Μάνα γιατί με γέννησες;

-Γιατί;

-Γιατί πρέπει.

-Και γιατί πρέπει;

-Γιατί σε γέννησε! 

-Κι επειδή με γέννησε πρέπει να την αγαπώ;

-Κάπως έτσι. Είναι μάνα σου. Σε έβγαλε από τα σπλάχνα της.

-Δεν της το ζήτησα

-Δεν έχει να κάνει. Σε έβγαλε όμως. Και πόνεσε για να το κάνει Μην δείχνεις αχαριστία.

-Εντάξει δεν την μισώ κιόλας. Δεν θέλω το κακό της. Υποθέτω με τον τρόπο μου την αγαπώ. Απλά δεν καταλαβαίνω την υποχρέωση που έχω να το κάνω. Και εν πάσει περιπτώση θα το κάνω με τους δικούς μου όρους και για τους δικούς μου λόγους. Δεν θα μου το επιβάλλει κανείς.

-Τώρα ακούγεσαι σαν πεισματάρικο και κακομαθημένο παιδί.

- Ισως και να είμαι. Ποτέ δεν είπα το αντίθετο. 

-Εκείνη πιστεύει το αντίθετο.

-Ήρθε ή ώρα να μάθει την αλήθεια. Δεν είμαι αυτό που πιστεύει. Αυτό που όλος ο κόσμος πιστεύει για μένα. Είμαι κάτι άλλο.

-Μα σε μεγάλωσε με αρχές, αξιες και ιδανικά. Σε ανάθρεψε ώστε να γίνεις κάτι ενάρετο. Κάτι που όλος ο κόσμος θα ζηλευε. Και πίστεψε με, το κάνει. 

-Ναι αλλά με τι κόστος. Με πλήγωσε πολύ κατά τη διαδικασία.

-Και τώρα ήρθε η σειρά σου να την πληγώσεις; Πρόκειται λοιπόν περί εκδίκησης. Αυτό μου λες;

-Όχι ακριβώς. Δεν το κάνω επίτηδες. Δεν είναι αυτη η πρόθεση μου. Απλά τώρα που μεγάλωσα κι ωρίμασα, συνειδητοποιώ πως έχουμε διαφορετικές αντιλήψεις. Αυτό είναι όλο. 

-Και είναι τρόπος αυτός να προβάλεις τις αντιρρήσεις σου; Είναι ανάγκη να είσαι τόσο σκληρός και αντιδραστικός; Ενώ με τους ξένους...

-Με τους ξένους τι;

-Με το σεις και με το σας. Ό.τι κι αν σου πούνε, ναι τους λές. Σε αυτούς γιατί δεν προβάλεις αντίσταση;

-Με τους ξένους...είναι διαφορετικά. Τους ντρέπομαι. Θέλω να είμαι ευγενικός. Άλλωστε κι αυτοί με βοήθησαν.

-Ας γελάσω. Οι ξένοι πάντα κοιτάνε το συμφέρον τους. Δεν σε πονάνε όπως σε πονάει αυτή. Σε βοηθήσανε έχοντας πάντα ως γνώμονα τις δικές τους ατζέντες. Κοιτόντας πάντα πρώτα το δικό τους τομάρι. Ενω η μάνα...

-Έχεις δίκιο, το ξέρω. Απλά μου είναι πολύ πιο εύκολο να βγάλω το κακό μου πρόσωπο στα άτομα που αγαπώ.

-Άρα την αγαπάς; Το παραδέχεσαι.

-Ε ναι, την αγαπάω. Αλλά δεν την αντέχω. Δεν μπορώ να είμαι κοντά της. Μου βγάζει τον χειρότερο μου εαυτό. Όλοι έχουμε μέσα μας έναν χειρότερο εαυτό. Ακόμα κι εγώ. 

-Και τι θα κάνεις;

-Λέω να φύγω...

-Τρελάθηκες τελείως; Τι είναι αυτά που λες; Θυμάσαι την τελευταία φορά που είχες φύγει;

-Μερικοί το νοταλγούν. Λένε πως ίσως είναι καλύτερα.

-Αυτοί οι "μερικοί" δεν ξέρουν τι τους γίνεται! Δεν μπορούμε να στηριζόμαστε στις απόψεις ασόβαρων και επικίνδυνων ατόμων.

-Ναι αλλά εγώ πρέπει να σέβομαι και να ακολουθώ τις απόψεις όλων των ατόμων. Αυτή είναι η φύση μου., Δεν μπορώ να κάνω διαφορετικά. Αλλιώς δεν θα ήμουν αυτό που είμαι.

-Λάθος. Πρέπει να σέβεσαι και να στηρίζεσαι στις απόψεις των περισσοτέρων. Όχι όλων. Μην ακούω βλακείες.

-Είδες που τελικά δεν είμαι αυτό που νομίζετε; Κι αν οι περισσότεροι είναι οι ασόβαροι κι επικίνδυνοι που ανέφερες πριν; τότε τι γίνεται; Γι'αυτό σου λέω, νομίζω πως το καλύτερο που έχω να κάνω είναι να φύγω. Από μόνος μου. Με το κεφάλι ψηλά. Πριν με διώξουν με το ζόρι. 

-Όχι! Πρέπει να κάτσεις. Να αγωνιστείς για το δίκαιο. Αυτό είναι το σωστό.

-Δίκαιο; Σωστό; Ακούγονται τόσο στέριες και ανέγγιχτες λέξεις. Αλλά είναι μόνο αυτό. Λέξεις. 

-Άρχισες τα φιλοσοφικά τώρα; Τις αιθεροβασίες; Θυμήθηκες τα νιάτα σου; Έλα πίσω στην πραγματικότητα και αντίμετώπισε τα πράγματα με την δέουσα ρεαλιστικότητα σε παρακαλώ.

-Αυτό κάνω. Αν μείνω θα με κάνει σαν τα μούτρα της. Ήδη με έχει κάνει. Όλοι με αναγνωρίζουν σαν παιδί της, αλλά αντί να με υμνούν και να με δοξάζουν όπως μου πρέπει, όπως έκαναν κάποτε, τώρα με κοιτούν με δυσπιστία και κουνάν το κεφάλι τους. Δεν το αντέχω άλλο.

-Μα πριν παραδέχτηκες ότι την αγαπάς. 

-Ναι το παραδέχτηκα. Έτερον εκάτερον. Και ξέρω πως κι αυτή με αγαπάει δίχως όρια και συμβιμασμούς. Θα έδινε και τη ζωή ης για μένα. Είναι αλήθεια. Μου το 'χει επαναλάβει πολλάκις. Τόσο πολύ μάλιστα που κοντεύει να μου γίνει εφιάλτης.Η ιδέα και μόνο με κυνηγάει και με στοιχειώνει. Δεν της το ζήτησα ποτέ. Ποτέ! ακούς: Δεν θέλω να θυσιαστεί για μένα. 

-Ναι αλλά θα το κάνει. Έτσι είναι οι μάνες. Αυτός είναι ο απώτερος σκοπός τους στη ζωή, Να προστατεύουν τα παιδιά τους ακόμα κι αν το κόστος είναι η ίδια τους η ζωή. 

-Τότε θα θυσιαστώ εγώ πρώτα. Θα την προλάβω, πριν το κάνει εκείνη για μένα.

-Άδικος κόπος. Δεν θα καταφέρεις τίποτα. Αν θυσιαστείς εσύ, τότε δεν θα έχει λόγο να ζει. Θα πεθάνει από το μαράζι. Και τότε θα έχουμε δύο θανάτους αντί για έναν. Χειρότερα θα είναι όπως κι αν το δεις.

-Δεν γίνεται. Κάποιος τρόπος θα υπάρχει. Να είναι όλα καλά, χωρίς να χυθεί σταγόνα αίμα.

-...

-Τι; Μίλα μωρέ μη σε πάρει ο διάλος!

-Το αίμα είναι για να χύνεται. Οι θεοί ξεδιψάνε μόνο με αίμα. Καλύτερα να χυθεί το δικό της, παρά το δικό σου. 

-Δεν το δέχομαι αυτό. Δεν το δέχομαι! Κι άφησε τους θεούς και τους δαίμονες έξω από τη συζήτηση. Εδώ μιλάμε για ανθρώπους.

-Οι οποίοι κάποιες φορές είναι πιο διψασμένοι από τους θεούς. Τίποτα. Ο δρόμος είναι αδιέξοδος και πίσω δεν γυρνάει.

 -Αυτή φταίει για όλα! Αυτή μας έφερε ως εδώ. Αυτή να ματώσει. Δεν με μοιάζει πια. Κουράστηκα.

-Τώρα την μισείς πάλι; 

-Όχι. Είμαι ανίκανος να κάνω έστω κι αυτό. Απλώς τυχαίνει να συγκεντρώνει όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά που μισώ σε έναν άνθρωπο. Δεν θέλω να είμαι κοντά της, να την συναναστρέφομαι. Θέλω να φύγω από τη μέση. Να μην με αφορούν όλα αυτά. 

-Νομίζω είναι πια αργά γι'άυτό. Ό,τι γίνεται από δω και πέρα σε αφορά, θες δεν θες.

-Μα όλα γίνονται στο όνομα μου, χωρίς να με ρωτάει κανείς όμως. Αν συμφωνώ, αν διαφωνώ. Κανείς δεν με ρωτάει εμένα τι θέλω, πως νιώθω, τι αισθάνομαι. 

-Έτσι είναι αυτά. Έτσι λειτουργεί ο κόσμος. Τώρα θα το μάθεις;

-Όχι. Αλλά ποτέ δεν θα το συνηθίσω. Και ποτέ δεν θα συμφωνήσω.

-Δεν σε ρώτησε και κανείς εδω που τα λέμε...

-Στα λόγια μου έρχεσαι. Όμως,,,

-Τι είναι; Τι έπαθες;

-Δεν αισθάνομαι καλά. Είναι αβάσταχτος ο κόμπος που νιώθω στα στήθη. Θέλω να φωνάξω, να ξεσπάσω, να ουρλιάξω.

-Και τι να πεις;

-Μάνα γιατί με γέννησες...;

Δημοκρατίας το ανάγνωσμα...πρόσχωμεν

Δημοκρατία, η (ουσ.) Η δημοκρατία είναι το πολίτευμα όπου η εξουσία πηγάζει από τον λαό, ασκείται από τον λαό και υπηρετεί τα συμφέροντα του λαού. Κεντρικό χαρακτηριστικό της δημοκρατίας είναι η λήψη αποφάσεων με ψηφοφορία: των πολιτών, στην άμεση δημοκρατία ή κάποιων αντιπροσώπων τους, στην αντιπροσωπευτική δημοκρατία. Η ετυμολογία της λέξεως βρίσκεται στα συνθετικά «δήμος» (το σύνολο ή η συνέλευση των ανθρώπων που έχουν πολιτικά δικαιώματα) και «κράτος» (δύναμη, εξουσία, κυριαρχία). 

Μπορούμε να δούμε ότι ο ορισμός της δημοκρατίας, όπως δίνεται πιο πάνω, έχει τρία μέρη:

• Η εξουσία πηγάζει από τον λαό. Αυτό σημαίνει, κι αν πάρουμε σαν δεδομένο ότι η λειτουργία του πολιτεύματος θα περιλαμβάνει μεταξύ άλλων την ύπαρξη κυβέρνησης, ότι για να είναι η κυβέρνηση δημοκρατική θα πρέπει να είναι δημοφιλής, ή τουλάχιστον να τυχαίνει της αποδοχής των πολιτών. Ή αλλιώς αντλεί τη νομιμότητα της από το λαό.
• Η εξουσία ασκείται από τον λαό. Αυτό σημαίνει ότι για να είναι ένα πολίτευμα δημοκρατικό θα πρέπει με κάποιους τρόπους να εξασφαλίζει τη συμμετοχή των πολιτών στις πολιτικές διαδικασίες, τις διαδικασίες διακυβέρνησης και λήψης αποφάσεων. Για παράδειγμα, πέρα των εκλογών ανάδειξης των οργάνων της πολιτείας, αυτό μπορεί να σημαίνει τη διενέργεια δημοψηφισμάτων.
• Η εξουσία εξυπηρετεί τα συμφέροντα του λαού. Αυτό σημαίνει ότι τα όργανα της πολιτείας που είναι φορείς εξουσίας (κυβέρνηση, βουλή κ.ο.κ.) πρέπει να υπηρετούν και να προασπίζουν τα συμφέροντα του συνόλου της κοινωνίας, και όχι π.χ. κάποιου εκτός της κοινωνίας ή π.χ. κάποιων μόνο τμημάτων της. Για παράδειγμα, αυτό μπορεί να σημαίνει ότι πρέπει να επιδιώκουν την ευρύτερη δυνατή συναίνεση. Επίσης σημαίνει ότι ταυτόχρονα με την αρχή της πλειοψηφίας πρέπει να υπάρχουν μηχανισμοί που προασπίζουν τα συμφέροντα της μειοψηφίας.

Ε.Π.Π. (όποιος μέχρι τώρα δεν ξέρει τι σημαίνουν τα αρχικά να επιστρέψει το Σεπτέμβρη καλύτερα διαβασμένος και μετά του κηδεμόνος του)

Κατ' αρχάς να ζητήσω συγγνώμη που χρησιμοποίησα ως πηγή το βικιπαιδεία αλλά εγώ αυτά τα πράγματα του διαόλου δεν τα σπούδασα και δεν τα ξέρω καλά. "Γιατί αυτά που σπούδασες τα ξέρεις καλά;" θα μου πεις, αλλά ας μην ανοίξουμε τέτοια κουβέντα, δεν με συμφέρει...Ζητάω μόνο τη κατανόηση σας για όλο το υπόλοιπο του κειμένου διότι αν και γενικά είμαι αθεράπευτα ρομαντικός και όλα τα βλέπω μέσα από αυτό το πρίσμα, θα προσπαθήσω παρ' όλα αυτά να είμαι αντικειμενικός και αποστασιοποίημενος αν και δεν ξέρω αν θα το πετυχαίνω πάντα. Θα προσπαθήσω εν ολίγοις να είμαι ρομαλιστής -ή ρομαντιστής αν προτιμάτε (σύνθετος όρος που προκύπτει από τους επι μέρους όρους ρομαντικός και ρεαλιστής).

Πάμε λοιπόν. Παρατηρήσατε κι εσείς αυτό που παρατήρησα διαβάζωντας τα παραπάνω; Πάθατε κι εσείς το ίδιο σοκ;;; Όχι; Ελάτε τώρα, μην με απογοητεύετε. Σύμφωνα με αυτά που διαβάσατε παραπάνω, στην ελλάδα αυτή την στιγμή δεν έχουμε δημοκρατία. Γιατί πότε υπήρξε η δημοκρατία γενικότερα θα μου πείς και θα συμφωνήσω αλλά αυτό είναι άλλη κουβέντα. Για να τα πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά. Αυτή τη στιγμή η κυβέρνηση είναι δημοφιλής ή τουλάχιστον τυχαίνει της αποδοχής των πολιτών; 1-0. Εξασφαλίζεται η συμμετοχή των πολιτών στις πολιτικές διαδικασίες τις διαδικασίες διακυβέρνησης και λήψης αποφάσεων πέρα των εκλογών ανάδειξης των οργάνων της πολιτείας; 2-0. Η εξουσία εξυπηρετεί τα συμφέροντα του λαού;;; 4-0 (αυτό μετράει διπλό...).

"Καλά τα λες φίλε Τρυποκάρυδε άλλα και τι να κάνουμε;" Χαίρομαι ιδιαιτέρως που μου απευθύνεις αυτή την ερώτηση αγαπητέ αναγνώστη. Χαίρομαι γιατί κατ' αρχάς την έκανες αβίαστα και αυθόρμητα. Σου ανέβηκε στα χείλη άκοπα. Σε βασανίζει εδώ και καιρό. Και επιτέλους την ξεστόμισες. Και χαίρομαι επίσης γιατί δεν ξέρω την απάντηση. Αλλά θέλω να προσπαθήσω να τη βρω, Να με βοηθήσεις κι εσύ. Να τη βρούμε μαζί. Σε μπέρδεψα τώρα λίγο, ε; Πάμε να προσπαθήσουμε να τα ξεμπερδέψουμε σιγά σιγά...  

Κατ' αρχήν ας μιλήσουμε πρώτα για το τι γίνεται αυτή τη στιγμή. Το παρών. Αυτό που γίνεται τις τελευταίες μέρες στο Σύνταγμα άλλα και σε πολλά άλλα σημεία της χώρας μόνο ώς τουλάχιστον ενθαρρυντικό μπορεί κάποιος να το χαρακτηρίσει. Ο κόσμος βγήκε στους δρόμους. Χωρίς κουκούλες και χωρίς να τα σπάει και να κάνει μπάχαλα. Νέοι, γέροι και παιδιά έχουν κατέβει στους δρόμους. Αντιλαμβάνεστε για τι πράγμα μιλάμε; Ασχέτως αν κάποιος συμφωνεί η όχι με τα  κίνητρα (ή την αποχή τους σύμφωνα με ορισμένους) που οδήγησαν τους έλληνες σε αυτή την κίνηση, το γεγονός από μόνο του είναι συγκλονιστικό κατ' εμέ. Τι σημασία έχει αν το "κάλεσμα" έγινε μέσω facebook ή αν μας την είπαν οι ισπανοί και θελήσαμε να τους απαντήσουμε; Όλά τα πράγματα χρειάζονται μια αιτία και μία αφορμή για να πραγματοποιηθούν. Ας μη στεκόμαστε στην αφορμή αλλά ας προσπαθήσουμε να ανακαλύψουμε την αιτία...Κάτι το οποίο δεν είναι και τρομερά δύσκολο. Μία λέξη -η οποία τις τελευταίες μέρες έχει χρησιμοποιηθεί κατα κόρον και με όλο το φάσμα χροιών και ερμηνειών που μπορούν να δωθούν σε μια λέξη, ομολογουμένως- τα λέει όλα. Α Γ Α Ν Α Κ Τ Ι Σ Η, Τι άλλο θες δηλαδή; Να κάτσω να συντάξω μία λίστα με αιτήματα και άλλη μία με προτάσεις για λύσεις στα προβλήματα της χώρας κι ύστερα να κατέβω στους δρόμους. Σόρυ μάγκες αλλά δεν δουλέυει έτσι. Πρώτα αγανακτώ, κατεβαίνω στους δρόμους, και μετά ψάχνω για λύσεις. 

Έχουν ακουστεί πολλά τις τελευταίες μέρες για αυτό το κίνημα. Άλλοι τους κράζουν ανελέητα κι άλλοι τους εκθειάζουν. Διαφωνώ και με τα δύο. Δεν χρειάζεται ούτε το ένα ούτε το άλλο όταν μιλάμε για τα αυτονόητα. Τα επιχειρήματα πολλά - και αρκετά από αυτά σωστά - και από τις δύο μεριές. Η κυριότερη αντίρρηση με το κίνημα των αγανακτισμένων είναι ότι στο Σύνταγμα (και τις υπόλοιπες πλατείες της χώρας φαντάζομαι, απλά στο Σύνταγμα τα μεγέθη - και άρα οι αναλογίες - είναι μεγαλύτερα) κατεβαίνει και διαδηλώνει όποιος να' ναι. Παρεμπιπτώντος δεν καταλαβαίνω γιατί ο "όποιος να ΄ναι" δεν μπορεί να έχει κι αυτός δικαίωμα να αγανακτήσει και να διαδηλώσει. Άλλα έστω ας πούμε ότι αναφέρονται σε μία συγκεκριμμένη κατηγορία "ο,τινα'ναιδων" πχ τους φασίστες. (τυχαίο παράδειγμα αλλά για αυτούς γίνεται ο περισσότερος ντόρος απ' ότι ακούω). Οι φασίστες λοιπόν, καλώς οι κακώς, είτε το θέλουμε είτε όχι, (δεν θα κάτσω να αναλύσω το γιατί έγινε κάποιος φασίστας) δεν είναι μέρος της κοινωνίας μας; Δεν είναι κι αυτοί άνθρωποι που κυκλοφορούν ανάμεσα μας; που αναπνέουν τον ίδιο αέρα; που πληρώνουν τους ίδιους φόρους; Με ποιο δικαίωμα λοιπόν μπορόυμε να τους απομονώσουμε και να τους αποκλείσουμε και να τους στερήσουμε το δικαίωμα τους να κατέβουν στην πλατεία; Κι αν το κάνουμε, αυτό δεν μας κάνει κι εμάς αυτομάτως φασίστες; Και ποιοί είμαστε εμείς στην τελική για να το κάνουμε; Ταγματασφαλίτες; Από την άλλη λένε για όλους αυτούς που κατεβαίνουν για το χάζι, για να μπανίσουν γκομενάκια, για να πιούνε καμιά μπύρα και κάνα μπάφο. Σύφωνοι. Προτιμάτε δηλαδή όλα αυτά να τα κάνουν στον καναπέ τους; Εγω προτιμώ στη πλατεία. Επίσης δεν ξέρω αν το πήρατε πρέφα αλλά αυτό που έγινε προχθές στο Σύνταγμα ήταν Σχεπανάσταση (σχεδόν επανάσταση) ή Παρεπανάσταση αν προτιμάτε (παρ' ολίγον επανάσταση) η οποία και είναι σαφώς προτιμότερη απο την Καναπεδάσταση (επανάσταση του καναπέ) και την Καθομαι-να-με-πηδάς-και-δεν-βγάζω-άχνα-σταση. Οι άνθρωποι στο Σύνταγμα προχθές παραλίγο να ρίξουν μια κυβέρνηση. Το διανοείστε; Όσο αισιόδοξος και ρομαντικός κι αν είμαι δεν είχα φανταστεί ποτέ κάτι τέτοιο. Κι ακόμα δεν έχει τελειώσει τίποτα...Τέλος λένε για δημόσιους υπάλληλους και λοιπούς οι οποίοι τόσα χρόνια ήταν βολεμένοι και τους ψηφίζαν μονοκούκι και τώρα κατεβαίνουν στη πλατεία και ωρύονται. Ή για τύπους νεόπλουτους, γιάπηδες που κατεβαίνουν απλά για να είναι μέσα στα γεγονότα. Θα επαναληφθώ, αλλά στη δημοκρατία, και δη στη δημοκρατία που πλέον θέλουμε και απαιτούμε, δυστυχώς ή ευτυχώς, όλοι χωράνε. Άσε που όλοι έχουμε το δικαίωμα στη μεταμέλεια. 

Ποιά είναι όμως η δημοκρατία που θέλουμε και ζητάμε; Γίνεται λόγος (και όχι μόνο, αν λάβουμε υπόψη τη λαϊκή συνεύλευση της πλατείας κάθε βράδυ) για πραγματική και άμεση δημοκρατία. Τώρα θα κάνω λίγο τον δικηγόρο του διαβόλου γιατί...έ γιατί έτσι πρέπει. Ας υποθέσουμε ότι η αντιπροσωπευτική δημοκρατία απέτυχε (όντως) και δεν μας κάνει πια. Γιατί ψηφίζουμε κάποιους νωματαίους εκεί πέρα να πούμε κι αυτοί ενώ άλλα μας έταξαν, παίρνουν την λαική εντολή μας και την κάνουν οδοντογλυφίδα για να καθαρίζουν τα δόντια από τη πολλή μάσα παρά. Εν ολίγοις δεν μπορείς να στηριχτείς σε κάποιους που σε κοροιδεύουν μες τη μούρη σου, παρά μόνο στον εαυτό σου. Οπότε ζητάς άμεση δημοκρατία στο πρότυπο της αρχαίας Αθήνας. Σου έχω νέα αφελή πλην τίμιε αναγνώστη μου. Η δημοκρατία που οραματίζεσαι είναι πιο ουτοπική κι από το παιδί της αναρχίας του Μπακούνιν και τον κουμουνισμό του Μαρξ. Και θα εξηγηθώ ευθύς αμέσως. Κατ΄ αρχάς η δημοκρατία είναι σαν την αλήθεια. Δεν είναι για όλους. Κι αυτό το απέδειξαν πρώτοι και καλύτεροι οι αρχαίοι Αθηναίοι που στερούσαν τα πολιτικά δικαιώματα από τους σκλάβους. The fuck! Το επιχείρημα λήγει πολύ πιο νωρίς. Οι αρχαίοι Αθηναίοι είχαν σκλάβους. Παρ' όλα αυτά είχαν δίκιο. Η δημοκρατία δυστυχώς δεν είναι για όλους. Είναι γι' αυτούς που μπορούν να την χειριστούν (όπως συμβαίνει και με την αλήθεια). Επίσης, πάλι αναλόγως με την αλήθεια, δεν υπάρχει μία ενιαία κι αδιαίρετη δημοκρατία αλλά ο καθένας έχει τη δικιά του - αντίληψη περί και άρα πραγμάτωση αυτής - δημοκρατία. Κι αυτό γιατί υπάρχουν τόσες γνώμες όσοι είναι και οι άνθρωποι που τις εκφέρουν. Κι αν ισχύει αυτό που λένε, ότι οι γνώμες είναι σαν τις κωλοτρυπίδες, όλοι έχουμε από μία, τότε η δημοκρατία είναι μια μεγάλη χαβούζα μέσα στην οποία πέφτουν όλες οι κουράδες που βγαίνουν από τις κωλοτρυπίδες όλων μας. Και πες ότι την εφαρμόζουμε (παρ' όλες τις δυσκολίες) σε επίπεδο πόλης (γιατί σε εθνικό επίπεδο μου φαίνεται απλά αδιανόητο και αδύνατο) και τίθεται ένα θέμα προς ψήφιση, πχ το να διώξουμε όλους τους μετανάστες από τη Αθήνα (πάλι τυχαίο το παράδειγμα). Ποιοί όμως θα ψηφίσουν; Εγώ, εσύ και όλοι μας. Και οι φασίστες που λέγαμε πριν. Και αν οι φασίστες είναι περισσότεροι από μας; Το ότι οι περισσότεροι αποφασίζουν, δεν σημαίνει απαραίτητα ότι αποφασίζουν το σωστό (αν υποθέσουμε ότι υπάρχει ένα επαρκές κριτηρίο αντικειμενικότητας για το τι είναι σωστό και λάθος). Αποφασίζουν αυτό που υποτάσσει το  ενστικτό τους τη δεδομένη στιγμή.  Άρα πάει τους διώξαμε τους μετανάστες από την Αθήνα. Κι αυτούς, τους ίδιους τους μετανάστες, δεν πρέπει να τους ρωτήσουμε; Δεν πρέπει κι αυτοί να ψηφίσουν; Δεν έχουν κι αυτοί πολιτικά δικαιώματα στον τόπο που ζουν; Να τηνα πως μοιάζει σιγά σιγά η (νέα)  Αθήνα με την αρχαία και  τους σκλάβους της...

Επιπροσθέτως η δημοκρατία αγαπητέ, συγνώμη που θα στο πω έτσι χύμα, αλλά μεταξύ μας είναι λίγο βαρετή. Υπο την έννοια ότι όταν το αίμα βράζει και οι εξελίξεις τρέχουν όλοι θέλουμε να ασχολούμαστε με τα κοινά. Ακόμα και εγώ που αρνούμαι πεισματικά να βλέπω ειδήσεις, τις τελευταίες 2 μέρες είμαι γατζωμένος από τα χείλη της Σιας της Κοσιώνη (καυλάρα) με όλα αυτά που έχουν γίνει. Ξυπνάει μέσα μας το μικρόβιο και θέλουμε να διαμορφώνουμε το περιβάλλον μας και να ασκούμε το καθήκον μας σαν συνειδητοποιημένοι πολίτες (πολιτική).  Άλλα σκέψου τώρα να πρέπει να πηγαίνεις κάθε μήνα ή κάθε βδομάδα στο δημαρχείο ή τη κεντρική πλατεία της πόλης σου και να ψηφίζεις για το κάθε τι μικρό η μεγάλο. Θα πάς στις 5-6 πρώτες που θα γίνεται η ζύμωση και θα διαμορφωθούν ισορροπίες και καταστάσεις που θα επηρρεάσουν την ζωή σου άμεσα. Μετά όμως; Όταν θα αρχίζεις να ψηφίζεις για το τι χρώμα θα βαφτούν τα παγκάκια της πλατείας και πόσο κοντά πρέπει να κουρευτούν οι θάμνοι στο παρκάκι της γειτονιάς σου θα βαρεθείς τη ζωή σου και θα πεις "Καλά δεν υπάρχει ένας άνθρωπος να παίρνει τις αποφάσεις αυτές για μένα; Πρέπει να συμμετέχω σε όλα τα κοινά;". Και θα νοσταλγήσεις τις μέρες της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας. Και τότε θα γυρίσω να σε μουτζώσω και θα σου πω "Άμεση δημοκρατία δεν ήθελες; Φάτη να!"

Για να μην παρεξηγούμαι και για να καταλήξω και κάπου να σας θυμίσω αυτό που είπα στην αρχή. Είμαι αθεράπευτα ρομαντικός. Και σαν τέτοιος εννοείται ότι στηρίζω και θέλω την άμεση δημοκρατία. Κάθε φορά δε που διαβάζω τα πρακτικά της συνέλευσης του Συντάγματος με πιάνουν τα δάκρυα γιατί αυτό, ΝΑΙ γαμώ την πουτάνα μου, είναι δημοκρατία. Και στη δημοκρατία θα ακουστούν όλων οι απόψεις και θα υπερισχύσει αυτή της πλειοψηφείας και αυτό πρέπει να το σεβαστούν όλοι οι υπόλοιποι. Στην δημοκρατία όμως πρέπει να προστατεύεται και η μειοψηφία. Και για να γίνει αυτό πρέπει να ξέρουμε ποιά είναι αυτή η μειοψηφία. Όπως είπε και ο Spasokaridos αν θέλουμε να αλλάξουμε την κοινωνία πρέπει να την αποδεχτούμε. Πρέπει να αποδεχτούμε ότι μέσα της έχει φασίστες, έχει μετανάστες, έχει λαμόγια, έχει τεμπέληδες, έχει μπάτσους, έχει αναρχικούς, έχει κάθε καρυδιάς καρύδι. Εγώ θα το πάω ένα βήμα παραπέρα. Για να αποδεχτούμε την κοινωνία μας πρέπει πρώτα να αποδεχτούμε τους εαυτούς μας. Και να συνειδητοποιήσουμε οτί εμείς είμαστε οι φασίστες, οι μετανάστες, τα λαμόγια, οι τεμπέληδες, οι μπάτσοι, οι αναρχικοί και οι προβοκάτορες. Κι αν πραγματικά θέλουμε άμεση δημοκρατία να ξέρουμε ότι ΟΛΟΙ αυτοί θα έχουμε βήμα και δικαίωμα ψήφου...