματα και τονίζοντάς μου ότι ο σωστός ο νοικοκύρης πρέπει απλά να μην αγοράζει περισσότερα από αυτά που μπορεί να σηκώσει η τσέπη  του κι όχι να δανείζεται κι ουσιαστικά να κάνει κηδεία με ξένα κόλυβα. Και θα συμφωνήσω απόλυτα με τους φίλους μου.  'Ετσι έπρεπε να γίνει. Όταν έφτασε εκείνη η ώρα που το παραδάκι τελείωσε κι οι τράπεζες άρχισαν να μοιράζουν πίστωση έπρεπε να πει ο κόσμος "Όχι. Δεν έχω λεφτά, δεν αγοράζω". Όμως τότε θα έμενε κάποιος δυσαρεστημένος. Οι μεγάλες επιχειρήσεις που δεν θα πουλούσαν τα προϊόντα τους. Και δεν μπορούσαμε να αφήσουμε κάποιον παραπονεμένο, σωστά;  Ή έπρεπε τουλάχιστον να βγει το κράτος και να πει στις τράπεζες δανείστε μεν αλλά με κάποιο όριο, μην ξεφύγει εκτός ελέγχου το θέμα και μετά τρέχουμε και δεν φτάνουμε. Αλλά τί είναι το κράτος; Κάνας μεγαλοτσιφλικάς που θα ελέγξει το εισόδημα των τραπεζών; Σωστά, μεγαλοτσιφλικάς μπορεί να είναι μόνο όταν ελέγχει το εισόδημα των πολιτών του. Τα μεγάλα εισοδήματα δεν κάνει να τα πειράζουμε. Αλήθεια ας μου πει κάποιος γιατί δεν ξέρω, οι τράπεζες και οι μεγάλες επιχειρήσεις πληρώνουν φόρους; Κι αν ναι είναι ανάλογοι με τους φόρους που πληρώνουν οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι; Και τέλος πάντων είναι εύκολο για κάποιον που δεν έχει χρειαστεί ποτέ να δανειστεί - για τον α ή β λόγο δεν μας απασχολεί αυτο και μαγκιά του δηλαδή- ότι ήταν λάθος του κόσμου που δανείστηκε και κανείς δεν τον υποχρέωσε κι ότι τώρα πρέπει να πληρώσει την ηλιθιότητα του κτλ κτλ. Και ναι είμασταν ηλίθιοι και δεν είδαμε την παγίδα στην οποία πέφταμε και δανειστήκαμε. Άλλοι από ανάγκη, άλλοι απλά και μόνο επειδή κουβαλάνε την λανθασμένη νοοτροπία του βλαχοέλληνα και θέλανε να πουλήσουνε μούρη αγοράζοντας αμάξια και κότερα ενώ δεν είχανε να ταΐσουν τα παιδιά τους. Δεν διαφωνώ. Άλλωστε τα έχω πει κι εγώ παλιότερα εδω. Κι έτσι βρεθήκαμε το 75% των ελλήνων να είναι χρεωμένοι και να μην ξέρουν που να τα πρωτοδώσουν. Κι άντε να τους βάλω όλους στο ίδιο καζάνι (και αυτούς που πραγματικά είχαν ανάγκη και τους άλλους τους κάγκουρες) και να πω ότι πρέπει να πληρώσουν. Και να μην τους δώσω και το ελαφρυντικό ότι με τέτοια παραδείγματα γαλουχήθηκαν από τα πολιτικά τους είδωλα για δεκαετίες ολόκληρες από τη μεταπολίτευση και μετά. Δίοτι σε ένα σάπιο σύστημα όπου ο διευθυντής βλέπει τον υπυργό να αρπάζει, θα αρπαξει και ο ίδιος (κορόϊδο είναι;). Κι ύστερα με τη σειρά του ο γραμματέας που είδε τον διευθυντή να αρπάξει θα αρπάξει κι αυτός (αυτός τι; στο πηγάδι κατούρησε;). Κι έπειτα ο απλός πολίτης που βλέπει τους πάντες γύρω του να τρώνε με χρυσά κουτάλια και έρχεται κάποιος και του λέει "πάρε κι εσύ ένα πλαστικό κουταλάκι να φας και άυριο μεθάυριο μου επιστρέφεις ένα ολόκληρο σετ ασημένια μαχαιροπίρουνα, δε χάθηκε ο κόσμος". Ε, μαλάκας είναι να πει κι αυτός όχι; Ποιός τυφλός θα έλεγε όχι σε κάποιον που θα τού 'λέγε "θα σου δώσω πίσω την όραση σου για κάποια χρόνια όμως μετά θα στη ξαναπάρω και θα σου κόψω και ένα κομμάτι από τη γλώσσα"; 

Και θα συμφωνήσω και με τον κ. Πάγκαλο. Ναι, Θώδορε μου, μαζί τα φάγαμε. Εσείς κρατάγατε τις κουτάλες βέβαια, ενώ εμείς τσιμπάγαμε με οδοντογλυφίδες, αλλά δεν έχει σημασία. Το σωστόν να λέγεται. Μαζί τα φάγαμε, μαζί να τα πληρώσουμε. Τι; Πρέπει να τα πληρώσουμε μόνοι μας; Μα πώς; Αφού μαζί τα φάγαμε...; 

Και αυτή λοιπόν είναι η μεγάλη μου ένστασή κυρίες και κύριοι και πείτε με γραφικό, πείτε με παρωπιδισμένο αναρχοαυτόνομο άπλυτο και αξύριστο κομμουνιστή, εακκίτη, πείτε με ουτοπιστή, συνομοσιολόγο, πείτε με ότι θέλετε...Να πληρώσουμε ΟΛΟΙ! Αλλά να πληρώσουμε αυτά που μας ΑΝΑΛΟΓΟΥΝ! Κι όσο δεν πληρώνουν αυτοί που έχουν φάει τα χόντρά τα φράγκα, τόσο θα πέφτει ξύλο και καδρόνι. Γιατί ο λαός μπορεί να είναι ηλίθιος αλλά μαλάκας δεν είναι...

Μετακομίζω γιατί χωρίζω...

Δηλαδή όχι ακριβώς έτσι αλλά περίπου.

Πριν όμως επεκταθώ θα επιτρέψω στον αγαπημένο μου Τομ Ρόμπινς να με προλογήσει:

"Η αμφιγνωμία είναι πολύ πιο ενοχλητική από τη σχιζοφρένεια. Τουλάχιστον, όταν είσαι σχιζοειδής η μία προσωπικότητα αγνοεί την ύπαρξη της άλλης, ενώ στην αμφιγνωμία οι δύο αλληλοσυγκρουόμενοι εαυτοί  αντιλαμβάνονται πλήρως ο ένας τον άλλο κι αν δεν προσέξεις, όλη σου η ζωή μπορεί να μετατραπεί σε διελκυνστίδα."

Απόσπασμα από το βιβλίο "Αμάντα, το κορίτσι της γης (Another roadside attraction)"

Δεν θα μπορούσα να περιγράψω καλύτερα απο τον αγαπητό Τομ - ο οποίος τυγχάνει να είναι και νονός μου αν δεν το έχετε προσέξει - την κατάσταση που επικρατεί μέσα στο κεφάλι μου...δηλαδή του...στο κεφάλι μας τελος πάντων. Θα αναρωτιέστε για ποιούς μιλάω φυσικά. Εμένα (Τρυποκάρυδος) και αυτούνου που με δημιούργησε (Νικος). Όσοι από σας τον ξέρετε, ίσως ξέρετε και μένα. Δεν ξέρω αν ξέρετε όμως ότι την αποκλειστική επιμέλεια όσων γράφονατι εδω μέσα την έχω εγώ. Άλλωστε εγώ είμαι ο υπογράφων άρα και ο φέρων την ευθύνη. Σωστά; Σωστά. Μέχρι πριν λίγο καιρό τουλάχιστον. Διότι πλέον με λογοκρίνει. Νιώθω την σκέψη του να παραβιάζει την δικιά μου. Θέλει συνεχώς να έχει όλο και πιο ενεργή συμμετοχή στα τεκτενόμενα του blog. Όλα ξεκίνησαν από την ανακαίνηση η οποία φυσικά ήταν δικιά του ιδέα ώστε να είναι "πιό ευπαρουσίαστο και καλλιτεχνικό το blog μας". "Το πίο;;;" είπα εγώ αλλά δεν έδωσα συνέχεια καθώς στο κάτω κάτω αυτός βάζει τα δάχτυλα για την πληκτρολόγηση. Στη τελική τι με νοιάζει εμένα πως φαίνεται; Εμένα με νοιάζει μόνο το τι γράφω. Ύστερα άρχισε να βάζει βιντεάκια, μουσικούλες (ευτυχώς άλλαξε εκείνη την μελαγχολία που έιχε βάλει στην αρχή. Τώρα με τους Tool κάτι πάει κι έρχεται) και παπαράκια. "Κρατήσου Τρυποκάρυδε" έλεγα, "δώσε τόπο στην οργή. Αφοσιώσου μόνο σε αυτά που γράφονται, μην δίνεις σημασία στο περιτύλιγμα". 'Ωσπου μια μέρα άρχισε να έχει άποψη και για τα άρθρα. "Χρίστέ μου, βαστάτε με θα τονε χτυπήσω", σκέφτηκα αλλά κρατήθηκα για να ακούσω τι έχει να πει. 

"- Μήπως το 'Μεγάλες Αλήθειες, Αστικοί Μύθοι και Αιώνιες Απορίες' ήταν μεγάλη καφρίλα; Μήπως να το κατεβάζαμε; Έχουμε βάλει κι αυτό το αισχρό βιντεάκι..."

"- Τι λέ ρε καραγκιόζη; Το άρθρο με την μεγαλύτερη επισκεψιμότητα εδω μέσα; Είσαι με τα καλά σου; Να κατεβάσεις τα βρακιά σου και να χτυπάς το κώλο σου κάτω αμα θες αλλά το άρθρο δεν κατεβαίνει. Τίποτα απ'οτι έχει δημοσιευθεί εδω πέρα δεν κατεβαίνει. Γκέ γκε;"

"- Κι αυτό το πράγμα με τη βωμολοχία...μήπως το ΄χεις παρακάνει λίγο; Δεν υπάρχει ένα άρθρο, ούτε ένα, που να μην γράψεις όυτε μία βρισιά. Κι αυτό το 'Τα ηφαίστεια τον παίρνουν' που απλά βρίζεις χωρίς λόγο τι το θέλες; Για να αποδείξεις ότι ξέρεις να βρίζεις με πολλούς τρόπους;"

"- Είχα πολλά νεύρα όταν το έγραφα και το ανέβασα εν βρασμώ ψυχής, εντάξει; Αλλά δεν κατάλαβα, σιγά μην απολογηθώ κιόλας σε σένα ρε μπαγλαμά. Αν ήθελες ένα clean cut blog να το ονόμαζες 'Ο Νίκος στη χώρα των πεταλούδων - Το ημερολόγιο ενός φλώρου'

"- Εντάξει μπόρει να λέει το όνομα σου στον τίτλο αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι μπορείς να γράφεις ό,τι μα ό,τι θες. Δεν νομίζεις ότι πρέπει να έχω κι εγώ ένα λόγο για το τι γράφεται εδω μεσα. Άλλωστε οι δικοι μου φίλοι είναι αυτοί που σε διαβάζουν. Εσύ δεν έχεις φίλους γιατί βασικά εσύ είσαι μες το μυαλό μου."

"- Κάνε πως απλώνεις χέρι πάνω στο πληκτρολόγιο αν θες να κάνεις τον σταυρό σου με το αριστερό από δω και πέρα!"
"- Μα με το αριστερό τον κάνω και τώρα..."
Όντως είχε δίκιο. Με το αριστερό τον έκανε, όποτε τον έκανε. Δεν μπορούσα να του πώ τίποτα. Επίσης, η αλήθεια να λέγεται, είχε φέρει ένα αδιάσειστο επιχείρημα στο τραπέζι. "Τέλος πάντων, μπορείς να μου λες ιδέες και να κάνεις προτάσεις για το περιεχόμενο των άρθρων, αλλά το γράψιμο θα το κάνω ΕΓΩ! Συνεννοηθήκαμε;" Και δώσαμε τα χέρια.

Κι ύστερα ήρθαν κάτι άρθρα σαν το "Ζωή ποδήλατο" το οποίο αν δεν το είχα ρετουσάρει εγώ θα ήταν σαν σαλάτα εμετού γαρνιρισμένη με δάκρυα μυξοπαρθενας. Χεστήκαμε ρε για το ποδηλατάκι που είχες όταν ήσουνα μαμόθρεφτο. Το οποίο, ακριβώς για να επιβεβαιώσει τον χαρακτηρισμό μου, πήγε και το έδωσε και στη μάνα του να το διαβάσει. Κι επειδή του είπε ότι της άρεσε, έρχεται μια μέρα και μου λέει: "Μήπως να γράφαμε πιο πολλά άρθρα σαν κι αυτό. Έτσι νοσταλγικά και συναισθηματικά;"

Ρε τι πάθαμε με τον μαλάκα που μπλέξαμε; Δώσε θάρρος στο χωριάτη να σου πηδήξει και τη γυναίκα που λένε και στο χωριό μου. Σε λίγο θα μου πει να ανεβάσουμε και ποίηση η λούγκρα. Κάτι τέτοια έκανε και ο Daron Malakian (τυχαίος ο παραλληλισμός Νικολάκη; Δε νομίζω...) στους System of a Down πριν διακόψουν. Εντάξει δε λέω αυτός ήταν ο ιθύνων νους του συγκροτήματος αλλά από φωνή δεν το 'χε το άτομο, τι να κάνουμε; Αλλά εκεί αυτός επέμενε να τραγουδάει όλο και περισσότερο από δισκο σε δίσκο. Όσπου βαρέθηκε σε κάποια φάση κι ο άμοιρος ο Serj o Tankian και πήρε τη θεική φωνάρα του και άνοιξε δικό του μαγαζί. Και καθώς έκανα κι εγω τέτοιες σκέψης φυγής ήρθε και με βρήκε ο Νικολίνος (πόσο του τη σπάει να τον φωνάζουν έτσι...δεν έχετε ιδέα χεχεχε) το χρυσό μου και μου πρότεινε μια λύση στο προβλημά μας πριν φτάσουν τα πράγματα στο απροχώρητο. Θα μου ανοίξει λέει καινούργιο blog που θα είναι όλο δικό μου και εκεί θα μπορώ να γράφω ό,τι θέλω και όπως το θέλω χωρίς κανένα έλεγχο και περιορισμό. Σε αντάλλαγμα τούτο δω το μαγαζάκι θα το κάνουμε λίγο πιο "έντεχνο". Φυσικά εγώ θα διατηρήσω την γενική επιμέλεια, θα έχει όμως κι εκείνος αυξημένες αρμοδιότητες σχετικά με το περιεχόμενο και τον τρόπο γραφής. Όχι λογοκρισία, άλλωστε και οι δύο σιχαινόμαστε την λέξη και την έννοια πίσω απο αυτή, αλλά κάτι σαν δημιουργικός έλεγχος ένα πράγμα. Στην αρχή έκανα τον δύσκολο και απαίτησα 2-3 πραγματάκια ώστε να καμφθεί η αντίστασή μου. Να αναφερθώ επιτέλους στο about me μιας και είμαι ο γαμοσυντάκτης των γαμοκειμένων, να μου φτιάξει banneraki για να διαφημίζει το blog μου και να μην δώσει ποτέ μα ποτέ το link stη μάνα του.

Και τότε, αφού συμφώνησε και δώσαμε τα χέρια σαν άντρες, εγενείθητω το "Φαγωμένα χαρτάκια". Ένα απλό, λιτό, απέριτο blog χωρίς μουσικές, ψαγμένα background και αρχιδιές όπου θα μπορώ να λέω ότι μου κα...καπνίσει (γαμώ τον δημιουργικό μου έλεγχο μέσα...έχω δώσει και το χέρι μου σαν άντρα βλέπετε...) απευθυνόμενο σε κάφρους και σκουπίδια κυρίως αλλά και σε όποιον ή όποια δουλέυει το μυαλό της σαν αλεξίπτωτο (ξέρετε μωρέ που δουλεύουν καλύτερα όταν είναι ανοιχτά). Σκοπέυω να γράφω εκεί σχεδόν καθημερινά οτιδήποτε παπαριά μου κατέβει, για οτιδήποτε με συγκινήσει μέσα στην μέρα όπως π.χ. ένας απίστευτος κώλος ή ένα ζευγάρι τέλεια βυζά και γενικότερα οτιδήποτε μικρό η μεγάλο μου κεντρίσει την περιέργεια και θεωρήσω ότι είναι άξιο να το μοιραστώ με...το σύμπαν. Επίσης όπως ίσως έχτε διαπιστώσει, οι αναρτήσες στο Trip-O-karidos είναι σαν την Υπερπανσέληνο. Μπορεί να συμβαίνει κάθε 13 χρόνια άλλα είναι μεγαλύτερη, φωτεινότερη και ασκεί μεγαλύτερη βαρύτητα στη γη. Ε μην περιμένετε τέτοια πράγματα από τα Φαγωμένα χαρτάκια γιατί θα είναι ακριβώς αυτό. Ελαφρία, λεπτά και λίγο πριν καταλήξουν στα σκουπίδια.

Σκόπος μας ήταν να το ανακοινώσουμε κοντά στα γενέθλιά  μας (12 Μαρτίου εγώ, 19 αυτός) αλλά ένεκα του τρομερού φόρτου εργασίας (έχει πέσει τόσο ξενύχτι και τόσο μεθύσι τις τελευταίες εβδομάδες, οπότε που καιρός για γράψιμο...;) το καθυστερήσαμε λιγάκι. Πάντως θέλαμε να προλάβουμε τον Μάρτιο οπωσδήποτε μιας και εκτός από μήνας των γενεθλίων μας είναι και ο πρώτος μήνας της άνοιξης, είναι ο μήνας που η φύση αναγεννάται, που τα λουλούδια ανθίζουν, που τα πουλιά καλαηδούν που τα μωρά γεννιούνται. Αλήθεια έχετε προσέξει ότι πάρα πολλοί άνθρωποι έχουν γενέθλια τον Μάρτη. Με παραξένεψε λιγάκι αυτό, αλλά κάθησα και το σκέφτηκα και τελικά βρήκα ότι είναι πολύ λογικό. Για να γεννηθεί κάποιος Μάρτη σημαίνει ότι συνελήφθει Ιούνιο άν είναι κανονικό και Αύγουστο αν είναι εφταμηνίτικο. Συμπερασμα: People fuck like crazy during summer....Αντε και στα δικά μας.

ΥΓ:
 - Νιώθω σαν τον πατέρα που βλέπει το παιδί του να μεγαλώνει και να φεύγει από το σπίτι. Και να σκεφτείς ότι είσαι μόλις ενός χρόνου, Κι όμως άνοιξες τα φτερά σου κι είσαι έτοιμος να πετάξεις έξω στον κόσμο μόνος σου, με τις δικές σου δυνάμεις.
- Κόψε τις μαλακίες και τους συναισθηματισμούς. Άλλωστε μην ξεχνάς ότι είμαι γνήσιος έλληνας. Και σαν τέτοιος έκανα ότι θα έκανε κάθε νέος στην ηλικία μου που σέβεται τον εαυτό του. Το καινούργιο μου σπίτι είναι απέναντι από το πατρικό, το νοίκι το πληρώνεις εσύ και το κυριότερο...Θα είμαι σύνέχεια εδώ για να μου πλένεις και να μου μαγειρεύεις.
- (Ωχ, τον ήπιαμε...) Χρόνια πολλά μικρό τέρας. 
- Όξω από δω ρε κωλόγερε που θα με πεις και τέρας. Άντε χρόνια πολλά και σε σένα. 28 είναι πολλά ψαρα;;; μουα χα χα χα. Αλήθεια η καράφλα πως πάει; Μεγαλώνει, μεγαλώνει;
- Άμα σου γαμ...
- Εεεεε!! Μη βρίζεις! Ντροπή. Δημιουργικός έλεγχος δεν είπαμε...;
- Το γαμάς κύριε πρόεδρε ή δε το γαμάς;

Στον αστερισμό του μαλάκα...

Αγαπητέ αναγνώστη μα κυρίως αγαπητή αναγνώστρια, επειδή νιώθω τον παλμό του μοντέρνου ανθρώπου και δη του νεοέλληνα κι επειδή συμμερίζομαι τα άγχη και τις αγωνίες του, είπα να συνδράμω κι εγώ με τον δικό μου τρόπο στην προσπάθεια για επίτευξη ψυχικής υγείας και ισορροπίας. Να βάλω έτσι, με αυτό τον τρόπο το δικό μου λιθαράκι στην -συγκινητική, η αλήθεια είναι- προσπάθεια για κατεύναση του όποιου αισθήματος αγανάκτησης και να δώσω τέρμα στις όποιες σκέψεις για ξεσηκωμούς πορείες κτλ. Κι όχι αγαπητέ αναγνώστη, πως υπονοώ κάτι για την αποτελεσματικότητα της εξαιρετικής δουλειάς και προσπάθειας της Όλγας της Τρέμη και του Γιάννη του Πρετεντέρη που καθημερινώς δίνουν μάχη με το κατεστημένο για να σας προσφέρουν αδόλως αγνή, καθαρή, χωρίς σκοπιμότητες και χωρίς περιστροφές ενημέρωση. Απλά και μόνο επειδή ξέρω πως ο έλληνας δεν αρκείται μόνο στα γεγονότα. Δεν αρκείται μόνο στο παρόν. Τουναντίον τον απασχολεί εντόνως το μέλλον. Το θέλει λίγο το μεταφυσικό του ο έλληνας. Και φυσικά τι καλύτερος και πιο έγκυρος τρόπος υπάρχει για να ενημερωθεί κάποιος για τα μελλούμενα από το να διαβάσει τα ζώδια. Ναι τα ζώδια αγαπητέ αναγνώστη! Διότι η ερμηνεία των θέσεων των πλανητών και η επίδραση τους στην διαμόρφωση χαρακτήρων και χαρακτηριστικών είναι επιστήμη. Δεν είναι παίξε-γέλασε. Κι όποιος υποστηρίζει το αντίθετο είναι κάλτσα! (Ναι, η κάλτσα είναι βρισιά κι όποιος υποστηρίζει το αντίθετο να μην του ξανασηκωθεί...)

Και ποιος ο καταλληλότερος από το να δώσει αστρολογικές προβλέψεις από έναν επιστήμονα που διαθέτει κιόλας το κληρονομικό χάρισμα; Ουδείς κύριοι! Μόνο εγώ, ο Τρυποκάρυδος, που έχω φάει τη ζωή μου στα πανεπιστήμια (κι εκεί θα την τελειώσω μου φαίνεται...) και τα εργαστήρια. Εγώ με την ορθολογιστική σκέψη και την τετράγωνη λογική, που παράλληλα τυγχάνει να είμαι απ' ευθείας απόγονος του ξώγαμου παιδιού του Νοστράδαμου και της Ιωάννας της Λορένης. Εγώ που όλα τα καζίνο και τα προποτζίδικα έχουν βγάλει περιοριστικά μέτρα εναντίον μου και απαγορεύεται να τα πλησιάσω σε λιγότερο από 100 μέτρα. Ο μόνος που θα μπορούσε επάξια να με συναγωνιστεί φίλε αναγνώστη θα ήτω ο καρπός της ένωσης του Κώστα του Λεφάκη και της Βιργινίας της Λεούση (όπως πρόσεξες πολύ εύστοχα αετομάτη αναγνώστη μου, τα ονόματα όλων των μεγάλων προσωπικοτήτων  συντάσσονται ως εξής: οριστικό άρθρο-Όνομα -οριστικό άρθρο-Επίθετο. Για παράδειγμα: ο Πέτρος ο Πέτρας, ο Μπάμπης ο Σουγιάς, ο Γιάγκος ο Δράκος κ.ο.κ.) αλλά σιγά μη γαμήσει ποτέ ο πούστης την χοντρή, οπότε κι εγώ είμαι καταδικασμένος να μην έχω άξιο αντίπαλο...

Ας μην χρονοτριβούμε όμως άλλο, γιατί ξέρω ότι έχετε μεγάλη αγωνία. Σας παρουσιάζω λοιπόν τα πραγματικά ζώδια και την πραγματική ερμηνεία τους.

Κρύος

Ο Κρύος φίλοι αναγνώστες είναι ένα άκρως παρεξηγημένο ζώδιο. Το σύμπαν αλλιώς τα είχε σχεδιάσει γι' αυτόν κι αλλιώς του βγήκαν. Ο Κρύος θα έπρεπε να είναι ο μπροστάρης, ο δυναμικός, η ψυχή της παρέας, αυτός που λέει τα πιο γαμάτα ανέκδοτα. Δυστυχώς όμως είναι το ακριβώς αντίθετο.Ο Κρύος είναι κάτι σαν τον Αλέκο Τζανετάκο στις παλιές καλές ελληνικές ταινίες. Το παιδί της καρπαζάς. Μη γελιέστε όμως, είναι πιο απαραίτητοι κι από τη σέλα στο ποδήλατο. Μπορείς και χωρίς αυτήν, τα πράγματα όμως είναι πολύ καλύτερα όταν υπάρχει. Πιο πρακτικοί κι από ανοιχτό περίπτερο στις 3 τα ξημερώματα. Μπορεί να μην το χρειαστείς ποτέ, όταν όμως θες να γαμήσεις και δεν έχεις καπότες, χαίρεσαι πάρα πολύ όταν έχεις ένα δίπλα σου. Έτσι και οι Κρύοι. Θέλεις πάντα ένα δίπλα σου για να δείχνεις εσύ γαμάτος. Να λέει ανέκδοτα πριν από σένα για να γελάνε όλοι με τα δικά σου. Βέβαια η άδικη μοίρα του Κρύου είναι να μην τον θέλει κανείς όταν επιτευχθεί ο εκάστοτε σκοπός. Όταν π.χ. είστε σε μια παρέα και αφού πει τις κρυάδες του έρχεσαι εσύ σαν σίφουνας και ρίχνεις το γκομενάκι, του λες διακριτικά να πάρει τον πούλο για να συνεχίσεις σόλο το παιχνίδι. Εξ' ου και η έκφραση: "Α να χαθείς Κρύε!". Κατά τ' άλλα οι κρύοι έχουν καλοσυνάτο βλέμμα. ωοειδές πρόσωπο ευγενική φυσιογνωμία και λεπτούς τρόπους. Τους αρέσει να απολαμβάνουν μεγάλες βόλτες στην παραλία, να διαβάζουν ποίηση ακούγοντας κλασσική μουσική και να τρώνε γκουρμέ γεύματα με τη συνοδεία ακριβού κρασιού και καλής παρέας.

Τυχερός αριθμός: Το 5247. Αγαπημένο χρώμα: Βερυκοκί  

Σταύρος

Το σωστό είναι  Σταύρος και όχι Ταύρος όπως λανθασμένα πολλοί πιστεύουν επειδή κατοικούν συνήθως στον Ταύρο ή τον Περισσό αν και έχουν παρατηρηθεί σημαντικοί σε νούμερα πληθυσμοί Σταύρων στην Εκάλη, τον Διόνυσο και άλλες φτωχογειτονιές. Οι Σταύροι με ωροσκόπο Πρόβατο είναι αγαθοί και πειθήνιοι χωρίς αυτό να τους στερεί κάτι από την ομορφιά και τη χάρη τους. Πως θα μπορούσε άλλωστε με τόσο μούσι και τόση τζίβα στο μαλλί; Όσο για τις φήμες που θέλουν τις γυναίκες εκπροσώπους του ζωδίου τριχωτές σε συγκεκριμένα σημεία του σώματός τους πρόκειται για κακοήθειες που διαδίδουν οι δεξιοί. Συχνά οι Σταύροι συναθροίζονται σε αγέλες και εκτελούν ομαδικές δραστηριότητες όπως ποιητικές βραδιές με ανάγνωση αποσπασμάτων από το ριζοσπάστη, νυχτερινή αφισοκόλληση, και διοργάνωση πορειών. Απολαμβάνουν τις μακριές βόλτες σε μακρινά νησιά όπως η Μακρόνησος και η Γυάρος, τα κονσερβοκούτια και γενικότερα ό,τι πει το "κόμμα" ότι είναι καλό. Τυχερός αριθμός: Όλοι οι αριθμοί είναι ίσοι και εξίσου τυχεροί. Αγαπημένο χρώμα: Το χρώμα της επανάστασης

Τρίδυμοι

Άλλη μια παρανόηση που οφείλεται καθαρά και μόνο στους μηχανισμούς και τα κέντρα ελέγχου της Νέας Τάξης Πραγμάτων που απλώνει αργά αλλά σταθερά τα πλοκάμια της γύρω μας. Οι ονομασία Τρίδυμοι, λοιπόν, και όχι Δίδυμοι (πληροφορίες λένε πως η ονομασία Δίδυμοι προήλθε ως φόρος τιμής στην πτώση των δίδυμων πύργων και πέρασε στο συλλογικό υποσυνείδητο τόσο ύπουλα ώστε να νομίζουμε ότι πάντα έτσι τους λέγαμε) προέρχεται από τον τρίδυμο λαχνό του λαχείου και όπως καταλαβαίνεις φίλε αναγνώστη οι εκπρόσωποι αυτού του ζωδίου είναι παιδιά τζιμάνια. Όσοι έχουν ωροσκόπο Άλογο έχουν μια τάση προς τον ιππόδρομο ενώ αυτοί του δεύτερου δεκαημέρου με ωροσκόπο Βαλέ συχνάζουν σε καζίνο και λέσχες. Γενικά είναι καλόκαρδοι και παρεξηγημένοι άνθρωποι. Τι φταίνε άλλωστε που όταν γεννήθηκαν τα άστρα παίζανε μπαρμπούτι και η ζαριά ήταν ασσόδυο. Η σχέση τους με το χρήμα και τα υλικά αγαθά γενικότερα είναι μια σχέση αγάπης και μίσους. Αν τους έχει κάτσει η κέντα και τους πετύχεις στη καλή τους μέρα θα περάσεις πολύ καλά καθώς μπροστά στην καλοπέραση και το ευ ζειν δεν υπολογίζουν ούτε χρήματα ούτε τίποτα. Αν όμως τους πετύχεις σε μέρα που δεν τους κάθεται φύλλο ούτε επί πληρωμή καλύτερα να αλλάξεις πεζοδρόμιο γιατί το λιγότερο που θα κάνουν είναι να σου ζητήσουν δανεικά. Η εναλλαγές της διάθεσης τους είναι χαρακτηριστικές όσο και ικανότητα τους να θυμούνται αριθμούς και χρώματα. Γενικά οι Τρίδυμοι είναι άνθρωποι των άκρων. Μπορεί να είναι άκρως επιτυχημένοι αλλά και χαμηλότερα από τον πάτο. Σαν τις δύο όψεις ενός νομίσματος... Τυχερός αριθμός: Πλάκα μου κάνεις...; Αγαπημένο χρώμα: Φλος ρουαγιάλ 

Καρκίνος (στο σκώτι και το πλεμόνι)

Πολλοί πιστεύουν, λαθεμένα για άλλη μια φορά, ότι το όνομα αυτού του ζωδίου προκύπτει από την υποσυνομοταξία (καρκινοειδή) στην οποία ανήκει το άκακο μαλακόστρακο αρθρόποδο γνωστό και ως κάβουρας. Η πραγματικότητα όμως απέχει έτη φωτός. Το όνομα αναφέρεται ξεκάθαρα στην αρρώστια που μαστίζει την ανθρωπότητα. Το ίδιο κάνει και η πραγματικότητα που αφορά στον χαρακτήρα των Καρκίνων αντίθετα από την κοινή πεποίθηση. Πόσες φορές έχετε ακούσει κάποια γκόμενα, συνήθως, -no offence, but it's true- να λέει: "Αααααα καρκινάκι είσαι μωρέ; Τι γλυκό; Είστε τόσο ευαισθητούλια εσείς τα καρκινάκια!"; Ευαισθητούλια my ass!!! Δεν υπάρχει πιο ύπουλο, σιχαμερό, γλοιώδες και υποχθόνιο ζώδιο από τον καρκίνο. Και το εξοργιστικότερο όλων είναι ότι φοράνε το προσωπείο του "καλού παιδιού"  κι όλος ο κόσμος νομίζει πως είναι γλυκά κι ευαισθητούλια. Για να μην αναφέρω την έκφραση του σοφού λαού: "Τα σιγανά ποταμάκια να φοβάσαι" που στηρίζεται σε αληθινό γεγονός. Στα χρόνια της αντίστασης, μια ομάδα ελλήνων προδοτών  -όλοι τους Καρκίνοι στο ζώδιο...- οι οποίοι γνώριζαν για το σχέδιο της ανατίναξης της γέφυρας του Γοργοπόταμου καθώς ήταν υποτιθέμενα μέλη της αντίστασης ενώ στην πραγματικότητα ήταν διπλοί πράκτορες των Γερμανών, σκόπευαν να πάνε υποβρυχίως μέσω ενός παραποτάμου του Γοργοπόταμου, τον Σιγανοπόταμο, στο σημείο της ανατίναξης ώστε να την σαμποτάρουν. Ευτυχώς το σχέδιο τους απέτυχε γιατί ανάμεσά τους ήταν ένας Καρκίνος με ωροσκόπο Καρκίνο ο οποίος τους πρόδωσε και αντί για οξυγόνο είχε γεμίσει τις μπουκάλες με ήλιο οπότε όσο εισέπνεαν τόσο ελαφρύτεροι γίνονταν με αποτέλεσμα να επιπλέουν στο νερό σαν κουράδες κι έτσι να γίνουν αντιληπτοί από τους αντιστασιακούς πριν κάνουν τη ζημιά. Μερικά άλλα διάσημα παραδείγματα Καρκίνων ήταν ο Εφιάλτης, αυτός ο μπούστης που άνοιξε την κερκόπορτα τότε στην άλωση της Πόλης και ο Αρτέμης ο Μάτσας. Αν μετά απ' όλα αυτά δεν έχετε πειστεί ακόμα για το ποιόν των Καρκίνων πιάστε έναν οποιοδήποτε τυχαίο μπάτσο και ρωτήστε τον τι ζώδιο είναι...Τυχερός αριθμός: Το 100. Αγαπημένο χρώμα: Το μαύρο (της κουκούλας) 

Θρυλέων

Οι Θρυλέοντες με ωροσκόπο Μαρίδα είναι γεννημένοι τον Οκτώβριο όταν και αποκλείεται ο Ολυμπιακός από το τσου λου και αυτοί με ωροσκόπο Γαύρο τον Μάρτιο όταν και παίρνει ο Ολυμπιακός το πρωτάθλημα. Πληροφορίες που θέλουν εκπροσώπους του συγκεκριμένου ζωδίου να καλύπτουν τον Κατσουράνη ελέγχονται ως ανακριβείς, αφού ως γνωστόν ήταν οι μόνοι που δεν τοv κάλυπταν. Γενικά ευγενικές φυσιογνωμίες και συμπαθείς άνθρωποι με αξιοθαύμαστα υψηλό δείκτη ευφυίας οι θρυλέοντες, εκτός από όταν πιάνουν κουβέντα για τον Ολυμπιακό (την Ολυμπιακάρα, τον Θρύλο, την Θρυλάρα, τον μόνιμο πρωταθλητή, αυτόν που σας γαμάει ρε μουνιά...κ.α.) οπότε και παρατηρείται κατακόρυφη πτώση του δείκτη IQ τους κατά 130 μονάδες τουλάχιστον. Έχουν στρογγυλό και καλοσυνάτο πρόσωπο, σπινθηροβόλα μάτια και καλούς τρόπους. Τους αρέσουν οι μεγάλες βόλτες στην παραλία, οι φθινοπωρινές βροχές, το καλό κρασί και φαγητό και ο Ζιοβάνι. Τυχερός αριθμός: 7. Αγαπημένο χρώμα: κόκκινο. Αγαπημένο κατοικίδιο: ο λαγός. Αγαπημένο φαγητό: Ο λαγός στιφάδο.

Παρθένα. 

Τα άτομα που ανήκουν σε αυτό το ζώδιο είναι αποκλειστικά γένους θηλυκού. Είναι ένα από τα άλυτα μυστήρια της φύσης το οποίο δεν μπορώ να εξηγήσω.  Η παρθένα, αντίθετα με το τι πιστεύουν οι περισσότεροι, συναντάται παντού, ευδοκιμεί όμως σε μέρη όπου συχνάζουν πολλοί άντρες. Οι συμπεριφορές και τα χαρακτηριστικά του συγκεκριμένου ζωδίου εξαρτώνται σε μεγάλο βαθμό από τον ωροσκόπο. Για παράδειγμα η Παρθένα με ωροσκόπο Πουτσοπειράχτρα είναι η κλασσική περίπτωση γυναίκας που σου κωλοτρίβεται στα μπαρ και στα κλαμπ αλλά δεν υπάρχει περίπτωση να την γαμήσεις που να σφάξεις 35 πρόβατα και 62 κατσίκες προς τιμήν του Εοσφώρου. Δεν φταις εσύ, το ζώδιο φταίει γι' αυτό μην απελπίζεσαι. Μόλις την εντοπίσεις, προσπάθησε να την αποφύγεις και αν είσαι τυχερός ψάξε να βρεις την Παρθένα με ωροσκόπο Απο-πισω-μπαινουν-τραίνα ή αυτήν με ωροσκόπο Μονο-απο-τ'αυτιά οι οποίες συνήθως είναι κάπου εκεί κοντά. Άλλες εκπρόσωποι του ζωδίου είναι οι Παρθένες με ωροσκόπο Μύξα (συντομογραφικά Μυξοπαρθένα), οι Παρθένες με ωροσκόπο Οπή (Παρθενόπη) και οι Παρθένες με ωροσκόπο Πιπίτσα (Παρθενοπιπίτσα). Της αρέσουν οι περίπατοι στην παραλία, είναι καλοσυνάτη με ευγενικό πρόσωπο ενώ απολαμβάνει την καλή συντροφιά και τα καλά βιβλία.Τυχεροί αριθμοί: 33, 69. Αγαπημένο χρώμα: ροζ, φούξια. Απαγορευμένο χρώμα: Κόκκινο σε φόντο άσπρο σεντόνι.

Μονόζυγος

Ο Μονόζυγος ή χάριν συντομίας σκέτο Ζυγός είναι το παιδί λάστιχο του ζωδιακού κύκλου. Είναι ο Τιραμόλα και η Νάντια Κομανέτσι στη συσκευασία του ενός. Με λίγα λόγια είναι η χαρά του ιδιοκτήτη γυμναστηρίου. Υπάρχουν πολλοί τύποι Μονόζυγων, όλους όμως -άντρες και γυναίκες- τους καταλαβαίνεις από την αθλητική κορμοστασά και τα καλοσχηματισμένα μούσκουλα. Οι Μονόζυγοι με  ωροσκόπο Βαμβακούλα επιδεικνύουν μια έμφυτη ροπή προς το ποδόσφαιρο ενώ αυτοί με ωροσκόπο Γκάλη προς το μπάσκετ. Πολύ αναγνωρίσιμος είναι κι ο Μονόζυγος με ωροσκόπο Τσακ Νόρις ο οποίος συχνάζει στα γυμναστήρια δίπλα στα κουτιά με τις κρεατίνες. Χαρακτηριστικό είναι ότι οι γυναίκες εκπρόσωποι αυτού του αστρικού συνδυασμού ουδεμία διαφορά στα σωματικά χαρακτηριστικά έχουν από τους άντρες. Κοινό γνώρισμα όλων των Μονόζυγων είναι ή σχεδόν μηδαμινή εγκεφαλική μάζα η οποία αντισταθμίζει την υπερβολικά αναπτυγμένη μυική τους μάζα (η φύση έχει προβλέψει για όλα βλέπετε) ενώ αν αυτό συνδυαστεί και με ωροσκόπο Τζέκο όπως στην περίπτωση του Κεντέρη και της Θάνου (ναι ξέρω, οι πιθανότητες να έχουν τον ίδιο ωροσκόπο ήταν πολύ μικρές. Κι όμως...) οι συνέπειες της βλακείας που τους δέρνει μπορεί να είναι καταστροφικές. Τους αρέσουν οι μακριές βόλτες στην παραλία, ώντας πασαλειμένοι με 3 κιλά βαζελίνη και παίζοντας ρακέτες, τα υγιεινά φαγητά με τη συνοδεία του απαραίτητου διατροφικού συμπληρώματος και η ζωγραφική με κηρομπογιές ενώ δεν τους αρέσουν η ποίηση και τα βιβλία διότι δεν ξέρουν ανάγνωση. Τυχερός αριθμός: το 3 (μέχρι εκεί ξέρουν να μετράνε). Αγαπημένο χρώμα: το χρυσαφί, το ασημί και με το ζόρι το χάλκινο.

Σκόρπιος

Άλλη μια παρανόηση  του ζωδιακού κύκλου για την οποία ευθύνονται ερασιτέχνες τσαρλατάνοι του βεληνεκούς της Λίτσας της Πατέρα. Το σωστό είναι Σκόρπιος κι όχι σκορπιός που είναι ένα κατά τ' άλλα συμπαθές αραχνοειδές αρθρόποδο αλλά ουδεμία σχέση έχει με την επιστήμη της αστρολογίας. Διοτί εμείς εδώ μιλάμε περί επιστήμης κύριοι κι όχι για mambo-jumbo-voodoo-crap-ιστορίες-για-αγρίους-και-πράσινα-άλογα, που ως μοναδικό σκοπό έχουν να καθηλώνουν τη μέση ελληνίδα νοικοκυρά μπροστά από τους δέκτες της τηλεόρασης 10 με 12 κάθε πρωί. Ο Σκόρπιος λοιπόν είναι κάτι ανάμεσα στον Κρύο και τον Σταύρο στο πιο χαοτικό τους όμως. Θέληση και όρεξη περισσή, αλλά το μυαλό δεν βοηθάει. Δεν μπορεί κανείς να αμφισβητήσει τις αγνές προθέσεις του Σκόρπιου, αλλά δυστυχώς οι δυνατότητες του πολύ περιορισμένες. Χαρακτηριστικά παραδείγματα Σκόρπιων είναι τα μΠΑΟΚια με ωροσκόπο Δικέφαλο Αετό, οι ακροδεξιοί (ΛΑΟΣ, Χρυσαυγίτες κτλ.) με ωροσκόπο τον Φοίνικα -η απλά πουλάδα-, οι χίπηδες με ωροσκόπο έναν ιπτάμενο δράκο με ροζ φτερά και κίτρινες βούλες, οι μπαχαλάκηδες στις πορείες (όχι αυτοί του καθεστώτος ντε, οι άλλοι οι απλά ανεγκέφαλοι...) με ωροσκόπο Ματατζή και γενικά όλοι όσοι έχουν μεν την καλή προαίρεση αλλά κάπου στη πορεία το χάνουν και καταλήγουν αλλού ντ' αλλού. Δεν τους αρέσουν οι μακριές βόλτες στην παραλία ενώ δεν απολαμβάνουν την ποίηση με τη συνοδεία καλού κρασιού. Έχουν όμως καλοσυνάτα χαρακτηριστικά, το βλέμμα της αγελάδας και την πονηριά της αλεπούς. Τυχερός αριθμός: Το 0 (μηδέν). Αγαπημένο χρώμα: Το μελιτζανί.

Πρωκτότης

Κατ΄αρχάς να πω ότι σε αντιστοιχία με τις Παρθένες, οι εκπρόσωποι αυτού του ζωδίου είναι μόνο αρσενικοί. Ο Πρωκτότης ή όπως είναι politically correct και πιο ευρέως γνωστό και διαδεδομένο "Τοξότης" από το αρχαίο ελληνικό ευφυολόγημα: "Την είδε ο Πρωκτότης ο "Τοξότης"; Θεοί φυλάξασοι τον πρωκτό της!", όποιον "στόχο" σημαδέψει με το "τόξο" του τον "πετυχαίνει"! Είναι ο standard edition γαμιάς της γειτονιάς σας. Είναι αυτός που όλοι θα θέλατε να είστε αλλά δεν είστε. Είναι αυτός που όταν τον ρωτάς: "Ποια γαμάς αυτό τον καιρό;" σου απαντάει: "Εννοείς την τελευταία μισή ώρα;". Είναι ο άντρας ο πρόστυχος, ο έξυπνος, ο γοητευτικός, ο άντρας ο σωστός, το όνειρο κάθε γυναίκας. Ή τουλάχιστον θα ήταν αν δεν είχε ένα μικρό ελάττωμα. Ακριβώς εξαιτίας της μεγάλης ευκολίας με την οποία κατακτά τους στόχους του, πολλές φορές ο Πρωκτότης απηυδεί από την έλειψη ενδιαφέροντος στο "κυνήγι" και το γυρνάει από βενζίνη σε πετρέλαιο. Κοινώς οι Πρωκτότες έχουν μεγάλη προδιάθεση να γίνονται gay -οπότε και η ονομασία του ζωδίου αποκτά καινούργιο νόημα. Τους αρέσουν οι μακρινές βόλτες σε αμμουδερές παραλίες, οι πρωινές δροσοσταλίδες στα ανοιξιάτικα φύλλα και το άκουσμα του πετάγματος της πεταλούδας. Επίσης τους αρέσει να ζωγραφίζουν με ακουαρέλες, ακούγοντας κλασσική μουσική ή διαβάζοντας ποίηση με τη συνοδεία καλού λευκού κρασιού. Το πρόσωπο τους είναι συνήθως τραχύ με γωνίες, τα μάτια τους καλοσυνάτα και οι τρόποι τους λεπτοί. Τυχερός αριθμός: Ο αριθμός του τηλεφώνου σου... Αγαπημένο χρώμα: Το χρώμα της μουσικής

Εγώκαιρος

Φίλοι Εγώκαιροι, τόσα χρόνια εσωτερικής διαμάχης με το υπέρτατο "εγώ" σας για το αν πραγματικά ο κόσμος περιστρέφεται γύρω από εσάς ή αν απλά έτσι νομίζετε μπορούν πλέον να λάβουν τέλος. Από δω και πέρα μπορείτε να κοιμάστε ήσυχοι. Επιστημονικές μελέτες έδειξαν μετά από δεκαετίες ερευνών πως εσείς ΕΙΣΤΕ ο κόσμος. Ή αλλιώς ο κόσμος είστε εσείς. Άρα εκ των πραγμάτων δεν μπορεί να γυρίζει γύρω σας διότι θα είναι σαν να γυρίζετε γύρω από τον εαυτό σας. Εσείς. Και ο εαυτός σας. Γύρω σας. Από τον εαυτό σας. Δεν είστε το κέντρο του σύμπαντος. Απλά είστε το σύμπαν. Είστε γαμάτοι. Είστε οι καλύτεροι. Είστε εσείς και κανένας άλλος. Μετά από εσάς το χάος και μετά το χάος πάλι εσείς. Είστε η αρχή και το τέλος, το Α και το Ω. Α, επίσης σας αρέσουν οι χαλαρωτικοί περίπατοι στην παραλία, τα γεμάτα νόημα -όπως εσείς- βιβλία και οι καθρέφτες. Το πρόσωπό σας έχει τη λάμψη του ήλιου και την ομορφία του Άδωνι (όχι του Γεωργιάδη...) ο οποίος ήταν επίσης Εγώκερος. Τυχερός αριθμός: Το νούμερο 1, όπως εσείς. Αγαπημένο χρώμα: Όλα τα χρώματα δείχνουν πιο λαμπερά και όμορφα πάνω σας.

Οινοχόος

Άλλο ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα του πως τα ονόματα των ζωδίων έχουν υποπέσει σε μια άνευ προηγουμένου λογοκρισία ένεκα της πολιτικής ορθότητας. Το σωστό ήταν, είναι και θα είναι Οινοχόος γαμώ το στανιό μου. Κι όχι το ξενέρωτο Υδροχόος που θέλουν να μας επιβάλουν τα συνδικάτα της διαπλοκής. Ποιος θα ήθελε να κάνει παρέα μέ εναν τύπο που σου γεμίζει συνέχεια το ποτήρι νερο; Κανεις! Ενώ με έναν που στο γεμίζει συνέχεια κρασι...; Οι Οινοχόοι λοιπόν, όπως καταλάβατε αγαπητοί αναγνώστες, είναι βασικά και γαμώ τα παιδιά. Εντάξει πίνουν ένα-δυο (τρια-τέσσερα-πέντ-έξι) ποτηράκια παραπάνω αλλά who cares? Στην τελική σημασία έχει να περνάμε καλά σε αυτή τη ζωή. Και αυτό ακριβώς κάνουν οι Οινοχόοι φίλοι μου. Τα γράφουν όλα περιφρονητικά στα παπάρια τους και ξεκινούν τη μέρα τους μ' ένα ποτηράκι. Γελαστοί ανοιχτοί άνθρωποι, έξω καρδιά που λέμε, πολύ μπροστά από την εποχή τους και πολύ μπροστά απ' όλους τους υπόλοιπους στην παρέα αναφορικά στη ποσότητα αλκόολ που έχουν καταναλώσει ανά πάσα στιγμή. Γιατί...όταν η νύχτα φεύγει, ο Οινοχόος παρέα με τον Τζόνι Γόκερ έρχεται...Τους αρέσουν οι μεγάλοι περίπατοι στην παραλία με τη συνοδεία καλού κρασιού, η κλασσική μουσική με τη συνοδεία καλού κρασιού, η ποίηση και η ζωγραφική με τη συνοδεία καλού κρασιού και το καλό κρασί με τη συνοδεία καλής μπύρας. Τυχερός αριθμός: Τα 5 άσπρα. Αγαπημένο χρώμα: Το λευκό, το κόκκινο και το ροζέ.

Ψάρια.

Καλά αυτά τα τυπάκια είναι whatever dwarf (ό,τι νάνε). Οι μπακαλιάροι με ωροσκόπο σκορδαλιά που είναι γεννημένοι μπλέ παρά ποδήλατο, έχουν την τάση να γίνουν μηχανικοί ή καλλιτέχνες (ή πολλές φορές και τα δύο), οι τόνοι με ωροσκόπο μαγιονέζα κατά βάθος είναι καλά παιδιά μην τους παρεξηγείτε, ενώ όσοι είναι γεννημένοι σε μέρα που οι πάπιες πετούν ανάποδα παρακαλούνται να φέρουν πίσω το κλειδί. Όσοι έχουν ωροσκόπο μουστάρδα παρακαλούνται να μην βγουν από το σπίτι τους σήμερα αύριο και μεθάυριο ενώ καλό θα ήταν οι γεννημένοι στο πρώτο, δεύτερο ίσως και τρίτο δεκαήμερο να αποφεύγουν τις δυνατές συγκινήσεις, τα σάντουιτς με μαγιονέζα και μαρούλι και την απ' ευθείας έκθεση στο φως του φεγγαριού για πάνω από 30 δευτερόλεπτα. Τους αρέσουν οι μακριές βόλτες τα φθινωπορινά απογεύματα στην παραλία, να ζωγραφίζουν στα τζάμια των αυτοκινήτων όταν είναι θολωμένα και να ακούνε κλασσική μουσική μαζί με καλούς φίλους και καλό κρασί. Έχουν καλοσυνάτα μάτια, ευγενικό πρόσωπο, όχι και τόσο ευγενικούς σκοπούς και πονηρό μυαλό. Τυχερός αριθμός: το π (μέχρι το 666ο δεκαδικό). Χρώμα: Το χρώμα που έχουν τα μάτια σου όταν κοιτώ μέσα τους και βλέπω τον κόσμο να καθρεφτίζεται μπρος στα πόδια μου...


ΥΓ: Παρέλειψα να δώσω credits στον φίλο Axel_K για τη βασική ιδέα για τους Θρυλέοντες και επειδή ήταν "παρών" κατά τη στιγμή της σύλληψης της όλης ιδέας μες το μυαλό μου. (Κοινώς μου γάμησε το μυαλό)

Ένα γράμμα απ'τα παλιά...

Κανονικά άλλο ήταν να γράψω και να ανεβάσω σήμερα. Αλλά ως γνωστόν "η ζωή είναι αυτό που συμβαίνει γύρω σου ενώ κάνεις σχέδια". Έτσι λοιπόν συνέβη κάτι σήμερα το οποίο με ξάφνιασε αλλά και με συγκίνησε τα μάλα και οφείλω να το μοιραστώ. Δηλαδή δεν οφείλω τίποτα σε κανέναν για να εξηγούμαστε κιόλας. Απλά θέλω και μπορώ.

Πριν λίγη ώρα έλαβα ένα email από τον Ν.Φ. Ο κύριος Ν. είναι παλιός μου καθηγητής από το πανεπιστήμιο. Και το email που μου έστειλε ήταν η απάντηση σε ένα email που του είχα στείλει πριν κάμποσο καιρό - ίσως και πάνω από χρόνο. Σας το παραθέτω και επιστρέφω για να σχολιάσω...

"Νίκο γεια σου,

" Κάλλιο αργά παρά ποτέ λοιπόν"...

όπως άλλωστε και εσύ λες σχετικά με το πόσο γρήγορα σου απαντώ.

Χάρηκα που πηγαίνεις καλά και εύχομαι πάντα έτσι. Εγώ από τις 31

Αυγούστου είμαι συνταξιούχος. Το μήνυμα σου με χαροποίησε και με

ικανοποίησε διότι εκείνο που μένει σε μας τους δασκάλους είναι ότι

βοηθήσαμε όσο μπορούσαμε με το ένα ή τον άλλο τρόπο τους μαθητές μας.

Προχθές πέρασα από το Παν/μειο και βρήκα μια κάρτα με ευχές από το Βέλγιο

και φαντάζομαι πως είναι από σένα. Ομολογώ ότι ήταν συγκινητικό και σε

ευχαριστώ.

Η κάρτα έχει επτά ονόματα. Είναι άλλος Έλληνας?

Νομίζω ότι ο [...] δεν έκανε μαζί σου την πτυχιακή του. Αν ξέρεις κάτι

πληροφόρησε με.

Σε χαιρετώ

Ν. Φ."

Θα ξεκινήσω πλήρως αντιλαμβανόμενος ότι μπορεί αυτό για σας να μην λέει τίποτα. Ιδιαίτερα σε αυτούς εξ υμών που δεν έχουν ιδέα για το τι εστί Χημικό Αθήνας. Το πιθανότερο και λογικότερο άλλωστε, είναι αυτό. Για μένα όμως λέει πολλά, γι'αυτό θα με ανεχτείτε.

Ο κυριος Ν. λοιπόν έχει υπάρξει καθηγητής μου σε 2 μαθήματα κορμού, υπεύθυνός μου σε ένα εργαστήριο και υπεύθυνος μου, αν και από σπόντα -ευτυχώς- στην πτυχιακή μου. Το σημαντικότερο όμως και αυτό που κρατάω είναι ότι έχει υπάρξει φωτεινή εξαίρεση, μαζί με κάποιους άλλους φυσικά, -μετρημένους στα δάχτυλα δυστυχώς- μέσα στο βούρκο που κατα κόσμον αποκαλείται χημικό Αθήνας. 'Ηταν πρώτα συν-Άνθρωπος και ύστερα καθηγητής μου. Με έχει ακούσει, μου έχει μιλήσει, με έχει συμβουλέψει, με έχει βοηθήσει, μου έχει πει ιστορίες από τη ζωή του.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ εκείνη τη φορά στο εργαστήριο που κάναμε την πτυχιακή. Γενικά οι μεταπτυχιακοί του και ο διδακτορικός του ήταν πολύ cool άτομα. Και μια μέρα είχαμε φέρει ούζα στο εργαστήριο. Και να σου τα πλαστικά ποτηράκια και να σου ο πάγος και να σου και οι μουσικές. Σε κάποια φάση...τσουπ! Σκάει μύτη το "αφεντικό" ('ετσι τον φώναζαν οι μεταπτυχιακοί). "Ωχ, λέω από μέσα μου, τη γαμήσαμε!". Μας κοιτάει μέ ένα μυστήριο βλέμμα κι ένα σχεδόν-χαμόγελο ζωγραφισμένο στα χείλη και λέει με δήθεν ψαρωτικό ύφος:

-"Επ! Τι κάνετε εσείς εδώ;"

-"Ε... να κυριε Ν. ξέρετε..."

-"Ε...τίποτα...εμείς..."

Οπότε πετάγεται ένας μεταπτυχιακός: "Τίποτα αφεντικό. Εδώ φέρανε κάτι ουζάκια τα παιδιά. Ωραία μέρα έχει σήμερα, κι είπαμε να το γιορτάσουμε."

Και τι λέει ο θεός;

-"'Αντε, βάλτε ένα ποτηράκι και σε μένα".

Και κάθησε μαζί μας και ήπιαμε ούζα ενώ μας έλεγε ιστορίες από τη ζωή του. Μιλάμε για άλλη κλάση το άτομο.

Κι απ' την άλλη έχεις τα άλλα τα λαμόγια που φοβάσαι να τους χτυπήσεις τη πόρτα για να τους κάνεις μια ερώτηση και σε κοιτάνε λες και είναι απευθείας απόγονοι του Mendeleyev και του Avogadro. Φασισταριά που κατεβάζουν αφίσες και πλακώνονται με φοιτητές, γλοιώδεις μαλάκες που ανταλάσσουν προβιβάσιμους βαθμούς με ερωτικές απολαύσεις και αγάμητες γεροντοκόρες που βγάζουν τα αποθημένα τους σε σένα και την ουροδόχο κύστη σου (ναι όλα τα παραπάνω είναι αληθινά περιστατικά, μη ψαρώνετε) και πολλούς πολλούς άλλους.

Ο κύριος Ν. και οι λίγοι όμοιοι του ήταν σαν μια όαση μέσα στην έρημο. Ίσως ακούγομαι γραφικός αλλά τα καθίκια που έχω γνωρίσει μαζεμένα, κατα τη διάρκεια των φοιτητικών μου χρόνων, στο χημικό, νομίζω δεν θα τα ξανασυναντήσω σε όλη την υπολοιπή ζωή μου. Αυτό μου θυμίζει ένα παλιότερο κομμάτι που είχα γράψει σχετικά με τη σχολή μου, αλλά τελικα δεν το ανέβασα γιατί δεν αξίζει το κόπο να ασχολείσαι μαζί τους ούτε κατα αυτόν τον τρόπο. Ο κύριος Ν. όμως και 5-6 άλλοι είναι άξιοι αναφοράς και όχι μόνο. Αν δεν υπήρχαν κι αυτοί οι άνθρωποι μπορεί να είχα μείνει άλλα 8 χρόνια στη γαμοσχολή (μπορεί και όχι τώρα που το σκέφτομαι...Τι διάλο; Δεν είμαι και τόσο στόκος πια). Σίγουρα όμως, αν ήταν όλοι ή έστω οι περισσότεροι καθηγητές σαν τον κύριο Ν. θα είχα καλύτερα λόγια να πω για το χημικό Αθήνας...

Xmas Bloody Xmas

Σιχαίνομαι τα Χριστούγεννα. Έτσι απλά. Χωρίς ανούσια επιχειρηματολογία. Χωρίς αίτια και αφορμές. Απλά τα σιχαίνομαι. Δεν έχουν να μου δώσουν κάτι. Δεν με συγκινούν. Η ζωή μου θα ήταν ίδια, ίσως και λίγο καλύτερη, αλλά κατά βάση ίδια και χωρίς αυτά.

Η αλήθεια είναι ότι θα μπορούσα απλά να αδιαφορώ για αυτά. Να μην με ενοχλούν και να μην τα ένοχλω ούτε εγώ. Αλλά δεν με αφήνουν! Με τσιγκλάνε συνέχεια. Είναι παντού γύρω μου. Με προκαλούν επίμονα και συνεχώς. Γι'αυτό κι εγώ βγάζω μια εμπάθεια προς αυτά. Αν κοίταζε ο καθένας μας τη δουλίτσα του δεν θα είχα κανένα πρόβλημα. Θα μπορούσα να τους λέω και μια "καλημέρα" έτσι για τα τυπικά. Αλλά τώρα όχι...Τώρα έχουμε πόλεμο.

Και ξεκινάω...(Ψωνίζω άρα υπάρχω)

Πρώτα απ'ολα δεν θα έπρεπε πλέον να λέγονται Χριστούγεννα. Πιό ταιριαστό και καταλληλο θα ήταν το Ψωνούγεννα. Μα τι μανία είναι αυτή επιτέλους; Γιατί "πρέπει" να κάνουμε δώρα σε όλους ντε και καλά; Και γιατί όλα τώρα; Μεσα στην υπόλοιπη χρονιά γιατί δεν κάνουμε δώρα; Γιατί πρέπει να χαλάμε τον 13ο μας μισθό (τον ποιόν;;;;; χα χα χα...Το άλλο με τον τοτό το ξέρετε;) ολόκληρο σε δώρα για ανθρώπους που δεν μας νοιάζουν ή που και μας νοιάζουν στη τελική; Αν αγαπάω κάποιον και θέλω να του κάνω ένα δώρο θα του το κάνω όποτε και αν εγώ το νιώσω. Κι όχι επειδή είναι Χριστούγεννα. Αμ η άλλη μαλακία με τον Αγιο Βασίλη που φέρνει τα δώρα; Αυτός είναι ανακάλυψη της κόκα-κόλα. Τουλάχιστον με τη μορφή που τον τρώμε στη μάπα σήμερα. Κάποιος μου είπε πρόσφατα ότι κανονικά φορούσε πράσινη κάπα και ότι η κόκα-κόλα τον έκανε κόκκινο. Ντροπή τους! Πράσινος θα ήταν πιο γαμιστερός...

Τέρμα, έχω καταλήξει σε συμπέρασμα: Τα Χριστούγεννα είναι ανακάλυψη των εμπόρων και των πολυεθνικών.

Ιντερλούδιο

Σκατομαμόθρεφτα, μυξιάρικα, κλανιάρικα κωλόπαιδα όλου του κόσμου, ακούστε με προσεχτικά. Ο ΑΓΙΟΣ ΒΑΣΙΛΗΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ!!! Τα δώρα σας τα βάζει μέσα στη κάλτσα ή κάτω από το δέντρο ο μπαμπάς και η μαμά αφού πέσετε για ύπνο την παραμονή πρωτοχρονιάς. Και πως ξέρουν τι δώρα είχατε ζητήσει από τον Άγιο Βασίλη στο γράμμα που του στείλατε; Ειλικρινά πιστεύετε ότι ένας φάκελος που έχει ώς διέυθυνση παραλήπτη:

Άγιος Βασίλης

Βόρειος Πόλος

θα παραδωθεί ποτέ σε υπαρκτό πρόσωπο; Θυμηθήτε λίγο καλύτερα... Έχετε πάει ποτέ το γράμμα εσείς τα ίδια στο ταχυδρομείο; Το έχετε ρίξει ποτέ με τα ίδια σας τα χέρια μέσα στο ταχυδρομικό κουτί; Πάντα ο μπαμπάς ή η μαμά δεν το "πήγαινε" στο ταχυδρομείο για να μην κουράζεστε; Τώρα αποκτούν όλα λίγο νόημα ε; Τώρα αρχίζετε να θυμαστε τις φορές που σας ρώταγαν οι γονείς δήθεν αδιάφορα τί δώρα θα ζητούσατε από τον Αή Βασίλη κάνα μήνα πριν τα Χριστούγεννα...

Κι εσείς τα λίγο μεγαλύτερα (εώς εκνευριστικά πολύ μεγαλύτερα καμιά φορά) σκατοφλωράκια που λέτε ότι ο Άη Βασίλης υπάρχει αν πιστέυεις σε αυτόν, ένα έχω να πώ. Κλάιν μάιν! Άλλα τι να σας λέω...φαντάζομαι θα πιστεύετε επίσης ότι κάποτε ο Αδάμ και η Εύα (που δημιουργήθηκε από το πλευρό του Αδάμ...) ζούσανε στον παράδεισο, αλλά ο Θεός τους έστειλε εντολή εξώσεως με δικαστικό κλητήρα γιατί ένα φίδι (!) τους έψησε να φάνε ένα μήλο (άκουσον άκουσον) κι έτσι αναγκάστηκαν να αρχίσουν να γαμάνε τα παιδιά τους μπας και πολλαπλασιαστούνε και κερδίσουν ξανά την έυνοια του θεούλη και τους ξαναφήσει να μπούνε στο μαγικό λιβάδι με το αυθαίρετο, την πισίνα και τους ωραίους κήπους, βέβαια όχι πλέον σε αυτή τη ζωή (τη χάσανε την ευκαιρία τους...) αλλά σε μια άλλη μετα-θάνατον ζωη και....φφφφφ παραλήρησα πάλι ο πούστης.

Και μιας και μιλάμε για παραμύθια...

Τέλος ιντερλούδιου

Και συνεχίζω...(God bless America)

Στο ίδιο μοτίβο (όλα είναι περιπλεγμένα μεταξύ τους άλλωστε) τα Χριστούγεννα όπως τα ζούμε και τα βιώνουμε σήμερα είναι αρχαίες παγανιστικές εθιμοτυπίες φιλτραρισμένες μέσα από την υποκουλτούρα του δυτικού τρόπου ζωής και δη του αμερικάνικου κινηματογράφου.

(Πσσσσςςςς....τι είπα το άτομο; Κάτσε να το σημειώσω να το λέω συχνά). Τι σχέση έχουν τα χριστούγεννα ή μάλλον ο τρόπος που τα γιορτάζουμε, με τον Χριστό και την υποτιθέμενη γέννηση του; Απολύτως καμία...Ούτε δέντρα, ούτε στολίδια, ούτε δώρα, ούτε κάλαντα,ούτε τίποτα. Ούτε λουκούλεια γεύματα με υπερτροφαντές γαλοπούλες, ούτε κουλουράκια και γάλα στο τζάκι για τον Άη Βασίλη, ούτε έλκυθρα με τάρανδους με ονοματεπώνυμα και φάρο στα ρουθούνια, ούτε ξωτικά και καλικάντζαροι στον Βόρειο πόλο, ούτε φιλιά κάτω από γκυ, ούτε, τέλος, αυτή η κόκκινη-άσπρη μαγκουρίτσα/ζαχαρωτό (what the fuck??? Τι στο πούτσο είναι αυτή η μαλακία και ποιός το έκανε σύμβολο των Χριστουγέννων και κυρίως...ΓΙΑΤΙ;;;)

Συμπέρασμα: Μισώ τα Χριστούγεννα γιατί είναι εφεύρεση των αμερικάνων.

Ιντερλούδιο

Προς αγάμητες, μπαζόλες, γεροντοκόρες αυτού του κόσμου: Όχι ρε σκιάχτρο δεν πρόκειται να σε φιλήσω ούτε εγώ όυτε κανένας άλλος μόνο και μόνο επείδη μου έχεις στηθεί κάτω από το γκυ όλο το βράδυ κι όλο το ξημέρωμα λες και περιμένεις το τραμ. Αν ήθελά να σε φιλήσω θα το έκανα και κάτω από τη κρομμύδα που κρεμάμε στην Ελλάδα. Αν ήθελα να σε φιλήσω,βασικά, θα σε είχα ήδη φιλήσει. Ο μόνος λόγος για να σε φιλήσω κάτω από το γκύ θα ήταν να έμοιαζές έστω και λίγο με αυτό...

Τέλος Ιντερλούδιου

Και καταλήγω...(Me, myself and I)

Με το αγαπημένο μου: Το πνεύμα των Χριστουγέννων. Ααααα τι χαρά, τη αγαλίαση, τη ευφορία, τι...υποκρισία; Ας γίνουμε όλοι λίγο καλύτεροι άνθρωποι για 10 μέρες. Ας νοιαστούμε για τον διπλανό μας και ας προσπαθήσουμε να απαλύνουμε τον πόνο του. Ναι αυτόν τον ίδιο που τις υπόλοιπες 355 μέρες του χρόνου αγνοούμε επειδικτικά -στην καλυτερη περίπτωση. Αυτόν που αύριο-μεθαύριο θα βρίζουμε, θα μουτζώνουμε, θα φτύνουμε και θα κλωτσάμε. Γιατί θα μας έχει εγκαταλείψει το ζωογόνο πνεύμα των Χριστουγέννων βλέπετε και θα έχουμε απομείνει εμείς και ο παλιός καλός μας εαυτούλης. Ας αγαπήσουμε πιο δυνατά και πιό έντονα αυτούς που μας περιβάλλουν, τώρα τις μέρες των γιορτών κι όταν αυτές τελειώσουν επιστρέφουμε στα στάνταρ επίπεδα αγάπης που τους παρέχουμε όλο τον υπόλοιπο χρόνο...

Παπάρια τούμπανα! Εγώ ρε φίλε γουστάρω να αγαπάω όλο τον χρόνο αυτούς που αγαπάω και να μισώ όλο το χρόνο αυτούς που μισώ. Με την ίδια ένταση. Απλά, ξεκάθαρα, χωρίς διακρίσεις...(που έλεγε κι ο χοντρός)

Συμπερασμα: Μισώ τα Χριστούγεννα γιατί είναι η συγκάλυψη του μίζερου, ανασφαλούς και υποκριτικού εαυτούλη μας...

Ιντερλούδιο

Προς εντιμότατους κλέφτες: Για να δείτε ρε, ότι δεν είμαι αχάριστος και αγνώμων και μισάνθρωπος θα ήθελα να στείλω τις ευχαριστίες μου και την αγάπη μου, μέρες που ΄ναι (γαμημένο πνεύμα των χριστουγέννων είναι παντού τελικά...) στους εντιμότατους αυτούς κλέφτες (ή κλέφτη ή κλέφτρα...είπαμε δεν κάνω διακρίσεις) που άνοιξαν τη τσάντα μου, την οποία είχα μαλακωδώς ξεχάσει μέσα στο τραίνο το βράδυ της Κυριακής, πήραν αυτά που ήθελαν, τουτέστιν πορτοφόλι, λεφτά, πιστωτική, κάρτα αναλήψεων και την κάρτα μιλίων της Lufthansa (θα την πέρασαν για πιστωτική τα τσακάλια) και άφησαν όλα τα υπόλοιπα μέσα στη τσάντα, την οποία εν συνεχεία άφησαν μέσα στο τραίνο, η οπόια αυτή τη στιγμή βρίσκεται και πάλι κοντά μου κι έτσι δεν χρειάζεται να τρέχω και να βγάζω ταυτότητες και μαλακίες. Άντε χαλάλι τους και η μπανάνα και τα δύο μανταρίνια (θα ήταν πεινασμένα συν των άλλων φένεται, τα κακόμοιρα...). Κι ύστερα βγαίνουν κάτι μαλάκες μπλόγκερ, που κράζουν από χόμπυ, μόδα και συνήθειο και σου λένε ότι δεν πιστεύουν στο πνεύμα των εορτών και το θαύμα των Χριστουγέννων...τς τς τς.

Κι επειδή έχω κέφια σήμερα, μιας και το βράδυ, αν όλα πάνε καλά, θα βρίσκομαι στην Αθήνα, αφιερώνω και τραγουδάκι...

HAVE A FUCKING MERRY CHRISTMASS EVERYBODY!!!

The End

Ζωή ποδήλατο...

Όταν ήμουν πιτσιρικάς, είχα μια πολύ στενή σχέση με το ποδήλατο -όπως όλοι οι πιτσιρικάδες φαντάζομαι. Το πρώτο μου "ποδήλατο" - ο Κθούλου να το κάνει- ήταν ένα από κείνα τα τοσοδούλικα τρικυκλάκια πού είχε τα πετάλια πάνω στην μπροστινή ρόδα και τη σέλα σαν γιογιό, χρώματος άσπρου-κόκκινου, αν δεν με απατά η μνήμη μου. Οι λιγοστές και θολές αναμνήσεις που έχω από το "τρίκυκλο" είναι να οργώνω...την αυλή (2χ3 μ. το πολύ...) του σπιτιού μου. Βέβαια, ο θρύλος λέει ότι μια μέρα είχα βγει στο δρόμο που περνάει μπροστά από το σπίτι, υπό την ευθύνη και επίβλεψη της γιαγιάς μου και πως άρχισα να κατευθύνομαι προς τον κάθετο δρόμο ολοταχώς χωρίς να με πάρει χαμπάρι (από μικρός ήμουνα νίντζα...). Δρόμο από τον οποίο περνάει λεοφωρείο (το αθάνατο Ομόνοια - Άγιος Βασίλειος, a.k.a. B-14, χαιδευτικά -και μόνο για τους μυημένους- Billys...). Και πως εκείνη την ώρα το λεωφορείο ερχότανε απειλητικά. Προφανώς, έτσι όπως το σκέφτομαι τώρα δηλαδή, το άκουσα να έρχεται από μακριά με την βιονική μου ακοή και θέλησα να το εμβολίσω στα πλάγια με το "τρίκυκλο"... Και πως την τελευταία στιγμή, η μάνα μου αντιλήφθηκε όλο το σκηνικό, κατέβηκε από τον 1ο που μένουμε, διέσχισε τα 20 περίπου μέτρα που μας χωρίζανε σε χρόνο dt και με άρπαξε μαζί με το ποδήλατάκι μου 3,84 nanosecond πριν οι τεράστιες ρόδες του Billy με κάνουν αλοιφή για τις αιμορροΐδες και χρειαζόταν σπάτουλα για να με μαζεύουνε από το οδόστρωμα...Εγώ δεν θυμάμαι τίποτα φυσικά απ' όλα αυτα. Έτσι μου τα 'πανε, έτσι σας τα μεταφέρω

Το επόμενο ποδήλατο μου ήταν παλι κόκκινο συμπτωματικά (φαίνεται ήταν μέρος ενός καλοστημένου, πλην ανεπιτυχούς -εν τέλει- διαβολικού σχεδίου για να γίνω γαύρος...). Ήταν το πρώτο μου πραγματικό ποδήλατο και το αγάπησα πραγματικά. Πάνω του έμαθα να κάνω αυτό που δεν ξεχνιέται ποτέ και αν το μάθεις μια φορά ξέρεις πάντα να το κάνεις. Όχι το σεξ βρε διεστραμμένα μυαλά, το άλλο...Πρώτα με βοηθητικές ρόδες. Μετά με μόνο μια βοηθητική, η οποία σε κάποια φάση είχε τεχνιέντως στραβώσει προς τα πάνω από τον πατέρα, έτσι ώστε να μην ακουμπάει στο δρόμο και...ω του θαύματος...ο μικρός Τρυποκάρυδος κάνει ποδήλατο σαν άντρα...Να'σαι καλά μικρό μου κόκκινο ποδηλατάκι όπου κι αν βρίσκεσαι (στον παράδεισο των ποδηλάτων, περιτριγυρισμένο από 72 παρθένα μικρά ροζ ποδηλατάκια με καλαθάκι, το δίχως άλλο...) και ας είναι ελαφρύ το παλιοσίδερο και η σκουριά που σε σκεπάζει.

Μετά από αυτό, θυμάμαι ένα μπλε ποδήλατο. Ήταν μια παλιατζούρα για την οποία είμαι σίγουρος μέχρι και σήμερα, πως θα την είχε βρει κάπου ο πατέρας μου και την βούτηξε. Ή αυτό ή ήταν δικό του από όταν ήταν παιδί. Να φανταστείτε δεν είχε φρένα αλλά σταματούσε με κόντρα πετάλι. Όπως έγινε εύκολα αντιληπτό, δεν το πολυσυμπάθησα από την αρχή. Και όπως ήταν φυσικό, έκανα ότι θα έκανε οποιοδήποτε παιδί της ηλικίας μου. Δεν σταμάτησα να γκρινιάζω στους γονείς μου, πρωί-μεσημέρι-βράδυ, μέχρι να αποκτήσω το δικό μου, ολοκαίνουργιο ποδήλατο. Του κουτιού που λέμε. Να σημειώσω, ότι τότε ήταν στη μόδα τα ΒΜΧ. Τα τύπου ΒΜΧ δηλαδή, με εκείνα τα κυλινδρικά αφρολεξένια μαξιλαράκια τυλιγμένα γύρω από το τιμόνι και μπροστά από τη σέλα. Οπότε φυσικά σα παιδί κι εγώ ήθελα ΒΜΧ.

Αφού είδε κι απόειδε λοιπόν η μάνα, με βουτάει μια Παρασκευή και με πάει downtown, στη Παντροχική. Από το όνομα και μόνο, καταλαβαίνετε ότι είχε...ΠΟΛΛΑ ποδήλατα. Ήταν κάτι σαν παράδεισος στα μικρά κι αθώα παιδικά μου μάτια. Και τότε...το είδα! Το ερωτεύτηκα από τη πρώτη στιγμή που άπλωσα τα μάτια μου πάνω του (laid my eyes upon it...). Έπρεπε να το κάνω δικό μου, πάσει θυσία. Απ' όσο θυμάμαι ήταν άσπρο, με πλαστικές ζάντες-πεντάκτινο-αστέρι, και κάτι περίεργες πρασινό-πορτοκαλί λεπτομέρειες εδώ κι εκεί. Ναι, τώρα που το σκέφτομαι πιο ώριμα μετά από τόσα χρόνια, πρέπει να ήταν υπερμέγιστη καγκουριά το ποδηλατάκι...Αλλά ήμουν μόνο 8-9 χρονών ρε φίλε! Και ήταν και αρχές '90 να πούμε. Give me a break! Όπως και να χει όμως, η ιστορία δεν είχε αίσιο τέλος. Ο "έρωτας" μας έβγαλε λίγο εκτός μπάτζετ και η μάνα δεν είχε το απαραίτητο μαρούλι μαζί της. Οπότε μου κάνει την ξήγα: " Ή περιμένεις μέχρι την Δευτέρα, να έρθουμε με πιό πολλά λεφτά και να το πάρουμε, ή διαλέγεις ένα άλλο πιό φτηνό". 'Επαθα σοκ! Το δίλλημα μου ήταν τεράστιο. Διότι ναι μεν, ο "έρωτας" ήταν το αντικείμενο του πόθου μου, αλλά από την άλλη, δεν υπήρχε περίπτωση να έφευγα από κει μέσα και να επέστρεφα σπίτι χωρίς ποδήλατο. Μην τάξεις σε αγοράκι που λένε...Κι επείδή απο μικρός -εκτός από νίντζα- ήμουν κι ανυπόμονος, εκείνη τη μέρα γύρισα σπίτι με το ολοκαίνουριο μου, κιτρινο-μπλέ ΒΜΧ Jason, χωρίς ζάντες-αστερία αλλά με τις απλές τις μεταλλικές με τις πολλές ακτίνες...Όπως και να 'χει, τον αγάπησα τελικά τον Jason ή Ιάσωνα. Περάσαμε μαζί πολλές καλές στιγμές. Και για να μην μείνετε με την απορία κι εγώ - τότε- με το μαράζι, κάποια στιγμή, μετά από μια επιτυχημένη "διπλή μεταμόσχευση" ο Ιάσωνας απέκτησε τις πολυπόθητες ζάντες-αστερία χρώματος μπλέ, μαζί με μια κίτρινη σέλα που είχε γωγραφισμένο έναν κόκκινο αετό. Σωστός μπουρναζιώτης ο Jason, όχι μαλακίες...Το "μπουρί" του έλειπε και τα ledακια στους υαλοκαθαριστήρες...

Επόμενος σταθμός στην ποδηλατική μου καρριέρα, ήταν ένα mountain bike, χρώματος βυσσινί-μαύρου το οποίο ήταν και το τελευταίο ποδήλατο που αγόρασα μέχρι στιγμής. Αυτό έγινε κάπου γύρω στα 13-14 μου, όταν και η δυναστεία των των BMX είχε εκθρονιστεί από τα ποδήλατα βουνού (;!;!) στο βασίλειο της μόδας. Highligts από την εν λόγω ποδηλατάρα μου ήταν η κατάκτηση της τρίτης θέσης στον ποδηλατικό γύρο Περιστερίου και μια ποδηλατική εκδρομή στη Σάμο. Μεγάλες στιγμές κύριοι! Περασμένα μεγαλεία όμως. Τώρα νομίζω ότι υπάρχει ακόμα κάπου στη ταράτσα του σπιτιού μου και σαπίζει.

Και κάπου εκεί, γύρω στα 17 οι σχέσεις μου με το ποδήλατο έρχονται σε ρήξη. Ανακαλύπτω τον μαγικό, πλην απατηλό κόσμο των δημόσιων συγκοινωνιών και του ταξί στην αρχή και έπειτα του αυτοκινήτου. Τελικά γίνομαι οπαδός του δόγματος "Το αλκοόλ με έσωσε από τον αθλητισμό" και γελάω με όποιον είναι πάνω από 16 και καβαλάει ποδήλατο. Και η αλήθεια είναι πως δεν υπήρχαν και πολλοί τέτοιοι στην Αθήνα του 2000. Μόνο κάτι φαρδοπαντελονάτοι ΒΜΧάδες και κάποιοι ελάχιστοι συνειδητοποιημένοι. Και να θες όμως μπορείς να κυκλοφορήσεις με ποδήλατο στην Αθήνα; Άμα θες μπορείς, λέω εγώ, αλλά με την επίγνωση ότι ρισκάρεις τη ζωή σου από την στιγμή που καβαλάς τη σέλα κι αρχίζεις να κάνεις πετάλι, μέχρι να ξανακατέβεις. Γιατί; Γιατί οι έλληνες οδηγοί είναι ζώα και δεν σέβονται τίποτα! Και δεν εξαιρώ ούτε τον εαυτό μου από αυτόν τον χαρακτηρισμό. Μας αρέσει δεν μας αρέσει έτσι είναι. Αλλά δεν είναι μόνο οι οδηγοί στην Ελλάδα που είναι ζώα δυστυχώς. Πολύ περισσότερο, το ξέρουμε όλοι καλά άλλωστε, είναι αυτοί που είναι υπεύθυνοι για την πολιτειακή δομή του κράτους. Οι οποίοι δεν έχουν προβλέψει ούτε την παραμικρή διευκόλυνση, ούτε το παραμικρό κίνητρο για τους ποδηλάτες. Βέβαια, για να είμαι δίκαιος, δεν φταίνε όλοι αυτοί που εγώ σταμάτησα να κάνω ποδήλατο. Η ευθύνη είναι πρωτίστως δική μου. Η ουσία τέλος πάντων είναι ότι αναπτύχθηκε μέσα μου μια έντονη απόστροφη για το ποδήλατο αλλά και για οποιαδήποτε έκφραση υγιεινής ζωής εδώ που τα λέμε. Ίσως ένιωθα πολύ "μεγάλος" ή πολύ "μάγκας". Δεν ξέρω ποιά ήταν ακριβώς τα αίτια. Ξέρω μόνο ότι η φράση "πάω κάπου με το ποδήλατο" είχε εξαφανιστεί από το λεξιλόγιο μου.

Κι έτσι, με αυτά τα μυαλά, ήρθα στο Βέλγιο. Το οποίο αν υπήρχε (δεν θα επεκταθώ επι του παρόντος πάνω σε αυτό. Ας αρκεστούμε για την ώρα στο ότι το Βέλγιο απλά ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ) θα ήταν μια ευρωπαϊκή χώρα της οποίας οι κάτοικοι -ας τους πούμε Βέλγους για χάρην του επιχειρήματος- είναι αρκετά ακομπλεξάριστοι ώστε να έχουν εδώ και καιρό συνειδητοποιήσει ότι δεν κερδίζουν και πολλά με το να πηγαίνουν μέχρι και στο περίπτερο (αν είχαν) με το αμάξι. Αντιθέτως αντιλαμβάνονται πόσα πολλά έχουν να κερδίσουν χρησιμοποιώντας το ποδήλατο ακόμα και για να καλύψουν φαινομενικά μεγάλες αποστάσεις. Αποστάσεις που στα μάτια ενός ελληνάρα μοιάζουν τρομακτικές και απαγορευτικές. Τρία ΟΛΟΚΛΗΡΑ χιλιόμετρα ας πούμε...(τόση είναι η απόσταση ανάμεσα στο σταθμό του τραίνου και τη σχολή μου). Και το κυριότερο είναι ότι αυτοί οι άνθρωποι που σας περιγράφω είναι κυρίως νέοι, ηλικίας 18 ως 30. Φυσικά και έχουν αμάξια. Αλλά τα χρησιμοποιούν μόνο όταν κάνει υπερβολικά πολύ κρύο ή όταν θέλουν να ταξιδέψουν. Φυσικά και κυκλοφορούν αρκετά αμάξια και στις Βρυξέλλες ειδικά υπάρχει αρκετά μεγάλη κίνηση. Αλλά υπάρχουν και ειδικά προβλεπόμενες λωρίδες για τα ποδήλατα. Υπάρχουν ειδικές ρυθμίσεις στον Κ.Ο.Κ. που δίνουν πάντα ή σχεδόν πάντα την προτεραιότητα στα ποδήλατα και τα Μ.Μ.Μ. Υπάρχει διαφορά στην νοοτροπία από όποια πλευρά κι αν το δείς. Κι αυτό είναι το πιο σημαντικό νομίζω.

Όταν ήρθα λοιπόν εδώ και ξεκίνησα στο πανεπιστήμιο μου δώθηκε η επιλογή να διαλέξω ανάμεσα σε ένα δωρεάν ποδήλατο του πανεπιστημίου ή σε ετήσια συνδρομή για της συγκοινωνίες της πόλης -στην οποία βρίσκεται το πανεπιστήμιο- με έκπτωση γύρω στο 80%. Φυσικά και διάλεξα το λεωφορείο. Τότε προτιμούσα να μου κόψουν τα πόδια παρά να πηγαινοέρχομαι κάθε μέρα 3 χλμ με το ποδήλατο. Μετά από κάνα χρόνο και λόγω κάποιας αλλάγής στο καθεστώς του συμβολαίου μου, μου δόθηκε η ευκαιρία να πάρω και το ποδήλατο. Οπότε λέω "και δεν το παίρνω;" και το πήρα. Έτσι για τη φάση είπα στην αρχή. Για τις πολύ κοντινές αποστάσεις, όταν θα χρειαζόταν να κάνω καμιά δουλειά εκτός γραφείου. Η πραγματικότητα όμως θα ερχόταν να με διαψεύσει με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο. Και το έκανε...

Τη σήμερον ημέρα λοιπόν, απλά αρνούμαι να μπώ στο λεοφωρείο. Κι αυτό γιατί αφενός εκεί μέσα, ειδικά το χειμώνα (σχεδόν όλο το χρόνο δηλαδή...), γίνεσαι πιο παστωμένος κι από σαρδέλα "Φλώκος" κι αφετέρου με το ποδήλατο κάνω μόνο 13 λεπτά για να φτάσω σε αντίθεση με τα 20 λεπτά -στη καλύτερη- που θέλω με το λεοφωρείο. 'Οσο για το κρύο, το οποίο ήταν το τεράστιο αντεπιχειρημά μου ώστε να μην χρησιμοποιώ το ποδήλατο, έχω να πω μόνο το εξής: Όταν κάνω ποδήλατο ζεσταίνομαι τόσο πολύ που αρχίζω και πετάω τα πανωφόρια και τα ρούχα μου στην διαδρομή (OK, δεν το κάνω αλλά you get the picture...). Το μόνο πρόβλημα είναι η βροχή αλλά το έλυσα κι αυτό πολύ απλά και εύκολα. Πήρα αδιάβροχο... Οπότε τι μας μένει μόνο; Α ναι...Το χιόνι και ο πάγος. Εκεί ναι, να κωλώσω. Και η αλήθεια είναι ότι αν μου έλεγε πέρσι τέτοια εποχή κάποιος ότι φέτος θα έκανα ποδήλατο στα χιόνια, θα είχε άσχημα ξεμπερδέματα. Για παράδειγμα, έστω ότι ερχόταν ένας χρονοταξιδιώτης από το μέλλον, με τη χρονομηχανή του και τα όλα του βρε παιδί μου. Από τους κανονικούς, όχι αυτούς που είναι τρελλοί και το παίζουν. Και μου έλεγε: "Φιλαράκι, μόλις γύρισα από το Δεκέμβρη του 2010 που είχα πεταχτεί για κάτι δουλειές, και μάντεψε ποιον είδα!" "Ποιόν είδες ρε μεγάλε;" θα του απαντούσα. "Εσένα ψηλέ. Σε είδα να κάνεις ποδήλατο πάνω στα χιόνια." Η αντίδραση μου θα ήταν ως εξής. Θα του έβαζα ένα πανί με χλωροφόρμιο στη μούρη για να μείνει αναίσθητος. Θα τον έδενα σφιχτά σε μια καρέκλα και θα τον ξυπνούσα. Ύστερα θα του έκοβα τα αρχίδια και θα τα άφηνα να μαριναριστουν 3 ώρες με σκόρδο, δεντρολίβανο και κόκκινο κρασί. Στη συνέχεια θα τα τηγάνιζα με λίγο κουρκούτι και θα του τα τάιζα με τη συνοδεία chianti...(που είσαι Hannibal Lecter να με καμαρώσεις). Έτσι για να μάθει να λέει βλακείες! Κι όμως τις τελευταίες μέρες κάνω κάτι διπλά λουτς και τριπλά τόλουπ πάνω στο πάγο με το ποδηλατό μου που θα βούρκωνε μέχρι κι ο Κωστάλας από τη συγκίνηση αν με έβλεπε. Δόξα τω Κθούλου ακόμα δεν έχω φάει καμια σαβούρα. Αλλά και να φάω, μες το πρόγραμμα είναι και η γνώμη μου για το ποδήλατο πλεόν δεν αλλάζει. Ποδήλατο rawks!!!

Στις Βρυξέλλες τώρα, που δεν έχω ποδήλατο, την παλεύω με τις δημόσιες συγκοινωνίες, οι οποίες δεν είναι και τέλειες αλλά είναι έτη φωτός μπροστά από τις αντίστοιχες στην Ελλάδα (φαντάσου να έμενα Γερμανία ή Αγγλία...) αλλά και με τα δημόσια ποδήλατα. Τα δημόσια τι;;; Ναι καλά διαβάσατε, τα δημοσια ποδήλατα. Τα οποία εδώ στις Βρυξέλλες ήρθαν και αρκετά καθυστερημένα σε σχέση με τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Τι είπατε; Και η Αθήνα είναι ευρωπαϊκή πρωτεύουσα αλλά δεν έχει τέτοιο πράγμα; Μισό λεπτάκι, πάω να πεθάνω λίγο από τα γέλια και επιστρέφω...Συγχωρέστε με για τη χλεύη -όπως έχω δηλώσει και στο about me η Αθήνα είναι η πόλη μου, την οποία μισώ να αγαπώ- αλλά πιστεύω πως θα περάσει καιρός μέχρι να γίνει κάτι αντίστοιχο στην Ελλάδα. Ίσως κάποια μέρα τα εγγόνια μου να καβαλάνε τα δωρεάν δημόσια ποδήλατα περνώντας μέσα από τα αμέτρητα καταπράσινα πάρκα και τους ποδηλατοδρόμους της Αθήνας για να έρχονται να με βλέπουν. Μέχρι τότε απλά θα γελάω...