Tuesday, October 12, 2010

Μεγάλες Αλήθειες, Αστικοί Μύθοι και Αιώνιες Απορίες...

...περί αλήθειας

Μεγάλη αλήθεια:

Υπάρχουν 3 βασικές και αντικειμενικά αδιαμφισβήτητες αλήθειες που διέπουν αυτό το σύμπαν και από τις οποίες πηγάζουν όλες οι υπόλοιπες αλήθειες:

1) Όταν σε ένα σώμα ασκείται μια δύναμη τότε το σώμα αυτό αποκτά επιτάχυνση.
(2ος Νόμος του Νεύτωνα)

2) Όταν μια μάζα έρθει κοντά σε μια άλλη, τότε ανάμεσα στις δύο μάζες αναπτύσσονται ελκτικές δυνάμεις.
(Νόμος της παγκόσμιας έλξης, Νεύτωνας)

3) ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ να σπρώξεις ένα σχοινί.
(Αxel_K)


Αστικός Μύθος:

Η αλήθεια βρίσκεται εκει έξω.
(Φοξ Μόλντερ)


Αιώνια απορία:

Αλήθεια...Ρομέρο ή Αλκίνοος Ιωαννίδης...;

(klonoi.blogspot.com)



...περί πούτσου

Μεγάλη αλήθεια:

Φίλε, τον πούτσο σου θα τον σέβεσαι! Τα χέρια σου θα τα πλένεις πάντα πριν τον επιάσεις. Ποτέ μετα...
(Βαγγέλης, πρώην συνάδελφος, μεσα στην τουαλέτα του ΟΤΕ. Αληθινό περιστατικό)


Αστικός μύθος:

Μόνο λίγο θα στον ακουμπήσω.

Αφιερώστε λίγα λεπτά και φανταστείτε το εξής σενάριο: Έχεις απίστευτες καύλες όμως για κάποιον λόγο εκείνη έχει πέσει για ύπνο. Πέφτεις κάτω από τα σκεπάσματα και την αγκαλιάζεις γλυκά από πίσω (spooning). Της χαϊδεύεις απάλα τα μαλλιά και της ψιθυρίζεις στο αυτί: "Μωρό μου θες να κάνουμε γούτσου-γούτσου;" (ή όπως αλλιώς το λέτε μεταξύ σας τελος πάντων...). " Όχι! Κοιμάμαι. Πέσε για ύπνο!" έρχεται απότομα σαν κεραυνός η αποκαρδιωτική απάντηση. Εσύ όμως δε κωλώνεις. Είσαι άντρα γαμώ το φελέκι μου! Αρχίζεις να τη χαϊδεύεις ύπουλα σε διάφορα σημεία του σώματος της. Επικεντρώνεσαι εκέι που ξέρεις ότι της αρέσει. Την ακούς που βγάζει μικρούς και αχνούς πλην λάγνους θορύβους. Της ξαναψιθυρίζεις: " Έλα βρε ζουζουνάκι μου/φραουλίτσα μου/ζαμπονοτυροπιτούλα μου...Λίγο μωρέ...ίσα ίσα να στον ακουμπήσω. Ένα τσακ θα κάνω και μετά θα βγω, στο ορκίζομαι." Εκείνη έχει ξυπνήσει πλέον για τα καλα και είναι το ίδιο για να μην πω πιο πολύ καυλωμένη από σένα. " 'Αντε καλά. Αλλά μόνο λίγο, ναι;" λέει και γυρνάει τ'ανάσκελα. Ε, υπάρχει ποτέ περίπτωση, έστω μία στο φανταστικομμύριο απλά να της τον ακουμπήσεις;!;!;!;!
(Λευτέρης Ξ. "Periergos Papagalos")


Αιώνια απορία:

Το μεγεθός μετράει ή... ο τρόπος που το χρησιμοποιέις; (Συνήθως συνοδεύεται από πονηρό κλείσιμο του ματιού.)
(Α.Μ. Ανώνυμος Μικροτσούτσουνος)



...περί μουνιού

Μεγάλη αλήθεια:

Το μουνί και το πριόνι, όποιος δεν το ξέρει ιδρώνει.
(δημοτικό)

Το μουνί και το χταπόδι όσο το χτυπάς απλώνει.
(δημοτικό)


Αστικός μύθος:

Το μουνί καπέλο.

Έψαξα παντού...



Μουνί μουστάκι βρήκα...





Μουνί burger βρήκα...





Ακόμα και το μουνί που χτενίζεται βρήκα...





μουνί καπέλο δεν βρήκα!



'Ωπα, γράψε λάθος. Καταρρίφθηκε κι αυτό....

(όποιος έχει "αδύναμο" στομάχι, μην κάνει κλικ)


Αιώνια απορία:

Πώς λέγεται το κρέας γύρω άπ'το μουνί;
(uncredited)



...περί πολιτικών δηλώσεων

Μεγάλη αλήθεια:

Θα σας εξαφανίσωμεν!

(Ανδρέας Μαυρογυαλούρος)


Αστικός μύθος:

Υπάρχουνε λεφτά!
(Γιωργάκης A. Παναδρέου Jr.)


Αιώνια απορία:

Που πήγαν τα λεφτά;
(Γιωργάκης A. Παναδρέου Jr.)



...περί κλανιάς

Μεγάλη αλήθεια:

1) Πρωτομυριστής και πρωτοκλάστης...
(ο συναχωμένος...)

2) Σιωπηλή=φονική
(ο σιγαστήρας)


Αστικός μύθος:

1)Θα μου κλάσεις τα αρχίδια!
(Γιώργος Κουραδόμαγκας)

2)Δεν υπάρχει κατούρημα χωρίς κλάσιμο.
(uncredited)


Αιώνια απορία:

1)Τελικά οι γυναίκες κλάνουν;;; Ας απαντήσει κάποιος υπεύθυνα παρακαλώ.
(Ενιαίο ΜΕτωπο για Την Ισόνομη Κοινωνική Αντιμετώπιση των Αντρών, σντμ.ΕΜΕΤΙΚΑΑ)

2)Όταν κάποιος κλάνει μέντες, μυρίζει όμορφα;
(δικό μου)

Friday, October 8, 2010

Κριτική ταινίας από special guest...

Ξύπνησα σήμερα και είχα μια πελώωωωωρια λαχτάρα...για κράξιμο. It's one of those days I guess...Χωρίς λόγο. Χωρίς να θέλω να επισπεύσω κάποια διαδικασία ή να στιλητεύσω κάποια κακώς κείμενα με την κρυφή ελπίδα ότι θα αλλάξουν. Κράξιμο για το κράξιμο. Όπως λέμε τέχνη για την τέχνη. Φράση η οποία να σημειώσω ότι με βρίσκει απολύτως σύμφωνο. Για ποιον άλλο λόγο να κάνεις τέχνη δηλαδή; Για τα λεφτά; Κι αφού το κράξιμο είναι μια μορφή έκφρασης, ακριβώς όπως και η τέχνη, γιατί όχι; Μόνο που δεν θεωρώ τον εαυτό μου βιρτουόζο της "τέχνης" του κραξίματος οπότε εδώ είχα ενα πρόβλημα. Επειδή όμως το σύμπαν με αγαπάει, εντελώς συμπτωματικά έστειλε μπροστά μου τη λύση. Κυρίες, δεσποινίδες και κύριοι είμαι στην ευχαριστή θέση να σας ανακοινώσω ότι το σημερινό ποστ είναι η απαρχή μιας τρομερής συνεργασίας. Μιας "συγχώνευσης" που κάνει το deal ανάμεσα στην Aegean και την Ολυμπιακή να μοιάζει παιδικό αστείο. Πλεον, μια σχέση αγάπης και μίσους μας ενώνει με τον ένα, τον μοναδικό, τον maître του είδους, τον άνθρωπο που μπορεί να κάνει τον Μάκη Τριανταφυλλόπουλο να βάλει τα κλάματα, τον θρυλικό σχολιαστή των κειμένων μου...τον Spasokarido!!! Θα είναι λοιπόν μαζί μας συχνά πυκνά, σχολιάζοντας ότι του κάνει κέφι με το μοναδικό του ύφος και στυλ ξεκινώντας από σήμερα με μια κριτική ταινίας (Buried) που είδε χθες το βράδυ μαζί με τον Apollona ('Οταν σας λέω ότι μόνο φίλοι μου με διαβάζουν, κάτι ξέρω...). Σας αφήνω να τον απολαυσετε:


------------------------------------------------------------------------

Spoiler Alert!!!
(Πιό spoiler δεν γίνεται...αποκαλύπτει μέχρι και το τέλος της ταινίας...)

--------------------------------------------------------------------------


...Για να μη σχολιάσω την ταινία που διάλεξε. "Buried"
Yπόθεση: Ο Πολ Κόνροι είναι Αμερικάνος οδηγός φορτηγού (πολιτικό προσωπικό) στο Ιρακ. Μετά από ενέδρα Ιρακινών ανταρτών βρίσκεται θαμμένος κάτω από την έρημο , εχοντας μόνο έναν αναπτήρα και ένα κινητό (και κάτι άλλες μαλακίες, που αν εξαιρέσεις το σουγιά με τον οποίο κόβει ένα δάχτυλο δεν πολυχρησιμοποιέι). Οι απαγωγείς που τον έβαλαν εκεί ζητάνε λύτρα και αυτός παλέυει να τα βρει ή να ψήσει κάποιον να τον σώσει, μέσω τηλεφώνου.
Σχόλια/Απορίες Spasokaridou:
  • Μεγάλε, αν μπορούσαμε να βρούμε 5εκ από το τηλέφωνο, θα το κάναμε κι εμείς. Ο Apollonas μάλιστα μπορεί να έκοβε και το πουλί του αντί για δάχτυλο.
  • Στην ταινία εμφανίζεται 1- επαναλαμβάνω ένας- ηθοποιός!!!! Παρόλα αυτά, μέσα στο φέρετρο διεξάγονται στιγμές μάχης, καταδίωξης, ακρωτηριασμών, πυρκαγιάς και αγωνίας.
  • Ποιός μπορεί να εξηγήσει ότι υπεύθυνος του αμερικανικού στρατού για τους απαχθέντες στο Ιράκ μιλάει με πιο αγγλική προφορά κι απ' τον Τόνυ Μπλερ;!!
  • Πώς μπόρεσε ο τύπος να βρει στο κινητό με δύο πατήματα κουμπιών και χωρίς να κάνει πρώτα κάποιο λάθος και στη συνέχεια να ξαναδοκιμάσει κ.ο.κ., να βρει πώς το ΑΡΑΒΙΚΟ μενού του κινητού αλλάζει στα αγγλικά;!;!
  • Πως περιμένει ο πρωταγωνιστής να σωθεί όταν (1) η γκόμενά του δεν απαντάει το τηλέφωνο παρά μόνο στα τελευταία 10' της ταινίας- καλό καριολάκι κι αυτή (2) ο μοναδικός γνωστός του που του απαντάει τον βρίζει και δε θέλει να του μιλήσει (3) η μάνα του δεν τον αναγνωρίζει
  • Σοβαρολογούν ότι δε μπορούν να εντοπίσουν πού είναι ένα κινητό με το οποίο μιλάνε 45';!;!;!

Συμπέρασμα:
Αυτόν τον έθαψαν. Εμείς τι φταίμε;!;!
Βαθμολογία:
5,5/10
Για το καλό σας:
Μην το δείτε. Στο τέλος πεθαίνει γιατί οι μαλάκες που προσπαθούν να τον σώσουν πάνε και βρίσκουν έναν άλλον που είναι θαμένος και πεθαμένος αλλού. Από Τιτανομαχία καλύτερο

Tuesday, October 5, 2010

Το Θεόμουνο (part 2)

«- Ώπα, ώπα, κάτσε γιατί τώρα το χοντραίνεις. Θες να μου πείς ότι είσαι Ο θεός; Και θες να το πιστέψω κιόλας;»
«- Ω ναι. Είμαι Ο Θεός. Αυτό που ονομάζετε εσείς θεό τέλος πάντων. Αν και το όνομα το διαλέξατε τόσο αυθαίρετα και τυχαία. Θα μπορούσατε να με πείτε και Η Κάλτσα.» είπε και χαμογέλασε. «Αν και μεταξύ μας, χαίρομαι πολύ που δεν το κάνατε. Τώρα το αν θα το πιστέψεις είναι δικό σου θέμα…»
Ένιωθα ότι το μυαλό μου είχε γίνει πουρές. Είχα ήδη αρκετά να επεξεργαστώ και χωρίς αυτήν την τελευταία πληροφορία, η οποία έπεσε βαριά σαν αμόνι στο ταλαιπωρημένο και μπερδεμένο σαν λαβύρινθο δίκτυο των νευρικών απολήξεων του εγκεφάλου μου. Φυσικά αυτό που μου είπε ήταν πολύ χοντρό για να το χωνέψω. Όμως κάτι βαθιά μέσα μου με κρατούσε από το να το απορρίψω ασυζητητί. Κάτι στον τρόπο της με έκανε να πιστεύω ότι τα εννοούσε αυτά που έλεγε. Αποφάσισα λοιπόν να παίξω το παιχνίδι της και να δω πού θα το πάει.
«- Ώστε υποστηρίζεις ότι είσαι ο Θεός. Μπορείς να μου το αποδείξεις με κάποιο τρόπο;»
«- Τυπική ανθρώπινη αντίδραση. Έχετε γίνει τόσο ορθολογιστές και τόσο σκεπτικιστές. Πάντα θέλετε ένα θαύμα για να πιστέψετε. Πάνε οι παλιές καλές εποχές που αρκούσε ένας κεραυνός ή μια αστραπή για να αρχίσετε να πέφτετε στο πάτωμα και να τρέμετε σαν τα κοτόπουλα κάνοντας μετάνοιες και θυσίες στους θεούς. Τότε δεν αμφισβητούσατε, απλά πιστεύατε. Τώρα θέλετε αποδείξεις για τα πάντα.»
«- Ναι και κάποτε δεν ξέραμε τι είναι το σαπούνι. Αν ζούσαμε ακόμη σε εκείνες τις αποχές τώρα θα έπρεπε να φοράς αντιασφυξιογόνα μάσκα για να με πλησιάσεις. Με προτιμάς άπλυτο, βρωμιάρη και χαζό;»
«- Όχι, σε καμία περίπτωση. Άλλωστε σκοπεύω να σε πλησιάσω αρκετά…» είπε χαρίζοντας μου άλλο ένα πονηρό χαμόγελο. Πήγα να πλάσω μονομιάς άλλη μια πικάντικη εικόνα στο μυαλό μου με πρωταγωνιστές εμένα κι εκείνη αλλά το έκοψα αμέσως. Είχα πάρει το μάθημά μου. Εκείνη έδειξε να το αντιλαμβάνεται και όχι μόνο αυτό. Στα βλέμμα της φάνηκε κάτι σαν απογοήτευση που δεν ολοκλήρωσα τη σκέψη μου. Παρ ‘όλα αυτά συνέχισε: «Ομολογουμένως έχετε προοδεύσει πολύ σαν είδος από τότε. Έχετε εξελιχθεί. Έχετε διευρύνει τις δυνατότητες του μυαλού σας. Οι οποίες, δεν ξέρω αν το έχεις υπόψη σου, είναι τεράστιες!»
«- Κάτι έχει πάρει το αυτί μου. Όλα αυτά που λένε ότι ο άνθρωπος χρησιμοποιεί μόνο το 10% περίπου του εγκεφάλου του;»
«- Παπαρίες καμαρωτές!» έκανε απότομα παίρνοντας μια γκριμάτσα απόγνωσης.
«- Σε παρακαλώ, πως εκφράζεσαι έτσι; Θεός πράγμα…»
«- Ε μα συγνώμη, αλλά αυτά είναι παραμύθια που λένε οι επιστήμονες επειδή δεν ξέρουν τι άλλο να πουν. Επειδή δεν μπορούν να κατανοήσουν πλήρως τις λειτουργίες του εγκεφάλου.»
«- Και ποια είναι η αλήθεια δηλαδή, γιατρέ μου;»
«Χα χά, πνευματώδης όπως πάντα.» είπε και παίρνοντας ένα επιτηδευμένα σοβαρό ύφος συνέχισε με μια πιο μπάσα φωνή: «Η αλήθεια, νεαρέ μου, είναι ότι χρησιμοποιείτε μια χαρά το 100% του εγκεφάλου σας. Το θέμα είναι το ΠΩΣ τον χρησιμοποιείται και ΤΙ κάνετε με αυτόν.»
«- Α, ώστε αυτό εννοούσαν οι δάσκαλοι και οι καθηγητές μου όταν μου έλεγαν να χρησιμοποιώ το κεφάλι μου. Βέβαια…έτσι εξηγείται…»
«- Ενώ εσύ το χρησιμοποιούσες προσπαθώντας να βρεις τρόπους να γλιτώσεις το μάθημα και να ρίξεις γκομενάκια. Σωστά;»
«- Έκαστος στο είδος του…»
Κακά τα ψέματα, είχα προβληματιστεί. Η όλη κατάσταση έμοιαζε πολύ αληθινή για να είναι όνειρο, αυτό έπρεπε να το παραδεχτώ. Ωστόσο άνθρωπος - και δη όχι ευκολόπιστος- ων, δεν μπορούσα να επιτρέψω στον εαυτό μου να πειστεί έτσι εύκολα. Ύστερα, μπορεί όντως να μην κοιμόμουν ή να μην έβλεπα οράματα αλλά θα μπορούσα κάλλιστα να έχω χάσει τα λογικά μου και στην πραγματικότητα να κάθομαι να μιλάω μόνος μου με μια φανταστική τύπισσα. Έπρεπε να επιστρατεύσω όλη μου τη λογική και κριτική σκέψη αξιολογώντας όλες τις εισερχόμενες πληροφορίες, αποκλείοντας συναισθηματισμούς που ενδεχομένως να με οδηγούσαν στην παράνοια. Επίσης έπρεπε να δω κάποιες χειροπιαστές αποδείξεις που θα υποστήριζαν τους ισχυρισμούς της. Τέλος, έπρεπε να πιάσω αυτά τα βυζιά πάση θυσία…
Αποφάσισα λοιπόν να προσπαθήσω να πάρω τον έλεγχο της κατάστασης στα χέρια μου και να παίξουμε το παιχνίδι με τους δικούς μου όρους. Έτσι της είπα;
«- Λοιπόν καλά ως εδώ, αλλά όπως αντιλαμβάνεσαι μου είναι ακόμα αρκετά δύσκολο να διαχειριστώ αυτά που συμβαίνουν και να πιστέψω αυτά που λες.»
«- Δεν είπα ποτέ ότι θα είναι εύκολο.»
«- Ωραία. Άκου λοιπόν τι θα κάνουμε. Εγώ θα σου θέτω διάφορα ερωτήματα κι εσύ θα μου τα απαντάς. Ξεκάθαρα όμως! Δεν θέλω να με μπερδέψεις περισσότερο. Εντάξει;»
«- Μμμμ…όμορφος, σέξυ ΚΑΙ δυναμικός. Τι άλλο να ζητήσει μια γυναίκα;»
«- Ναι, άστα κοπλιμέντα όμως και πες μου, συμφωνείς;»
«- Σύμφωνοι…σκληρέ άντρα. Αν και δεν μου αφήνεις και πολλές επιλογές.»
«- Η ελευθερία επιλογής είναι προνόμιο των ανθρώπων, όχι του θεού. Έτσι μας έμαθαν στα θρησκευτικά.»
«- Χα χα χα! Touché. Θα θέσω όμως κι εγώ έναν όρο. Έχεις δικαίωμα μόνο για 10 ερωτήσεις. Χρησιμοποίησε τες σοφά...»
«- Το δέχομαι.»
«- Σε προειδοποιώ όμως. Να κάνεις ερωτήσεις των οποίων τις απαντήσεις θα αντέξεις να ακούσεις και θα μπορείς να καταλάβεις…»
«- Θα το έχω υπόψη μου. Και συνεχίζω. Αν δεν καλυφθώ από τις απαντήσεις που θα πάρω, θα πρέπει να κάνεις κάποιου είδους θαύμα για να με πείσεις.»
«- Κοίτα, αν και μόνο το να κάνεις σεξ μαζί μου είναι από μόνο του θαύμα, θα δω τι μπορώ να κάνω για σένα. Θα κρίνω και θα πράξω αναλόγως. Να ξέρεις όμως, ότι αν δεν καταφέρω να σε πείσω, και να είσαι σίγουρος ότι θα ξέρω αν με έχεις πιστέψει ή όχι, όπως σου απέδειξα και πιο πριν, θα χάσεις την ευκαιρία να πιάσεις αυτά…» είπε, χαμηλώνοντας το κεφάλι και διορθώνοντας τάχα τα –ανεπίδεκτα της οποιασδήποτε παραμικρής διόρθωσης ή παρέμβασης (είτε ανθρώπινης, είτε θεϊκής)- στήθη της πάνω από τη μπλούζα.
«- Δηλαδή το να κάνω σεξ μαζί σου, θα είναι η ανταμοιβή μου για την κατανόηση της ύπαρξης του θεού;»
«- Αυτή είναι η πρώτη σου ερώτηση;» είπε χαριτολογώντας.
«- Ε, μην κλέβεις! Φυσικά και δεν είναι.»
«- Τέλος πάντων.» είπε με ένα δασκαλίστικο υφάκι. «Αυτή θα στην απαντήσω δωρεάν επειδή σε συμπάθησα. Το να κάνεις σεξ μαζί μου θα είναι η επιβράβευση της κατανόησης της τεράστιας δύναμης που περικλείεται μέσα σε αυτή την γλοιώδη μάζα φαιάς ουσίας που έχεις μέσα στο κρανίο σου. Επίσης θα είναι μια αξέχαστη, μεγαλειώδης εμπειρία για σένα, πέρα από οτιδήποτε έχεις φανταστεί ή ονειρευτεί. Κάτι που είχαν το προνόμιο να βιώσουν πάρα πολύ λίγα και πολύ τυχερά άτομα στην ιστορία της ανθρωπότητας. Και τέλος είναι κάτι που το θέλω πολύ γι’ αυτό φρόντισε να μην με απογοητεύσεις…»

Τα τελευταία της λόγια με άγχωσαν λίγο. Είδα στα μάτια της την επιθυμία αλλά και την αποφασιστικότητα. Επιθυμία για σαρκική επαφή και αποφασιστικότητα να την πραγματοποιήσει. Η γκόμενα δεν αστειευόταν. Τώρα ήταν που έπρεπε να βάλω τα δυνατά μου, γιατί ομολογουμένως την ήθελα κι εγώ σαν τρελός. Και όλα αυτά που είπε με εξιτάρισαν και μου προκάλεσαν ένα πρωτόγνωρο αίσθημα ηδονής και θέλξης. Κάτι που δεν είχα νιώσει ποτέ πριν για καμία άλλη. Έπρεπε να την κάνω δική μου. Αλλά πρώτα έπρεπε να κάνω τη σωστή επιλογή και διατύπωση των ερωτήσεων. Μα πάνω απ όλα έπρεπε να πιστέψω. Κι αυτό δεν ήταν ακριβώς στο χέρι μου…


(To be continued...)